ਤਾਂ ਵੇਪਮਾਨਾਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਸ ਰਾਵਣੋ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਕੁਲਂ ਬਲਂ ਨਾਮ ਚ ਕਰ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਭਯਕਾਰਣਾਰ੍ਥਮ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੰਬਦੀ ਵੇਖਿਆ—ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ, ਤਾਕਤ, ਨਾਂ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕੇ।
thumb|ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਯਾਂ ਸੀਤਾਯਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਲਲਾਟੇ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯਾਹਂ ਸਾਪਤ੍ਨੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵੈਰੀ ਭਰਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਰਾਵਣ ਹੈ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਪਤਗੋਰਗਾਃ। ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਭੀਤਾ ਮृਤ੍ਯੋਰਿਵ ਸਦਾ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਸਭ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈਮਾਤ੍ਰਾਃ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਸਾਦਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਣੇ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦ੍ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਮਧਿष੍ਠਾਨਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍। ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਰਵਾਹਨਃ
ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਮਗਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਵੀਰ੍ਯਾਦਾਵਰ੍ਜਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯੇਨ ਯਾਮਿ ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪੁਸ਼ਪਕ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੀ। ਇਸ ਰਥ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਸਂਜਾਤਰੋषਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਮੈਥਿਲਿ। ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤੋ ਵਾਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ। ਤੀਵ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਂਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਭਯਾਤ੍ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਵੱਗਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਣਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਨਿष੍ਕਮ੍ਪਪਤ੍ਰਾਸ੍ਤਰਵੋ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਿਮਿਤੋਦਕਾਃ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਚ ਚਰਾਮਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੇ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾ ਨਾਮ ਪੁਰੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣ ਵਿਰਾਜਿਤਾ। ਹੇਮਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਤੋਰਣਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਲੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਣ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧਾ ਤੂਰ੍ਯਨਾਦਵਿਨਾਦਿਤਾ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਂਕੁਲੋਦ੍ਯਾਨਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵਸ ਹੇ ਸੀਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਨ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਾਨੁषੀਣਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀਂ, ਹੇ ਸੀਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗੀ, ਹੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਨ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਗਤਾਯੁषਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਿਆਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗੀ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ। ਮਨ੍ਦਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਕਿਂ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਗਤਚੇਤਸਾ। ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਾਪਸੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਵੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੁਣ ਤਪੱਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗੀ?
ਰਕ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਾਮਯ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਮ੍। ਨ ਮਨ੍ਮਥਸ਼ਰਾਵਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਦ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਲੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਠੁਕਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਯ ਹਿ ਮਾਂ ਭੀਰੁ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਚਰਣੇਨਾਭਿਹਤ੍ਯੇਵ ਪੁਰੂਰਵਸਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦੇਂਦੀ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਨ ਸਮੋ ਰਾਮੋ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਮਾਨੁषਃ। ਤਵ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਜਸ੍ਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਹਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਥਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਮਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਭਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਵਾ ਕਰਦਾ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੂੰ ਹੈਂ—ਕਠੋਰ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਅਪਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਚੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਨਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਾਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਂਗਾ।
ਜੀਵੇਚ੍ਚਿਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾ- ਚ੍ਛਚੀਂ ਪ੍ਰਧृष੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਰੂਪਰੂਪਾਮ੍। ਨ ਮਾਦृਸ਼ੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਪੀਤਾਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ
ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਬੇਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਖਸ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ।
thumb|ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਹਸ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਪੁਃ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮੈਥਿਲੀਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ। ਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਮਨ੍ਯੇ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਤੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਨਹੀਂ ਪਈ।'
ਉਦ੍ਵਹੇਯਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਆਪਿਬੇਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।