ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਇਥੇ ਮੁੱਖ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਅੰਸੂਆਂ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਮृਗਵਧੂਮਿਵ। ਪਨ੍ਨਗਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਗ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਕਹਿਆ, 'ਸੱਪ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ—'
ਅਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤਵ ਵੈਦੇਹਿ ਭਰ੍ਤਾ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦੇਵਿ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇषੁ ਪਤਤ੍ਰਿषੁ
'ਤੇਰੇ ਪਤੀ, ਵੈਦੇਹੀ, ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਪਿਸ਼ਾਚੇषੁ ਕਿਨ੍ਨਰੇषੁ ਮृਗੇषੁ ਚ। ਦਾਨਵੇषੁ ਚ ਘੋਰੇषੁ ਨ ਸ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ, ਕਿਨਨਰ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ—'
ਯੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯੇਤ ਸਮਰੇ ਵਾਸਵੋਪਮਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਰਾਮੋ ਨੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਜੋ ਰਾਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ ਸਕੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਰਾਮ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ।'
ਨ ਤ੍ਵਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇ ਹਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਰਾਘਵਂ ਵਿਨਾ। ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲੈਰ੍ਬਲਵਤਾਮਪਿ
'ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਬਿਨਾ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਲੋਕੈਃ ਸਮੁਦਿਤੈਃ ਸੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਾਮਰੈਰਪਿ। ਹृਦਯਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਤਵ
'ਜੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ। ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸੁਖੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮृਗੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਨ ਸ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪਿ ਦੈਵਤਃ
'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮਿਰਗ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ; ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਤੂੰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇਵ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਮਾਯਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਾਸਿ ਵੈਦੇਹਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮਯਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਵੈਦੇਹੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਰਾਮੇਣ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ। ਕृਤਵੈਰਾਸ਼੍ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਵਯਮੇਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ
'ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਚੰਗੀਏ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਖਰਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਦੇਵਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਵਨੇ
ਖਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਾ ਵੈਦੇਹਿ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਹੇ ਵਿਦੇਹੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਿੰਸਾ ਤੇ ਜੁਲਮ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਬੈਠੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਾਕਰੁਣਾਰਮ੍ਭ ਨृਸ਼ਂਸ ਕੁਲਪਾਂਸਨ
ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ, "ਤੂੰ ਅਨਾਰੀ, ਦਿਲੋਂ ਬੇਮਿਹਰ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।"
ਅਹਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨੈਤਾਨਿ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
"ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।"
ਨੈਵ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਪਤ੍ਨੇषੁ ਪਾਪਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਯਦ੍ ਭਵੇਤ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੇषੁ ਨृਸ਼ਂਸੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਚਾਰਿषੁ
"ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾੜਾ ਵਾਪਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ। ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੁਪ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।"
ਸੁਦੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਨੇ ਰਾਮਮੇਕਮੇਕੋऽਨੁਗਚ੍ਛਸਿ। ਮਮ ਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਭਰਤੇਨ ਵਾ
"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਤੂੰ ਲੁਕ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ।"
ਤਨ੍ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਤਵਾਪਿ ਭਰਤਸ੍ਯ ਵਾ। ਕਥਮਿਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਂ ਰਾਮਂ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
"ਪਰ ਇਹ ਤੇਰਾ ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਪੁੱਤ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ—"
ਉਪਸਂਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਾਮਯੇਯਂ ਪृਥਗ੍ਜਨਮ੍। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
"—ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਵਲ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਹੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਰਾਮਂ ਵਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਨੈਵ ਜੀਵਾਮਿ ਭੂਤਲੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਯਾ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
"ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ।" ਸੀਤਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕੜੀਆਂ ਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਅਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਉਤ੍ਤਰਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦੈਵਤਂ ਭਵਤੀ ਮਮ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਹੈਂ।"
ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਰੂਪਂ ਤੁ ਨ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਮੈਥਿਲਿ। ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਤ੍ਵੇष ਨਾਰੀਣਾਮੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
"ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਉਣੀਆਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।"
ਵਿਮੁਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚਪਲਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਭੇਦਕਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸਹੇ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈਦੇਹਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ
"ਔਰਤਾਂ ਚੰਚਲ, ਬੇਰੋਕ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਫੁਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਦੇਹੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।"
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਪ੍ਤਨਾਰਾਚਸਂਨਿਭਮ੍। ਉਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਹਿ ਵਨੇਚਰਾਃ
"ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਪਦੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਗਵਾਹ ਬਣਨ।"
ਨ੍ਯਾਯਵਾਦੀ ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਪਰੁषਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਯਨ੍ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ
"ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਬੈਠੀ। ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਸਮਝੀ।"
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੁष੍ਟਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਾਨਨੇ
"ਤੇਰੀ ਔਰਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।"
ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸਮਗ੍ਰਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹਿ ਘੋਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
"ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂ।"
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਰੁਦਤੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੀਵ੍ਰਬਾष੍ਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੀਨਾ ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਆਬਨ੍ਧਿष੍ਯੇऽਥਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿषਮੇ ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
"ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਫਾਹਾ ਲਾ ਲਵਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਪਿਬਾਮਿ ਵਾ ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਰਾਘਵਾਦਨ੍ਯਂ ਕਦਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇ
ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਵਾਂ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸੀਤਾ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਰੁਦਤੀ ਦੁਃਖਾਦੁਦਰਂ ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।