ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨृषੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ । ਤਤਾਰ ਸਹਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰਿਤਂ ਸਾਗਰਙ੍ਗਮਾਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੋਯਸਂਰਮ੍ਭਵਰ੍ਧਿਤਮ੍ । ਮਧ੍ਯਮਾਗਮ੍ਯ ਤੋਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਨਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਹ ਰਾਮਃ ਕਨੀਯਸਾ । ਅਥ ਰਾਮਃ ਸਰਿਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਾਰਿਣੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਿਮਯਂ ਤੁਮੁਲੋ ਧ੍ਵਨਿਃ । ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਠੀ ਹੋਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਆਵਾਜ਼ ਕੀ ਹੈ? ਰਾਘਵ ਦੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਕਥਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤੇ ਰਾਮ ਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪਰਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: 'ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਾਮਾ, ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇਨੇਦਂ ਮਾਨਸਂ ਸਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸਰਸਃ ਸਾਯੋਧ੍ਯਾਮੁਪਗੂਹਤੇ ॥੧-੨੪-
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਨਦੀ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।'
ਸਰਃਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸਰਯੂਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਯਮਤੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ ॥੧-੨੪-
'ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਯੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਉਸਦੀ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਜਹਨਵੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।'
ਵਾਰਿਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਜੋ ਰਾਮ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਨਿਯਤਃ ਕੁਰੁ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਾਵੁਭੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕੌ ॥੧-੨੪-
'ਪਾਣੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।' ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮੌ । ਸ ਵਨਂ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜਃ ॥੧-੨੪-
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਅਵਿਪ੍ਰਹਤਮੈਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਅਹੋ ਵਨਮਿਦਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਝਿਲ੍ਲਿਕਾਗਣਸਂਯੁਤਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਅਜੈ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਵਾਹ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਕਿੰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਕਟਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ।'
ਭੈਰਵੈਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤੈਰ੍ਦਾਰੁਣਾਰਵੈਃ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰੈਃ ਸ਼ਕੁਨੈਰ੍ਵਾਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ਭੈਰਵਸ੍ਵਨੈਃ ॥੧-੨੪-
'ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ।'
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਧਵਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਕਕੁਭੈਰ੍ਬਿਲ੍ਵਤਿਨ੍ਦੁਕਪਾਟਲੈਃ ॥੧-੨੪-
'ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਸੂਅਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ, ਧਵਾ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਕਕੁਭ, ਬਿਲਵਾ, ਤਿੰਦੂਕ ਅਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਬਦਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਦਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਨਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ॥੧-੨੪-
'ਬੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਜੰਗਲ ਇੰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?' ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਯਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਦਾਰੁਣਂ ਵਨਮ੍ । ਏਤੌ ਜਨਪਦੌ ਸ੍ਫੀਤੌ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸ੍ਤਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ॥੧-੨੪-
'ਸੁਣੋ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਇਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਖੇਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਮਲਦਾਸ਼੍ਚ ਕਰੂषਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਾਣਨਿਰ੍ਮਿਤੌ । ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਰਾਮ ਮਲੇਨ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ ॥੧-੨੪-
'ਮਲਦਾ ਅਤੇ ਕਾਰੂਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ, ਇਥੇ ਸਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮਾ, ਇੰਦਰ ਮਲ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਲਿਨਂ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ ॥੧-੨੪-
'ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਮਲ-ਭਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ—'
ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਲਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੋਚਯਨ੍ । ਇਹ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਮਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਕਾਰੂषਮੇਵ ਚ ॥੧-੨੪-
'ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਇਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਲ ਅਤੇ ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।'
ਸ਼ਰੀਰਜਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤੋ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ । ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਨਿष੍ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਭਵਤ੍ ॥੧-੨੪-
'ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਇੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਲ ਅਤੇ ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਦਦੌ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਮੌ ਜਨਪਦੌ ਸ੍ਫੀਤੌ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਲੋਕੇ ਗਮਿष੍ਯਤਃ ॥੧-੨੪-
'ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦੋ ਖੇਤਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ।'
ਮਲਦਾਸ਼੍ਚ ਕਰੂषਾਸ਼੍ਚ ਮਮਾਙ੍ਗਮਲਧਾਰਿਣੌ । ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਦੇਵਾਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ॥੧-੨੪-
ਮਲਦਾ ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਮਲਦਾਸ਼੍ਚ ਕਰੂषਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾ ਧਨਧਾਨ੍ਯਤਃ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ॥੧-੨੪-
ਮਲਦਾ ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਬਲਂ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯਨ੍ਤੀ ਤਦਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ । ਤਾਟਕਾ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਨ੍ਦਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ॥੧-੨੪-
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤਾਟਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੁੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਮਾਰੀਚੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਵृਤ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੀਰ੍षੋ ਵਿਪੁਲਾਸ੍ਯਤਨੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ ॥੧-੨੪-
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੀਚਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੋਲਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਚੌੜਾ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੈਰਵਾਕਾਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਸਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਇਮੌ ਜਨਪਦੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯਤਿ ਰਾਘਵ ॥੧-੨੪-
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਇਲਾਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਮਲਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰੂषਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਟਕਾ ਦੁष੍ਟਚਾਰਿਣੀ । ਸੇਯਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਵਸਤ੍ਯਤ੍ਯਰ੍ਧਯੋਜਨੇ ॥੧-੨੪-
ਤਾਟਕਾ, ਜੋ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮਲਦਾ ਅਤੇ ਕਰੂਸ਼ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅੱਧੀ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਅਤ ਏਵ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਾਟਕਾਯਾ ਵਨਂ ਯਤਃ । ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਹੀਮਾਂ ਦੁष੍ਟਚਾਰਿਣੀਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਦਿਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਪੁਨਃ । ਨਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਾਗਨ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ॥੧-੨੪-
ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੁਣ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾ ਘੋਰਯਾ ਰਾਮ ਉਤ੍ਸਾਦਿਤਮਸਹ੍ਯਯਾ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥੈਤਦ੍ ਦਾਰੁਣਂ ਵਨਮ੍ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਚੋਤ੍ਸਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ॥੧-੨੪-
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਸਹਿਣ ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੁਆਰਾ ਉਜਾੜੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਯਕਸ਼ਣੀ ਕਰਕੇ ਉਜਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਵਿਚ ਪਚਵੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਮ੍ ॥੧-੨੫-
ਫਿਰ, ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਸਾਧੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਸੁਭ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।