ਮृਗੋ ਹ੍ਯੇਵਂਵਿਧੋ ਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਘਵ। ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤੀਨਾਥ ਮਾਯੈषਾ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਘਵ, ਇੰਝ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਸੀਤਾ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਛਦ੍ਮਨਾ ਹृਤਚੇਤਨਾ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਹੋਈ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਭਿਰਾਮੋऽਸੌ ਮृਗੋ ਹਰਤਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਆਨਯੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਦਰਯੋਗ ਪਤੀ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਹਿਰਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਓ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਖੇਡ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਹਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਬਹਵਃ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਮृਗਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚਮਰਾਃ ਸृਮਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਚਮਰਾ, ਸ੍ਰਮਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪृषਤਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰੂਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਭਾਲੂ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ ਦृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮृਗੋ ਮਯਾ। ਤੇਜਸਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਯਂ ਮृਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿਰਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ—ਨਾ ਚਮਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ—ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਰਣ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਰਤ੍ਨਭੂਤੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ। ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ ਵਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਨਿਭਃ
ਇਹ ਹਿਰਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੋਭਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਰਸਮ੍ਪਚ੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਮृਗੋऽਦ੍ਭੁਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਹृਦਯਂ ਹਰਤੀਵ ਮੇ
ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਸੋਭਾ! ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ! ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵੀ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਹਿਰਣ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਗ੍ਰਹਣਮਭ੍ਯੇਤਿ ਜੀਵਨ੍ ਨੇਵ ਮृਗਸ੍ਤਵ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਭਵਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਜੀਵਤ ਫੜ ਲਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸ਼ਚਰਜ ਕਰੇਗਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤਵਨਵਾਸਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਵਿਭੂषਾਰ੍ਥੋ ਮृਗ ਏष ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭਰਤਸ੍ਯਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਣਾਂ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਭੋ। ਮृਗਰੂਪਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਭਰਤ, ਆਦਰਯੋਗ ਪਤੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਸਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰੇਗਾ।
ਜੀਵਨ੍ਨ ਯਦਿ ਤੇऽਭ੍ਯੇਤਿ ਗ੍ਰਹਣਂ ਮृਗਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਜਿਨਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰੁਚਿਰਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਰਣ ਜੀਵਤ ਫੜ ਲਓ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਖਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਤ੍ਵਚਿ। ਸ਼ष੍ਪਬृਸ੍ਯਾਂ ਵਿਨੀਤਾਯਾਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਜੀਵ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਖਾਲ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ।
ਕਾਮਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਸਦृਸ਼ਂ ਮਤਮ੍। ਵਪੁषਾ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਨਿਤੋ ਮਮ
ਇਹ ਇੱਛਾ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਜੀਵ ਦੇ ਰੂਪ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਰੋਮ੍ਣਾ ਤੁ ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਵਰ੍ਚਸਾ
ਇਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਰੋਮ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿੰਗ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕ—
ਬਭੂਵ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਮ੍। ਇਤਿ ਸੀਤਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮृਗਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੋਭਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸੀਤਯਾ ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਹृष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੀਤਾ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪृਹਾਮੁਲ੍ਲਸਿਤਾਮਿਮਾਮ੍। ਰੂਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਯਾ ਹ੍ਯੇष ਮृਗੋऽਦ੍ਯ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਇੱਛਾ; ਇਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਿਰਣ ਅੱਜ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਨ ਵਨੇ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਚੈਤ੍ਰਰਥਸਂਸ਼੍ਰਯੇ। ਕੁਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਯੋऽਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮੋ ਮृਗਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਨੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮ੍ਰਿਗ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮਾਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰਾ ਰੋਮਰਾਜਯਃ। ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਮृਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਨਕਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ, ਉਲਟੀ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰੋਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਿੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਸ੍ਯ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਮ੍। ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਮੁਖਾਨ੍ਨਿਃਸਰਨ੍ਤੀਂ ਮੇਘਾਦਿਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਮ੍
ਦੇਖ, ਜਦ ਇਹ ਮ੍ਰਿਗ ਅੰਗੜਾਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਜੀਭ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ 'ਚੋਂ ਸੌ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਮਸਾਰਗਲ੍ਵਰ੍ਕਮੁਖਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਾਨਿਭੋਦਰਃ। ਕਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿਰੂਪ੍ਯੋऽਸੌ ਨ ਮਨੋ ਲੋਭਯੇਨ੍ਮृਗਃ
ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੀਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪੇਟ ਸਾਂਪ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਐਸਾ ਅਣਵਿਆਖਿਆ ਮ੍ਰਿਗ, ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਾ ਮੋਹ ਲੈਵੇ?
ਕਸ੍ਯ ਰੂਪਮਿਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨ ਮਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੰਬੂ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੇਵਤਮਈ ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਮਾਂਸਹੇਤੋਰਪਿ ਮृਗਾਨ੍ ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਧਨ੍ਵਿਨਃ। ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਰਾਜਾਨੋ ਮृਗਯਾਯਾਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਾਸ ਲਈ ਜਾਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਨਾਨਿ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਵਿਚੀਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਵਨੇ। ਧਾਤਵੋ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਿਨਃ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਧਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨਾ।
ਤਤ੍ ਸਾਰਮਖਿਲਂ ਨॄਣਾਂ ਧਨਂ ਨਿਚਯਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਧਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥੀ ਯੇਨਾਰ੍ਥਕृਤ੍ਯੇਨ ਸਂਵ੍ਰਜਤ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਤਮਰ੍ਥਮਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰਰ੍ਥ੍ਯਾਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ 'ਧਨ' ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਯ ਮृਗਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯੇ ਕਾਞ੍ਚਨਤ੍ਵਚਿ। ਉਪਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਮਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ-ਰਤਨ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇਗੀ।
ਨ ਕਾਦਲੀ ਨ ਪ੍ਰਿਯਕੀ ਨ ਪ੍ਰਵੇਣੀ ਨ ਚਾਵਿਕੀ। ਭਵੇਦੇਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇऽਨੇਨੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਕਦਲੀ, ਪ੍ਰਿਯਕੀ, ਪ੍ਰਵੇਣੀ ਜਾਂ ਆਵਿਕੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ।
ਏष ਚੈਵ ਮृਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਭਸ਼੍ਚਰਃ। ਉਭਾਵੇਤੌ ਮृਗੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਤਾਰਾਮृਗਮਹੀਮृਗੌ
ਇਹ ਮ੍ਰਿਗ ਤੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਮਈ ਮ੍ਰਿਗ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ: ਤਾਰਾ-ਮ੍ਰਿਗ ਤੇ ਧਰਤੀ-ਮ੍ਰਿਗ।