ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹੀਤਲੇ। ਸਘੋषਾਣ੍ਯਵਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਸ੍ਤਾਰਾ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਡਿੱਗੇ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮਰਝੇ ਹੋਏ ਤਾਰੇ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਹਾਰਸ੍ਤਾਰਾਧਿਪਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਨਿਪਤਨ੍ ਭਾਤਿ ਗਙ੍ਗੇਵ ਗਗਨਚ੍ਯੁਤਾ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਸਤਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਾਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਗਗਨ ਤੋਂ ਉਤਰਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਤਵਾਤਾਭਿਰਤਾ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਾਃ। ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਵਿਧੂਤਾਗ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਜਹ੍ਰੁਰਿਵ ਪਾਦਪਾਃ
ਉਲਟੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰੱਖਤ, ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਹਿਲਾ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖ ਰਹੇ ਹੋਣ, 'ਡਰੋ ਨਾ!'
ਨਲਿਨ੍ਯੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਕਮਲਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਮੀਨਜਲੇਚਰਾਃ। ਸਖੀਮਿਵ ਗਤੋਤ੍ਸਾਹਾਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀਵ ਸ੍ਮ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਢਹਿ ਗਏ, ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਈ ਆਸ ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
ਸਮਨ੍ਤਾਦਭਿਸਮ੍ਪਤ੍ਯ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਅਨ੍ਵਧਾਵਂਸ੍ਤਦਾ ਰੋषਾਤ੍ ਸੀਤਾਚ੍ਛਾਯਾਨੁਗਾਮਿਨਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਜਲਪ੍ਰਪਾਤਾਸ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਬਾਹੁਭਿਃ। ਸੀਤਾਯਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਯਾਂ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝਰਨੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਨੋ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਪ੍ਰਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਪ੍ਰਭਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸੀਤ੍ ਪਾਣ੍ਡੁਰਮਣ੍ਡਲਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਫਿੱਕਾ ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਃ ਕੁਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਰ੍ਜਵਂ ਨਾਨृਸ਼ਂਸਤਾ। ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸੀਤਾਂ ਹਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਦੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਨਾ ਸਚ, ਨਾ ਸਾਫ ਦਿਲ, ਨਾ ਦਇਆ।
ਇਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਣਸ਼ਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਨ੍। ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਕਾ ਦੀਨਮੁਖਾ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਮृਗਪੋਤਕਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੋਏ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੁਰਝਾਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਰੋ ਪਏ।
ਉਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਯਨੈਰ੍ਭਯਾਦਿਵ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਸੁਪ੍ਰਵੇਪਿਤਗਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਨਦੇਵਤਾਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਦृਢਂ ਸੀਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਗਤਾਮ੍। ਤਾਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਰਾਮੇਤਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਦੇ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, 'ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ' ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਧਰਣੀਤਲਮ੍। ਸ ਤਾਮਾਕੁਲਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਮृष੍ਟਵਿਸ਼ੇषਕਾਮ੍। ਜਹਾਰਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾ ਚਾਰੁਦਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ਵਿਨਾਕृਤਾ ਬਨ੍ਧੁਜਨੇਨ ਮੈਥਿਲੀ। ਅਪਸ਼੍ਯਤੀ ਰਾਘਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਵੁਭੌ ਵਿਵਰ੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਭਯਭਾਰਪੀਡਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਡਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਤਿਰਪੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਖਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਦੁਃਖਿਤਾ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਭਯੇ ਮਹਤਿ ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਰੋषਰੋਦਨਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਰੁਦਤੀ ਕਰੁਣਂ ਸੀਤਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਸੀਤਾ, ਜਦ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਸੇ ਨੀਚ ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਰਾਵਣ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਰਹਿਤਾਂ ਯੋ ਮਾਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਰਾਵਣ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜਾਣ ਕੇ ਚੋਰੀ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਨੀਚ?
ਤ੍ਵਯੈਵ ਨੂਨਂ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੀਰੁਣਾ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਮਮਾਪਵਾਹਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਮਾਯਯਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੂੰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਪੋਕ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਠੱਗ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸੋऽਪ੍ਯਯਂ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਗृਧ੍ਰਰਾਜਃ ਪੁਰਾਣੋऽਸੌ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਮਮ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਠਿਆ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਧਰ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਹੁਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪਰਮਂ ਖਲੁ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਨਾਮਧੇਯਂ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਾਸ੍ਮਿ ਜਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਜੋਸ਼ ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨੀਚ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਹਰਣਂ ਨੀਚ ਰਹਿਤੇ ਚ ਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਨੀਚ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍। ਸੁਨृਸ਼ਂਸਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਤਵ ਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਮਾਨਿਨਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ, ਬੇਦਰਦੀ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਡੰਕਾ ਪੀਟਦਾ ਫਿਰੇਂ।
ਧਿਕ੍ ਤੇ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤਦਾ। ਕੁਲਾਕ੍ਰੋਸ਼ਕਰਂ ਲੋਕੇ ਧਿਕ੍ ਤੇ ਚਾਰਿਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਚਰਿਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ 'ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਵੇ। ਐਸਾ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਚਰਿਤਰ 'ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।
ਕਿਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੇਵਂ ਹਿ ਯਜ੍ਜਵੇਨੈਵ ਧਾਵਸਿ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਨ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਕੇ ਵੇਖ, ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਂਗਾ।
ਨਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਪੁਤ੍ਰਯੋਃ। ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਪਿ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵੀ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂਚਨ। ਵਨੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਹਂਗਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਾਧੁ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪਥ੍ਯਂ ਸਾਧੁ ਮਾਂ ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਵਣ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਤਿਰ੍ਮਮ
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚ, ਰਾਵਣ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਪਮਾਨ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਯਦਿ ਨ ਮੁਞ੍ਚਸਿ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਬਲਾਨ੍ਮਾਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੀਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ। ਨਹ੍ਯਹਂ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਿਬੁਧੋਪਮਮ੍
ਤੇਰੀ ਇਹ ਜ਼ਿੱਦ, ਨਿਕੰਮੇ, ਬੇਕਾਰ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲੰਮਾ ਜੀਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਉਤ੍ਸਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਗਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍। ਨ ਨੂਨਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਥ੍ਯਂ ਵਾ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।