ਵਿषਯੇ ਵਾ ਪੁਰੇ ਵਾ ਤੇ ਯਦਾ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾਪਰਾਧ੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਰਾਮ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਹੇਤੋਰ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨਗਤਃ ਖਰਃ। ਅਤਿਵृਤ੍ਤੋ ਹਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਜੇ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਖਰ ਜਨਸਥਾਨ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ—
ਅਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਹृਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਇਥੇ ਸੱਚ ਦੱਸ: ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ?
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਸृਜ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਘੋਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਦਹੇਦ੍ ਦਹਨਭੂਤੇਨ ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਯਥਾ
ਜਲਦੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਪਮਾਸ਼ੀਵਿषਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ। ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਲਪਾਸ਼ਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਗਲ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਸ਼ੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ ਭਾਰਃ ਸੌਮ੍ਯ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੋ ਨਰਂ ਨਾਵਸਾਦਯੇਤ੍। ਤਦਨ੍ਨਮਪਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜੀਰ੍ਯਤੇ ਯਦਨਾਮਯਮ੍
ਮਿੱਠੇ, ਉਹ ਭਾਰ ਹੀ ਢੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਪਚ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਯਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਯਸ਼ੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ ਖੇਦਃ ਕਸ੍ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਨਾ ਧਰਮ ਲਿਆਵੇ, ਨਾ ਸ਼ੋਭਾ, ਨਾ ਸਦੀਵੀ ਇਜ਼ਤ, ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਥਕਾਵੇ?
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਾਤਸ੍ਯ ਮਮ ਰਾਵਣ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਥਾਵਦਨੁਤਿष੍ਠਤਃ
ਰਾਵਣ, ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਰਾਜ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧੋऽਹਂ ਤ੍ਵਂ ਯੁਵਾ ਧਨ੍ਵੀ ਸਰਥਃ ਕਵਚੀ ਸ਼ਰੀ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਾਦਾਯ ਕੁਸ਼ਲੀ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮੇ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਰਥ ਤੇ ਬਚਾਵਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਹੇਤੁਭਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤੀਮਿਵ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਆਂ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋऽਸਿ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠ ਰਾਵਣ। ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ ਹਤੋ ਭੂਮੌ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਰਸ੍ਤਥਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲੜ! ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਰਾਵਣ; ਤੂੰ ਖਰਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਅਸਕृਤ੍ਸਂਯੁਗੇ ਯੇਨ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ। ਨ ਚਿਰਾਚ੍ਚੀਰਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮੋ ਯੁਧਿ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਚੀਰਧਾਰੀ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਗਤੌ ਦੂਰਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੌ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਸੇ ਨੀਚ ਤਯੋਰ੍ਭੀਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਘਟੀਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਨਯਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੁਭਾਮਿਮਾਮ੍। ਸੀਤਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜਿੰਦ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਵੀ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣ। ਵृਨ੍ਤਾਦਿਵ ਫਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪਾਤਯੇਯਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਰੁਕ, ਰੁਕ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਿਆ! ਇਕ ਪਲ ਠਹਿਰ, ਰਾਵਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਫਲ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਸਚਰ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।
thumb|ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿਚ ਹੁਣ ਪਚਵੀਂ-ਇਕ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਰ੍षਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਮृਧੇ। ਬਭੂਵ ਵਾਤੋਦ੍ਧੁਤਯੋਰ੍ਮੇਘਯੋਰ੍ਗਗਨੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਟਕਰਾਰ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੇਘ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗृਧ੍ਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਸਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਮਾਲ੍ਯਵਤੋਰ੍ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਯੋਰਿਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗ੍ਰਿਧਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਿਭਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਮਹਾਘੋਰੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਧਰ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਗृਧ੍ਰਃ ਪਤ੍ਰਰਥੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਜਟਾਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਹਿ ਲਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਚਕਾਰ ਬਹੁਧਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵ੍ਰਣਾਨ੍ ਪਤਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਈ ਜਖਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਸ਼ ਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍। ਮृਤ੍ਯੁਦਣ੍ਡਨਿਭਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਨਿਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਬਿਭੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗृਧ੍ਰਂ ਘੋਰੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪੱਥਰ-ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗ੍ਰਿਧਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਥੇ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਾਨਕੀਂ ਬਾष੍ਪਲੋਚਨਾਮ੍। ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਅੰਸੂ-ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਭੁਲ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭਞ੍ਜ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰੈਰਾਵਾਰਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕੁਲਾਯਮਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਚ੍ਚ ਬਭੌ ਤਦਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਗੁੰਝ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਿਆ।
ਸ ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਧੂਯ ਹ। ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭਞ੍ਜਾਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਿਲਾ ਕੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।