ਰੋषਰੋਦਨਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਰੁਦਤੀ ਕਰੁਣਂ ਸੀਤਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਸੀਤਾ, ਜਦ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਸੇ ਨੀਚ ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਰਾਵਣ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਰਹਿਤਾਂ ਯੋ ਮਾਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਰਾਵਣ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜਾਣ ਕੇ ਚੋਰੀ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਨੀਚ?
ਤ੍ਵਯੈਵ ਨੂਨਂ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੀਰੁਣਾ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਮਮਾਪਵਾਹਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਮਾਯਯਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੂੰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਪੋਕ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਠੱਗ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸੋऽਪ੍ਯਯਂ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਗृਧ੍ਰਰਾਜਃ ਪੁਰਾਣੋऽਸੌ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਮਮ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਠਿਆ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਧਰ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਹੁਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪਰਮਂ ਖਲੁ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਨਾਮਧੇਯਂ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਾਸ੍ਮਿ ਜਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਜੋਸ਼ ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨੀਚ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਹਰਣਂ ਨੀਚ ਰਹਿਤੇ ਚ ਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਨੀਚ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍। ਸੁਨृਸ਼ਂਸਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਤਵ ਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਮਾਨਿਨਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ, ਬੇਦਰਦੀ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਡੰਕਾ ਪੀਟਦਾ ਫਿਰੇਂ।
ਧਿਕ੍ ਤੇ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤਦਾ। ਕੁਲਾਕ੍ਰੋਸ਼ਕਰਂ ਲੋਕੇ ਧਿਕ੍ ਤੇ ਚਾਰਿਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਚਰਿਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ 'ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਵੇ। ਐਸਾ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਚਰਿਤਰ 'ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।
ਕਿਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੇਵਂ ਹਿ ਯਜ੍ਜਵੇਨੈਵ ਧਾਵਸਿ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਨ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਕੇ ਵੇਖ, ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਂਗਾ।
ਨਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਪੁਤ੍ਰਯੋਃ। ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਪਿ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵੀ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂਚਨ। ਵਨੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਹਂਗਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਾਧੁ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪਥ੍ਯਂ ਸਾਧੁ ਮਾਂ ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਵਣ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਤਿਰ੍ਮਮ
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚ, ਰਾਵਣ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਪਮਾਨ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਯਦਿ ਨ ਮੁਞ੍ਚਸਿ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਬਲਾਨ੍ਮਾਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੀਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ। ਨਹ੍ਯਹਂ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਿਬੁਧੋਪਮਮ੍
ਤੇਰੀ ਇਹ ਜ਼ਿੱਦ, ਨਿਕੰਮੇ, ਬੇਕਾਰ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲੰਮਾ ਜੀਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਉਤ੍ਸਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਗਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍। ਨ ਨੂਨਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਥ੍ਯਂ ਵਾ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਸੇਵਤੇ। ਮੁਮੂਰ੍षੂਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਤ੍ ਪਥ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾਈ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਹਿ ਕਣ੍ਠੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਵਪਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਯਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਬਿਭੇषਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਸ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਨਦੀਂ ਵੈਤਰਣੀਂ ਘੋਰਾਂ ਰੁਧਿਰੌਘਵਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਖਡ੍ਗਪਤ੍ਰਵਨਂ ਚੈਵ ਭੀਮਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਵਣ। ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਪੁष੍ਪਾਂ ਚ ਵੈਦੂਰ੍ਯਪ੍ਰਵਰਚ੍ਛਦਾਮ੍
ਤੂੰ ਖੜਗ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਹਨ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਮਾਯਸੈਃ ਕਣ੍ਟਕੈਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍। ਨਹਿ ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਲੀਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਤੜੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇਗਾ। ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਧਾਰਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਚਿਰਂ ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਘृਣ। ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰੇਣ ਰਾਵਣ
ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਿਰਦਈ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਮਮ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਖ ਲੱਭੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਿਹਤਾ ਯੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਕਥਂ ਸ ਰਾਘਵੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਵੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਿष੍ਟਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪਰੁषਂ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਾਙ੍ਕਗਾ। ਭਯਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਕਰੁਣਂ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ, ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਦਾ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤਾਂ ਬਹੁ ਚੈਵ ਭਾषਿਣੀਂ ਵਿਲਾਪਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰੁਣਂ ਚ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਜਹਾਰ ਪਾਪਸ੍ਤਰੁਣੀਂ ਵਿਚੇष੍ਟਤੀਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਮਾਗਤਗਾਤ੍ਰਵੇਪਥੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬੋਲ ਰਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
thumb|ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਵੰਜਾ ਸਰਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਥਮਪਸ਼੍ਯਤੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੇ ਪੰਜ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਉਤ੍ਤਰੀਯਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਯਦਿ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਂਸੇਯੁਰਿਤਿ ਭਾਮਿਨੀ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸਹਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍। ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿੰਗਾ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਅੱਖਾਂ ਨਚੁਕਦੇ ਹੋਏ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸੀ।