ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋऽਸਿ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠ ਰਾਵਣ। ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ ਹਤੋ ਭੂਮੌ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਰਸ੍ਤਥਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲੜ! ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਰਾਵਣ; ਤੂੰ ਖਰਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਅਸਕृਤ੍ਸਂਯੁਗੇ ਯੇਨ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ। ਨ ਚਿਰਾਚ੍ਚੀਰਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮੋ ਯੁਧਿ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਚੀਰਧਾਰੀ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਗਤੌ ਦੂਰਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੌ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਸੇ ਨੀਚ ਤਯੋਰ੍ਭੀਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਘਟੀਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਨਯਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੁਭਾਮਿਮਾਮ੍। ਸੀਤਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜਿੰਦ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਵੀ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣ। ਵृਨ੍ਤਾਦਿਵ ਫਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪਾਤਯੇਯਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਰੁਕ, ਰੁਕ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਿਆ! ਇਕ ਪਲ ਠਹਿਰ, ਰਾਵਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਫਲ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਸਚਰ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।
thumb|ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿਚ ਹੁਣ ਪਚਵੀਂ-ਇਕ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਰ੍षਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਮृਧੇ। ਬਭੂਵ ਵਾਤੋਦ੍ਧੁਤਯੋਰ੍ਮੇਘਯੋਰ੍ਗਗਨੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਟਕਰਾਰ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੇਘ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗृਧ੍ਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਸਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਮਾਲ੍ਯਵਤੋਰ੍ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਯੋਰਿਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗ੍ਰਿਧਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਿਭਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਮਹਾਘੋਰੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਧਰ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਗृਧ੍ਰਃ ਪਤ੍ਰਰਥੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਜਟਾਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਹਿ ਲਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਚਕਾਰ ਬਹੁਧਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵ੍ਰਣਾਨ੍ ਪਤਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਈ ਜਖਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਸ਼ ਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍। ਮृਤ੍ਯੁਦਣ੍ਡਨਿਭਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਨਿਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਬਿਭੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਂ ਘੋਰੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪੱਥਰ-ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗ੍ਰਿਧਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਥੇ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਾਨਕੀਂ ਬਾष੍ਪਲੋਚਨਾਮ੍। ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਅੰਸੂ-ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਭੁਲ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭਞ੍ਜ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰੈਰਾਵਾਰਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕੁਲਾਯਮਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਚ੍ਚ ਬਭੌ ਤਦਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਗੁੰਝ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਿਆ।
ਸ ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਧੂਯ ਹ। ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭਞ੍ਜਾਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਿਲਾ ਕੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਧੁਨੋਤ੍ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨੋਰਸ਼੍ਛਦਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਵਦਨਾਨ੍ ਖਰਾਨ੍। ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਜਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਞ੍ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਮਗਂ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਮ੍। ਮਣਿਸੋਪਾਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮਹਾਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਵ੍ਯਜਨੈਃ ਸਹ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਗ੍ਰਾਹਿਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਛਤਰੀ, ਪੱਖੇ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥੇਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਚ ਮਹਚ੍ਛਿਰਃ। ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਪਹਨਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਿਰ ਵਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭਗ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਰਾਵਣਃ
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਰਾਵਣਂ ਭਗ੍ਨਵਾਹਨਮ੍। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਮਪੂਜਯਨ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਕੇ ਗਿਧਰ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਰਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੂਥਪਮ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਪੁਨਰ੍ਹृष੍ਟੋ ਮੈਥਿਲੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਵਣਃ
ਉਸ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਉਮਰਦراز ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਨਿਧਾਯਾਙ੍ਕੇ ਰਾਵਣਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਖਡ੍ਗਸ਼ੇषਂ ਚ ਪ੍ਰਣष੍ਟਹਤਸਾਧਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਲਵਾਰ ਬਚੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਚਲਣ ਲੱਗਾ।
ਗृਧ੍ਰਰਾਜਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍। ਸਮਾਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਟਾਯੁਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਿਧਰ ਰਾਜ ਜਟਾਯੂ ਉੱਡ ਕੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।