ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਰੂਪਂ ਤੁ ਨ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਮੈਥਿਲਿ। ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਤ੍ਵੇष ਨਾਰੀਣਾਮੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
"ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਉਣੀਆਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।"
ਵਿਮੁਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚਪਲਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਭੇਦਕਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸਹੇ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈਦੇਹਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ
"ਔਰਤਾਂ ਚੰਚਲ, ਬੇਰੋਕ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਫੁਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਦੇਹੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।"
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਪ੍ਤਨਾਰਾਚਸਂਨਿਭਮ੍। ਉਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਹਿ ਵਨੇਚਰਾਃ
"ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਪਦੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਗਵਾਹ ਬਣਨ।"
ਨ੍ਯਾਯਵਾਦੀ ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਪਰੁषਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਯਨ੍ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ
"ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਬੈਠੀ। ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝੀ।"
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੁष੍ਟਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਾਨਨੇ
"ਤੇਰੀ ਔਰਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।"
ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸਮਗ੍ਰਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹਿ ਘੋਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
"ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂ।"
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਰੁਦਤੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੀਵ੍ਰਬਾष੍ਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੀਨਾ ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਆਬਨ੍ਧਿष੍ਯੇऽਥਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿषਮੇ ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
"ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਫਾਹਾ ਲਾ ਲਵਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਪਿਬਾਮਿ ਵਾ ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਰਾਘਵਾਦਨ੍ਯਂ ਕਦਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇ
ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਵਾਂ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸੀਤਾ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਰੁਦਤੀ ਦੁਃਖਾਦੁਦਰਂ ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਾਮਾਰ੍ਤਰੂਪਾਂ ਵਿਮਨਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਨ ਚੈਵ ਭਰ੍ਤੁ- ਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚ ਸੀਤਾ
ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ, ਰੋਦੀ ਤੇ ਉਦੇਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੀਤਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕਿਂਚਿਦਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਗਾਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਕਰ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਤਯਾ ਪਰੁषਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਸ ਵਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਕੜਵੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤੜਪ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਸ਼ਮੁਖ ਨੇ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਜਾਚਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪਾਇਆ।
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾषਾਯਸਂਵੀਤਃ ਸ਼ਿਖੀ ਛਤ੍ਰੀ ਉਪਾਨਹੀ। ਵਾਮੇ ਚਾਂਸੇऽਵਸਜ੍ਯਾਥ ਸ਼ੁਭੇ ਯष੍ਟਿਕਮਣ੍ਡਲੂ
ਉਹ ਨਰਮ ਕੇਸਰੀ ਚੋਲੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੂੜੀ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲਾਠੀ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪੇਣ ਵੈਦੇਹੀਮਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ। ਤਾਮਾਸਸਾਦਾਤਿਬਲੋ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਰਹਿਤਾਂ ਵਨੇ
ਜਾਚਕ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਸੀ।
ਰਹਿਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮਿਵ ਮਹਤ੍ਤਮਃ। ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਤੋ ਬਾਲਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੰਦਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੰਧਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਿਰਚੜੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰੋਹਿਣੀਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਹੀਨਾਂ ਗ੍ਰਹਵਦ੍ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ। ਤਮੁਗ੍ਰਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਗਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਲਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਨ ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਚ ਮਾਰੁਤਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਸ੍ਰੋਤਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲੇ, ਨਾ ਹਵਾ ਵੱਗੀ; ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਤਿਮਿਤਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਭਯਾਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਹੌਲੀ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਸ਼ਮੁਖ, ਰਾਮ ਵਿਰੁੱਧ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਰਾਵਣਃ। ਅਭਵ੍ਯੋ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਸ਼ੋਚਤੀਮ੍
ਰਾਵਣ ਜਾਚਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਮਾੜਾ ਸੀ ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਮਿਵ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ। ਸਹਸਾ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਤृਣੈਃ ਕੂਪ ਇਵਾਵृਤਃ
ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਐਵੇਂ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰੇ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਕੂਆਂ।
ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ
ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਰੁਚਿਰਦਨ੍ਤੋष੍ਠੀਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍। ਆਸੀਨਾਂ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਾਭਿਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹृष੍ਟਚੇਤਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੀਲਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਲਿਬਾਸ ਪਾਈ ਵੈਦੇਹੀ ਵਲ ਆਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਸ਼ਰਾਵਿਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਮੁਦੀਰਯਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਹਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮੁਤ੍ਤਮਾਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਹੀਨਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਂ ਵਪੁषਾ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਹ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰਸ਼ਕਤਾ ਨਾਲ।
ਰੌਪ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭੇ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨਿ। ਕਮਲਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਾਤ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ।
ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਪ੍ਸਰਾ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਭੂਤਿਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਰਤਿਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵੈਰਚਾਰਿਣੀ
ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਲਾਜ ਹੈਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਯਸ਼ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਭਾਗ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ?