ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਸ ਚ ਤਾਂ ਰਾਮਦਯਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮਾਯਾਮਯੋ ਮृਗਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ।
ਵਿਚਚਾਰ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਪਯਨ੍ਨਿਵ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਂ ਮृਗਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਸੀਤਾ ਜਗਾਮ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
thumb|ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਚੁਨਤਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤੀ। ਹੇਮਰਾਜਤਵਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਚਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਮृष੍ਟਹਾਟਕਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਿ ਚਕ੍ਰਨ੍ਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸਾਯੁਧਮ੍
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਖੁੱਟ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆਹੂਯਾਹੂਯ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਮृਗਂ ਸਾਧੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਆਗਚ੍ਛਾਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਸਹਾਨੁਜ
ਬਾਰ ਬਾਰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ; 'ਆਓ, ਆਓ ਜਲਦੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ!'
ਤਾਵਾਹੂਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਤੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਦਾ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ਮृਗਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਮਣ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਮੇਵੈਨਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾਰੀਚਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮृਗਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੱਖਮਣ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਹੈ।'
ਚਰਨ੍ਤੋ ਮृਗਯਾਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਪਾਪੇਨੋਪਾਧਿਨਾ ਵਨੇ। ਅਨੇਨ ਨਿਹਤਾ ਰਾਮ ਰਾਜਾਨਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ
'ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਰਾਮਾ, ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਿਦੋ ਮਾਯਾ ਮृਗਰੂਪਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਭਾਨੁਮਤ੍ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰਸਂਨਿਭਮ੍
'ਇਹ ਮਾਇਆਵਾਦੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੰਧਰਵ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ।'
ਮृਗੋ ਹ੍ਯੇਵਂਵਿਧੋ ਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਘਵ। ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤੀਨਾਥ ਮਾਯੈषਾ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਘਵ, ਇੰਝ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਸੀਤਾ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਛਦ੍ਮਨਾ ਹृਤਚੇਤਨਾ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਹੋਈ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਭਿਰਾਮੋऽਸੌ ਮृਗੋ ਹਰਤਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਆਨਯੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਦਰਯੋਗ ਪਤੀ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਹਿਰਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਓ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਖੇਡ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਹਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਬਹਵਃ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਮृਗਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚਮਰਾਃ ਸृਮਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਚਮਰਾ, ਸ੍ਰਮਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪृषਤਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰੂਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਭਾਲੂ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ ਦृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮृਗੋ ਮਯਾ। ਤੇਜਸਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਯਂ ਮृਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿਰਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ—ਨਾ ਚਮਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ—ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਰਣ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਰਤ੍ਨਭੂਤੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ। ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ ਵਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਨਿਭਃ
ਇਹ ਹਿਰਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੋਭਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਰਸਮ੍ਪਚ੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਮृਗੋऽਦ੍ਭੁਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਹृਦਯਂ ਹਰਤੀਵ ਮੇ
ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਸੋਭਾ! ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ! ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵੀ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਹਿਰਣ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਗ੍ਰਹਣਮਭ੍ਯੇਤਿ ਜੀਵਨ੍ ਨੇਵ ਮृਗਸ੍ਤਵ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਭਵਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਜੀਵਤ ਫੜ ਲਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸ਼ਚਰਜ ਕਰੇਗਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤਵਨਵਾਸਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਵਿਭੂषਾਰ੍ਥੋ ਮृਗ ਏष ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭਰਤਸ੍ਯਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਣਾਂ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਭੋ। ਮृਗਰੂਪਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਭਰਤ, ਆਦਰਯੋਗ ਪਤੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਸਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰੇਗਾ।
ਜੀਵਨ੍ਨ ਯਦਿ ਤੇऽਭ੍ਯੇਤਿ ਗ੍ਰਹਣਂ ਮृਗਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਜਿਨਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰੁਚਿਰਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਰਣ ਜੀਵਤ ਫੜ ਲਓ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਖਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਤ੍ਵਚਿ। ਸ਼ष੍ਪਬृਸ੍ਯਾਂ ਵਿਨੀਤਾਯਾਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਜੀਵ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਖਾਲ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ।
ਕਾਮਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਸਦृਸ਼ਂ ਮਤਮ੍। ਵਪੁषਾ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਜਨਿਤੋ ਮਮ
ਇਹ ਇੱਛਾ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਜੀਵ ਦੇ ਰੂਪ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਰੋਮ੍ਣਾ ਤੁ ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਵਰ੍ਚਸਾ
ਇਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਰੋਮ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿੰਗ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕ—
ਬਭੂਵ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਮ੍। ਇਤਿ ਸੀਤਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮृਗਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੋਭਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸੀਤਯਾ ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਹृष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੀਤਾ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪृਹਾਮੁਲ੍ਲਸਿਤਾਮਿਮਾਮ੍। ਰੂਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਯਾ ਹ੍ਯੇष ਮृਗੋऽਦ੍ਯ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਇੱਛਾ; ਇਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਿਰਣ ਅੱਜ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਨ ਵਨੇ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਚੈਤ੍ਰਰਥਸਂਸ਼੍ਰਯੇ। ਕੁਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਯੋऽਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮੋ ਮृਗਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਨੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮ੍ਰਿਗ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮਾਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰਾ ਰੋਮਰਾਜਯਃ। ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਮृਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਨਕਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਇਸ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ, ਉਲਟੀ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰੋਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਿੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।