ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਤ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਸੀ; ਭਰਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।
ਜਟਾਯੁਰ੍ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨਾਹਂ ਗृਧ੍ਰਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਟਾਯੁ ਹੈ, ਮੈਂ ਗਿੱਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਸ੍ਯੈषਾ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਿਲਾ ਉਸ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਵਰਾਰੋਹਾ ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਕਥਂ ਰਾਜਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮੇ ਪਰਦਾਰਾਨ੍ ਪਰਾਮृਸ਼ੇਤ੍
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਰਾਜਦਾਰਾ ਮਹਾਬਲ। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਗਤਿਂ ਨੀਚਾਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਪਰਦਾਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਨੀਚ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
ਨ ਤਤ੍ ਸਮਾਚਰੇਦ੍ ਧੀਰੋ ਯਤ੍ ਪਰੋऽਸ੍ਯ ਵਿਗਰ੍ਹਯੇਤ੍। ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਨਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦਾਰਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਕਾਮਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਨਾਗਤਮ੍। ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨੁਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਦਨ
ਚਾਹੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਹੀ ਰਾਹ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪੂਲਸਤਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।
ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਚੋਤ੍ਤਮੋ ਨਿਧਿਃ। ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਪਾਪਂ ਵਾ ਰਾਜਮੂਲਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਰਾਜਾ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿੱਧੀ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ, ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚਪਲਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਦੁष੍ਕृਤੀ
ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ?
ਕਾਮਸ੍ਵਭਾਵੋ ਯਃਸੋऽਸੌ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਿਤੁਮ੍। ਨਹਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨਾਮਾਰ੍ਯਮਾਵਸਤ੍ਯਾਲਯੇ ਚਿਰਮ੍
ਜੋ ਕਾਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਾਪੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।
ਵਿषਯੇ ਵਾ ਪੁਰੇ ਵਾ ਤੇ ਯਦਾ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾਪਰਾਧ੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਰਾਮ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਹੇਤੋਰ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨਗਤਃ ਖਰਃ। ਅਤਿਵृਤ੍ਤੋ ਹਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਜੇ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਖਰ ਜਨਸਥਾਨ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ—
ਅਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਹृਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਇਥੇ ਸੱਚ ਦੱਸ: ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ?
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਸृਜ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਘੋਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਦਹੇਦ੍ ਦਹਨਭੂਤੇਨ ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਯਥਾ
ਜਲਦੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਪਮਾਸ਼ੀਵਿषਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ। ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਲਪਾਸ਼ਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਗਲ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਸ਼ੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ ਭਾਰਃ ਸੌਮ੍ਯ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੋ ਨਰਂ ਨਾਵਸਾਦਯੇਤ੍। ਤਦਨ੍ਨਮਪਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜੀਰ੍ਯਤੇ ਯਦਨਾਮਯਮ੍
ਮਿੱਠੇ, ਉਹ ਭਾਰ ਹੀ ਢੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਪਚ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਯਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਯਸ਼ੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ ਖੇਦਃ ਕਸ੍ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਨਾ ਧਰਮ ਲਿਆਵੇ, ਨਾ ਸ਼ੋਭਾ, ਨਾ ਸਦੀਵੀ ਇਜ਼ਤ, ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਥਕਾਵੇ?
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਾਤਸ੍ਯ ਮਮ ਰਾਵਣ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਥਾਵਦਨੁਤਿष੍ਠਤਃ
ਰਾਵਣ, ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਰਾਜ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧੋऽਹਂ ਤ੍ਵਂ ਯੁਵਾ ਧਨ੍ਵੀ ਸਰਥਃ ਕਵਚੀ ਸ਼ਰੀ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਾਦਾਯ ਕੁਸ਼ਲੀ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮੇ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਰਥ ਤੇ ਬਚਾਵਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਹੇਤੁਭਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤੀਮਿਵ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਆਂ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋऽਸਿ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠ ਰਾਵਣ। ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ ਹਤੋ ਭੂਮੌ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਰਸ੍ਤਥਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲੜ! ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਰਾਵਣ; ਤੂੰ ਖਰਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਅਸਕृਤ੍ਸਂਯੁਗੇ ਯੇਨ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ। ਨ ਚਿਰਾਚ੍ਚੀਰਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮੋ ਯੁਧਿ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਚੀਰਧਾਰੀ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਗਤੌ ਦੂਰਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੌ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਸੇ ਨੀਚ ਤਯੋਰ੍ਭੀਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਘਟੀਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਨਯਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੁਭਾਮਿਮਾਮ੍। ਸੀਤਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜਿੰਦ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਵੀ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣ। ਵृਨ੍ਤਾਦਿਵ ਫਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪਾਤਯੇਯਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਰੁਕ, ਰੁਕ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਿਆ! ਇਕ ਪਲ ਠਹਿਰ, ਰਾਵਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਫਲ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਸਚਰ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।
thumb|ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿਚ ਹੁਣ ਪਚਵੀਂ-ਇਕ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਰ੍षਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਮृਧੇ। ਬਭੂਵ ਵਾਤੋਦ੍ਧੁਤਯੋਰ੍ਮੇਘਯੋਰ੍ਗਗਨੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਟਕਰਾਰ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੇਘ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗृਧ੍ਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਸਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਮਾਲ੍ਯਵਤੋਰ੍ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਯੋਰਿਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗ੍ਰਿਧਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ।