ਨਿष੍ਕਮ੍ਪਪਤ੍ਰਾਸ੍ਤਰਵੋ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਿਮਿਤੋਦਕਾਃ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਚ ਚਰਾਮਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੇ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾ ਨਾਮ ਪੁਰੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣ ਵਿਰਾਜਿਤਾ। ਹੇਮਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਤੋਰਣਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਲੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਣ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧਾ ਤੂਰ੍ਯਨਾਦਵਿਨਾਦਿਤਾ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਂਕੁਲੋਦ੍ਯਾਨਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵਸ ਹੇ ਸੀਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਨ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਾਨੁषੀਣਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਂ, ਹੇ ਸੀਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗੀ, ਹੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਨ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਗਤਾਯੁषਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਿਆਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗੀ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ। ਮਨ੍ਦਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਕਿਂ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਗਤਚੇਤਸਾ। ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਾਪਸੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਵੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੁਣ ਤਪੱਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗੀ?
ਰਕ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਾਮਯ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਮ੍। ਨ ਮਨ੍ਮਥਸ਼ਰਾਵਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਦ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਲੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਠੁਕਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਯ ਹਿ ਮਾਂ ਭੀਰੁ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਚਰਣੇਨਾਭਿਹਤ੍ਯੇਵ ਪੁਰੂਰਵਸਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦੇਂਦੀ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਨ ਸਮੋ ਰਾਮੋ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਮਾਨੁषਃ। ਤਵ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਜਸ੍ਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਹਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਥਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਮਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਵਾ ਕਰਦਾ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੂੰ ਹੈਂ—ਕਠੋਰ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਅਪਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਚੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਨਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਾਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਂਗਾ।
ਜੀਵੇਚ੍ਚਿਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾ- ਚ੍ਛਚੀਂ ਪ੍ਰਧृष੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਰੂਪਰੂਪਾਮ੍। ਨ ਮਾਦृਸ਼ੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਪੀਤਾਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ
ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਬੇਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਖਸ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ।
thumb|ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਹਸ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਪੁਃ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮੈਥਿਲੀਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ। ਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਮਨ੍ਯੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਤੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਨਹੀਂ ਪਈ।'
ਉਦ੍ਵਹੇਯਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਆਪਿਬੇਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਕਂ ਤੁਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਹਿ ਮਹੀਤਲਮ੍। ਕਾਮਰੂਪੇਣ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੀਰਾ ਕੱਢ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਪਾਗਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਭੇ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਹਰਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੱਲ ਮੁਕਦੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਰੂਪਂ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਕਾਲਰੂਪਾਭਂ ਭੇਜੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਨਿਭਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਪਿਆ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਭੁਜੋ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਃ। ਸ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਚ੍ਛਦ੍ਮ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਿਹਾਯ ਤਤ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਜੋ ਭੇਖੀ ਦਾ ਭੇਸ ਸੀ ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਮਾਣਣ ਵਾਲੀ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਮਸਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਮਿਵ। ਵਸਨਾਭਰਣੋਪੇਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਵਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਮਾਮਾਸ਼੍ਰਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਵਾਹਂ ਸਦृਸ਼ਃ ਪਤਿਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ।
ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਚਿਰਾਯ ਤ੍ਵਮਹਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ। ਨੈਵ ਚਾਹਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਮਯਿ ਭਾਵਃ ਪ੍ਰਣੀਯਤਾਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਮਂ ਪਰਿਮਿਤਾਯੁषਮ੍
ਇਨਸਾਨੀ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਲ ਕਰ; ਰਾਜ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ, ਮਨਚਾਹਾ ਨਤੀਜਾ ਨਾ ਲੈ ਸਕੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।