ਸ੍ਤਿਮਿਤਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਭਯਾਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਹੌਲੀ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਸ਼ਮੁਖ, ਰਾਮ ਵਿਰੁੱਧ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਰਾਵਣਃ। ਅਭਵ੍ਯੋ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਸ਼ੋਚਤੀਮ੍
ਰਾਵਣ ਜਾਚਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਮਾੜਾ ਸੀ ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਮਿਵ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ। ਸਹਸਾ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਤृਣੈਃ ਕੂਪ ਇਵਾਵृਤਃ
ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਐਵੇਂ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰੇ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਕੂਆਂ।
ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ
ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਰੁਚਿਰਦਨ੍ਤੋष੍ਠੀਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍। ਆਸੀਨਾਂ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਾਭਿਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹृष੍ਟਚੇਤਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੀਲਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਲਿਬਾਸ ਪਾਈ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਆਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਸ਼ਰਾਵਿਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਮੁਦੀਰਯਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਹਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮੁਤ੍ਤਮਾਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਹੀਨਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਂ ਵਪੁषਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਹ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰਸ਼ਕਤਾ ਨਾਲ।
ਰੌਪ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭੇ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨਿ। ਕਮਲਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਾਤ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ।
ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਪ੍ਸਰਾ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਭੂਤਿਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਰਤਿਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵੈਰਚਾਰਿਣੀ
ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਲਾਜ ਹੈਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਯਸ਼ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਭਾਗ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ?
ਸਮਾਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾ ਦਸ਼ਨਾਸ੍ਤਵ। ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਵਿਮਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਤਾਰਕੇ
ਤੇਰੇ ਦੰਦ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸਮਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੱਚੀਆਂ, ਲਾਲ ਕੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਪੁਪਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਜਘਨਂ ਪੀਨਮੂਰੂ ਕਰਿਕਰੋਪਮੌ। ਏਤਾਵੁਪਚਿਤੌ ਵृਤ੍ਤੌ ਸਂਹਤੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਿਤੌ
ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਭਰੀਆਂ, ਗੋਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਡ, ਵਧੀਆ ਆਕਾਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਮੁਖੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤਾਲਫਲੋਪਮੌ। ਮਣਿਪ੍ਰਵੇਕਾਭਰਣੌ ਰੁਚਿਰੌ ਤੇ ਪਯੋਧਰੌ
ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਤਾੜ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ।
ਚਾਰੁਸ੍ਮਿਤੇ ਚਾਰੁਦਤਿ ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਲਾਸਿਨਿ। ਮਨੋ ਹਰਸਿ ਮੇ ਰਾਮੇ ਨਦੀਕੂਲਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਹੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਅਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰਾਨ੍ਤਮਿਤਮਧ੍ਯਾਸਿ ਸੁਕੇਸ਼ੇ ਸਂਹਤਸ੍ਤਨਿ। ਨੈਵ ਦੇਵੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਚ ਕਿਂਨਰੀ
ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਸਿਨੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ੀ, ਨਾ ਕਿੰਨਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਨੈਵਂਰੂਪਾ ਮਯਾ ਨਾਰੀ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ। ਰੂਪਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਵਯਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀਅਤ, ਨਰਮੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਇਹ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਚਿਤ੍ਤਮੁਨ੍ਮਾਥਯਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਸਾ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਰਹਿਣਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਚੰਗੀਏ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਯਂ ਵਾਸੋ ਘੋਰਾਣਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਰਾਣਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਗਰੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਬਾਗ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਾਚਰਿਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਰਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਵਰਂ ਗਨ੍ਧਂ ਵਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁੱਕਵਾਂ। ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੱਸਦੀਏ—ਕੀ ਤੂੰ ਰੁਦਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈਂ?
ਵਸੂਨਾਂ ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਿ ਮੇ। ਨੇਹ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਸੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਯਂ ਵਾਸਃ ਕਥਂ ਤੁ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ। ਇਹ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾਃ ਸਿਂਹਾ ਦ੍ਵੀਪਿਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮृਗਾ ਵृਕਾਃ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵਸੇਬਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ? ਇੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਸਿੰਘ, ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਬੱਘ ਤੇ ਭੇਡੀਆਂ ਹਨ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਵਃ ਕਙ੍ਕਾਃ ਕਥਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਬਿਭ੍ਯਸੇ। ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਨਾਂ ਘੋਰਾਣਾਂ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਰੀਛ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਤੇ ਸਾਰਸ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ? ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ?
ਕਥਮੇਕਾ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਨ ਬਿਭੇषਿ ਵਰਾਨਨੇ। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚ ਦਣ੍ਡਕਾਨ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਡਰਦੀ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਈਂ?
ਏਕਾ ਚਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਘੋਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਾਨ੍। ਇਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਐਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਛਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਐਂ। ਇੰਝ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵੇषੇਣ ਹਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਗਤਮ੍। ਸਰ੍ਵੈਰਤਿਥਿਸਤ੍ਕਾਰੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮੈਥਿਲੀ
ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਉਪਾਨੀਯਾਸਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਭਿਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦਾ ਤਂ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਰੱਖਿਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਹੈ', ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵੇषੇਣ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀ ਸਮਾਗਤਂ ਪਾਤ੍ਰਕੁਸੁਮ੍ਭਧਾਰਿਣਮ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਯਮੁਦ੍ਦ੍ਵੇष੍ਟੁਮੁਪਾਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ- ਨ੍ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਤ੍ ਤਥਾਗਤਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਤਰ ਤੇ ਕੁਸੁੰਭ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਇਯਂ ਬृਸੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਕਾਮਮਾਸ੍ਯਤਾ- ਮਿਦਂ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਇਦਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਂ ਵਨਜਾਤਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਵ੍ਯਗ੍ਰਮਿਹੋਪਭੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ। ਇਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਓ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖਾ ਲਓ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮਾਣਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣਭਾषਿਣੀਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਹਰਣੇ ਦृਢਂ ਮਨਃ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਧਾਯ ਰਾਵਣਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਦੀ ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਢਿੱਠੀ ਨੀਤ ਕਰ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਰੇਗਾ।