ਅਰ੍ਕਂ ਤੁਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਹਿ ਮਹੀਤਲਮ੍। ਕਾਮਰੂਪੇਣ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੀਰਾ ਕੱਢ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਪਾਗਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭੇ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਹਰਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੱਲ ਮੁਕਦੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਰੂਪਂ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਕਾਲਰੂਪਾਭਂ ਭੇਜੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਨਿਭਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਪਿਆ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਭੁਜੋ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਃ। ਸ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਚ੍ਛਦ੍ਮ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਿਹਾਯ ਤਤ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਭੇਖੀ ਦਾ ਭੇਸ ਸੀ ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਮਾਣਣ ਵਾਲੀ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਮਸਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਮਿਵ। ਵਸਨਾਭਰਣੋਪੇਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਵਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਮਾਮਾਸ਼੍ਰਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਵਾਹਂ ਸਦृਸ਼ਃ ਪਤਿਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ।
ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਚਿਰਾਯ ਤ੍ਵਮਹਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ। ਨੈਵ ਚਾਹਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਮਯਿ ਭਾਵਃ ਪ੍ਰਣੀਯਤਾਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਮਂ ਪਰਿਮਿਤਾਯੁषਮ੍
ਇਨਸਾਨੀ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਲ ਕਰ; ਰਾਜ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ, ਮਨਚਾਹਾ ਨਤੀਜਾ ਨਾ ਲੈ ਸਕੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਕੈਰ੍ਗੁਣੈਰਨੁਰਕ੍ਤਾਸਿ ਮੂਢੇ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਿ। ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਚਨਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਹਾਯ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਕਿਹੜੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਲਮੰਦ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਛੱਡ ਆਇਆ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯਾਲਾਨੁਚਰਿਤੇ ਵਨੇ ਵਸਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਬੁਧਃ ਖੇ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲਮੰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮੇਨ ਸੀਤਾਂ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਕਰੇਣ ਸਃ। ਊਰ੍ਵੋਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਸ ਚ ਮਾਯਾਮਯੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਖਰਯੁਕ੍ਤਃ ਖਰਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਹੇਮਾਙ੍ਗੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਧਾਰਣ, ਜਾਦੂਈ ਰਥ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪਰੁषੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਭਿਤਰ੍ਜ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਅਂਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਗृਹੀਤਾਤਿਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਰਾਵਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਰਾਮੇਤਿ ਸੀਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰਾਮਂ ਦੂਰਂ ਗਤਂ ਵਨੇ
ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਗਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀਤਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਸੀ।
ਤਾਮਕਾਮਾਂ ਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧੂਮਿਵ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਮਾਦਾਯ ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਰਾਵਣਃ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਹੋਵੇ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਭृਸ਼ਂ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਮਤ੍ਤੇਵ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾ ਯਥਾਤੁਰਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤ।
ਹਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਕ। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ
ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ!
ਜੀਵਿਤਂ ਸੁਖਮਰ੍ਥਂ ਚ ਧਰ੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਮਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਂ ਰਾਘਵ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਆਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!
ਨਨੁ ਨਾਮਾਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਵਿਨੇਤਾਸਿ ਪਰਂਤਪ। ਕਥਮੇਵਂਵਿਧਂ ਪਾਪਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਧਿ ਹਿ ਰਾਵਣਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਬੇਅਦਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਐਸਾ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਸਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਨ ਤੁ ਸਦ੍ਯੋऽਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍। ਕਾਲੋऽਪ੍ਯਙ੍ਗੀਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਸ੍ਯਾਨਾਮਿਵ ਪਕ੍ਤਯੇ
ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਪੱਕਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਵਾਨੇਤਤ੍ ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਨਃ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਂ ਘੋਰਂ ਰਾਮਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਭੁਗਤ।
ਹਨ੍ਤੇਦਾਨੀਂ ਸਕਾਮਾ ਤੁ ਕੈਕੇਯੀ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ। ਹ੍ਰਿਯੇਯਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਹੁਣ ਕੈਕੇਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਂਸਧ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਹਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਂਸਸਾਰਸਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਵਨ੍ਦੇ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਂਸ ਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਹਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਮੈਂ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇ ਵਿਵਿਧਪਾਦਪੇ। ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਂਸਤ ਮਾਂ ਹृਤਾਮ੍
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹਾਂ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਦਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨਿ ਵੈ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ—ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵੀ।