ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਨ ਸਮੋ ਰਾਮੋ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਮਾਨੁषਃ। ਤਵ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਜਸ੍ਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਹਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਥਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਮਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਵਾ ਕਰਦਾ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੂੰ ਹੈਂ—ਕਠੋਰ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਅਪਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਚੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਨਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਾਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਂਗਾ।
ਜੀਵੇਚ੍ਚਿਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾ- ਚ੍ਛਚੀਂ ਪ੍ਰਧृष੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਰੂਪਰੂਪਾਮ੍। ਨ ਮਾਦृਸ਼ੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਪੀਤਾਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ
ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਬੇਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਖਸ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ।
thumb|ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਹਸ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਪੁਃ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮੈਥਿਲੀਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ। ਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਮਨ੍ਯੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਤੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਨਹੀਂ ਪਈ।'
ਉਦ੍ਵਹੇਯਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਆਪਿਬੇਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਕਂ ਤੁਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਹਿ ਮਹੀਤਲਮ੍। ਕਾਮਰੂਪੇਣ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੀਰਾ ਕੱਢ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਪਾਗਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭੇ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਹਰਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੱਲ ਮੁਕਦੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਰੂਪਂ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਕਾਲਰੂਪਾਭਂ ਭੇਜੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਨਿਭਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਪਿਆ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਭੁਜੋ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਃ। ਸ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਚ੍ਛਦ੍ਮ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਿਹਾਯ ਤਤ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਭੇਖੀ ਦਾ ਭੇਸ ਸੀ ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਮਾਣਣ ਵਾਲੀ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਮਸਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਮਿਵ। ਵਸਨਾਭਰਣੋਪੇਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਵਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਮਾਮਾਸ਼੍ਰਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਵਾਹਂ ਸਦृਸ਼ਃ ਪਤਿਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ।
ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਚਿਰਾਯ ਤ੍ਵਮਹਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ। ਨੈਵ ਚਾਹਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਮਯਿ ਭਾਵਃ ਪ੍ਰਣੀਯਤਾਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਮਂ ਪਰਿਮਿਤਾਯੁषਮ੍
ਇਨਸਾਨੀ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਲ ਕਰ; ਰਾਜ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ, ਮਨਚਾਹਾ ਨਤੀਜਾ ਨਾ ਲੈ ਸਕੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਕੈਰ੍ਗੁਣੈਰਨੁਰਕ੍ਤਾਸਿ ਮੂਢੇ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਿ। ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਚਨਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਹਾਯ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਕਿਹੜੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਲਮੰਦ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਛੱਡ ਆਇਆ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯਾਲਾਨੁਚਰਿਤੇ ਵਨੇ ਵਸਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਬੁਧਃ ਖੇ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲਮੰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮੇਨ ਸੀਤਾਂ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਕਰੇਣ ਸਃ। ਊਰ੍ਵੋਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਸ ਚ ਮਾਯਾਮਯੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਖਰਯੁਕ੍ਤਃ ਖਰਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਹੇਮਾਙ੍ਗੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਧਾਰਣ, ਜਾਦੂਈ ਰਥ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪਰੁषੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਭਿਤਰ੍ਜ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਅਂਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਗृਹੀਤਾਤਿਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਰਾਵਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਰਾਮੇਤਿ ਸੀਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰਾਮਂ ਦੂਰਂ ਗਤਂ ਵਨੇ
ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਗਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀਤਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਸੀ।
ਤਾਮਕਾਮਾਂ ਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧੂਮਿਵ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਮਾਦਾਯ ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਰਾਵਣਃ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਹੋਵੇ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਭृਸ਼ਂ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਮਤ੍ਤੇਵ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾ ਯਥਾਤੁਰਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤ।