ਕੈਰ੍ਗੁਣੈਰਨੁਰਕ੍ਤਾਸਿ ਮੂਢੇ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਿ। ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਚਨਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਹਾਯ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਕਿਹੜੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਲਮੰਦ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਛੱਡ ਆਇਆ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯਾਲਾਨੁਚਰਿਤੇ ਵਨੇ ਵਸਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਬੁਧਃ ਖੇ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲਮੰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮੇਨ ਸੀਤਾਂ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਕਰੇਣ ਸਃ। ਊਰ੍ਵੋਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਸ ਚ ਮਾਯਾਮਯੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਖਰਯੁਕ੍ਤਃ ਖਰਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਹੇਮਾਙ੍ਗੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਧਾਰਣ, ਜਾਦੂਈ ਰਥ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪਰੁषੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਭਿਤਰ੍ਜ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਅਂਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਗृਹੀਤਾਤਿਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਰਾਵਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਰਾਮੇਤਿ ਸੀਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰਾਮਂ ਦੂਰਂ ਗਤਂ ਵਨੇ
ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਗਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀਤਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਸੀ।
ਤਾਮਕਾਮਾਂ ਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧੂਮਿਵ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਮਾਦਾਯ ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਰਾਵਣਃ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਹੋਵੇ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਭृਸ਼ਂ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਮਤ੍ਤੇਵ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾ ਯਥਾਤੁਰਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤ।
ਹਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਕ। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ
ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ!
ਜੀਵਿਤਂ ਸੁਖਮਰ੍ਥਂ ਚ ਧਰ੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਮਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਂ ਰਾਘਵ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਆਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!
ਨਨੁ ਨਾਮਾਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਵਿਨੇਤਾਸਿ ਪਰਂਤਪ। ਕਥਮੇਵਂਵਿਧਂ ਪਾਪਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਧਿ ਹਿ ਰਾਵਣਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਬੇਅਦਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਐਸਾ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਸਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਨ ਤੁ ਸਦ੍ਯੋऽਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍। ਕਾਲੋऽਪ੍ਯਙ੍ਗੀਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਸ੍ਯਾਨਾਮਿਵ ਪਕ੍ਤਯੇ
ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਪੱਕਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਵਾਨੇਤਤ੍ ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਨਃ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਂ ਘੋਰਂ ਰਾਮਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਭੁਗਤ।
ਹਨ੍ਤੇਦਾਨੀਂ ਸਕਾਮਾ ਤੁ ਕੈਕੇਯੀ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ। ਹ੍ਰਿਯੇਯਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਹੁਣ ਕੈਕੇਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਂਸਧ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਹਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਂਸਸਾਰਸਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਵਨ੍ਦੇ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਂਸ ਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਹਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਮੈਂ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇ ਵਿਵਿਧਪਾਦਪੇ। ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਂਸਤ ਮਾਂ ਹृਤਾਮ੍
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹਾਂ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਦਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨਿ ਵੈ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ—ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵੀ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍। ਵਿਵਸ਼ਾ ਤੇ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣੇਨੇਤਿ ਸ਼ਂਸਤ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੁਰਮੁਤ੍ਰਾਪਿ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਨੇष੍ਯਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤਹृਤਾਮਪਿ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਪਕੜ ਤੋਂ ਵੀ।
ਸਾ ਤਦਾ ਕਰੁਣਾ ਵਾਚੋ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਵਨਸ੍ਪਤਿਗਤਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਰੁਣਾ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੈਠੇ ਗਿੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂਗਤਾ। ਸਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ ਭਯਪਰਾ ਦੁਃਖੋਪਹਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਈ।
ਜਟਾਯੋ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮਾਰ੍ਯ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਮਨਾਥਵਤ੍। ਅਨੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਕਰੁਣਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਟਾਯੁ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਸਜਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੈष ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕ੍ਰੂਰੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਸਤ੍ਵਵਾਞ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਚ ਸਾਯੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਰਾਤ ਦਾ ਜਣੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਚਲਾਕ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਯ ਤੁ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਟਾਯੋ ਹਰਣਂ ਮਮ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵ੍ਯਮਸ਼ੇषਤਃ
ਜਟਾਯੁ, ਮੇਰੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਛੱਡੇ ਦੱਸ।
thumb|ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਵਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਟਾਯੁਰਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ। ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਦ੍ ਰਾਵਣਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਫਿਰ ਜਟਾਯੁ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਦਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡਃ ਖਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਨਸ੍ਪਤਿਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਚੁੰਢ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁਭ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।