ਤਾਮਾਰ੍ਤਰੂਪਾਂ ਵਿਮਨਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਨ ਚੈਵ ਭਰ੍ਤੁ- ਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚ ਸੀਤਾ
ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ, ਰੋਦੀ ਤੇ ਉਦੇਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੀਤਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕਿਂਚਿਦਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਗਾਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਕਰ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਤਯਾ ਪਰੁषਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਸ ਵਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਕੜਵੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤੜਪ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਸ਼ਮੁਖ ਨੇ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਜਾਚਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪਾਇਆ।
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾषਾਯਸਂਵੀਤਃ ਸ਼ਿਖੀ ਛਤ੍ਰੀ ਉਪਾਨਹੀ। ਵਾਮੇ ਚਾਂਸੇऽਵਸਜ੍ਯਾਥ ਸ਼ੁਭੇ ਯष੍ਟਿਕਮਣ੍ਡਲੂ
ਉਹ ਨਰਮ ਕੇਸਰੀ ਚੋਲੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੂੜੀ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲਾਠੀ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪੇਣ ਵੈਦੇਹੀਮਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ। ਤਾਮਾਸਸਾਦਾਤਿਬਲੋ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਰਹਿਤਾਂ ਵਨੇ
ਜਾਚਕ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਸੀ।
ਰਹਿਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮਿਵ ਮਹਤ੍ਤਮਃ। ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਤੋ ਬਾਲਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੰਦਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੰਧਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਿਰਚੜੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰੋਹਿਣੀਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਹੀਨਾਂ ਗ੍ਰਹਵਦ੍ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ। ਤਮੁਗ੍ਰਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਗਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਲਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਨ ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਚ ਮਾਰੁਤਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਸ੍ਰੋਤਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲੇ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਤਿਮਿਤਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਭਯਾਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਹੌਲੀ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਸ਼ਮੁਖ, ਰਾਮ ਵਿਰੁੱਧ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਰਾਵਣਃ। ਅਭਵ੍ਯੋ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਸ਼ੋਚਤੀਮ੍
ਰਾਵਣ ਜਾਚਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਮਾੜਾ ਸੀ ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਮਿਵ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ। ਸਹਸਾ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਤृਣੈਃ ਕੂਪ ਇਵਾਵृਤਃ
ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਐਵੇਂ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰੇ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਕੂਆਂ।
ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ
ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਰੁਚਿਰਦਨ੍ਤੋष੍ਠੀਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍। ਆਸੀਨਾਂ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਾਭਿਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹृष੍ਟਚੇਤਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੀਲਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਲਿਬਾਸ ਪਾਈ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਆਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਸ਼ਰਾਵਿਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਮੁਦੀਰਯਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਹਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮੁਤ੍ਤਮਾਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਹੀਨਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਂ ਵਪੁषਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਹ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰਸ਼ਕਤਾ ਨਾਲ।
ਰੌਪ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭੇ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨਿ। ਕਮਲਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਾਤ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ।
ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਪ੍ਸਰਾ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਭੂਤਿਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਰਤਿਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵੈਰਚਾਰਿਣੀ
ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਲਾਜ ਹੈਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਯਸ਼ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਭਾਗ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ?
ਸਮਾਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾ ਦਸ਼ਨਾਸ੍ਤਵ। ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਵਿਮਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਤਾਰਕੇ
ਤੇਰੇ ਦੰਦ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸਮਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੱਚੀਆਂ, ਲਾਲ ਕੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਪੁਪਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਜਘਨਂ ਪੀਨਮੂਰੂ ਕਰਿਕਰੋਪਮੌ। ਏਤਾਵੁਪਚਿਤੌ ਵृਤ੍ਤੌ ਸਂਹਤੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਿਤੌ
ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਭਰੀਆਂ, ਗੋਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਡ, ਵਧੀਆ ਆਕਾਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਮੁਖੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤਾਲਫਲੋਪਮੌ। ਮਣਿਪ੍ਰਵੇਕਾਭਰਣੌ ਰੁਚਿਰੌ ਤੇ ਪਯੋਧਰੌ
ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਤਾੜ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ।
ਚਾਰੁਸ੍ਮਿਤੇ ਚਾਰੁਦਤਿ ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਲਾਸਿਨਿ। ਮਨੋ ਹਰਸਿ ਮੇ ਰਾਮੇ ਨਦੀਕੂਲਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਹੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਅਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰਾਨ੍ਤਮਿਤਮਧ੍ਯਾਸਿ ਸੁਕੇਸ਼ੇ ਸਂਹਤਸ੍ਤਨਿ। ਨੈਵ ਦੇਵੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਚ ਕਿਂਨਰੀ
ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਸਿਨੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ੀ, ਨਾ ਕਿੰਨਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਨੈਵਂਰੂਪਾ ਮਯਾ ਨਾਰੀ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ। ਰੂਪਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਵਯਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀਅਤ, ਨਰਮੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਇਹ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਚਿਤ੍ਤਮੁਨ੍ਮਾਥਯਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਸਾ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਰਹਿਣਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਚੰਗੀਏ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਯਂ ਵਾਸੋ ਘੋਰਾਣਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਰਾਣਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਗਰੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਬਾਗ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਾਚਰਿਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਰਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਵਰਂ ਗਨ੍ਧਂ ਵਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁੱਕਵਾਂ। ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੱਸਦੀਏ—ਕੀ ਤੂੰ ਰੁਦਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈਂ?