ਰਾਜੀਵਚਿਤ੍ਰਪृष੍ਠਃ ਸ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਮृਗਃ। ਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਵਿਚਚਾਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਕਮਲ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਵਾਲੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਿਰਨ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ।
ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਚਚਾਰ ਮृਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਯਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਹਿਰਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭੂਮੌ ਪੁਨਰੇਵ ਨਿषੀਦਤਿ। ਆਸ਼੍ਰਮਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਮृਗਯੂਥਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਮृਗਯੂਥੈਰਨੁਗਤਃ ਪੁਨਰੇਵ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮृਗਤਾਂ ਗਤਃ
ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਭ੍ਰਮਤਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਵਿਨਿष੍ਪਤਨ੍। ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਮृਗਾ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਵਨੇਚਰਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਲ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ ਵਨ੍ਯਾਨ੍ ਮृਗਾਨ੍ ਮृਗਵਧੇ ਰਤਃ
ਹਿਰਣ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂੰਘਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਹਿਰਣਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਭਾਵਸ੍ਯ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਵ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਵੈਦੇਹੀ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨਾ
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ—
ਕੁਸੁਮਾਪਚਯੇ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਪਾਦਪਾਨਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਨਸ਼ੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਚੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮਦਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਕੁਸੁਮਾਨ੍ਯਪਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੀ ਚਚਾਰ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾ। ਅਨਰ੍ਹਾ ਵਨਵਾਸਸ੍ਯ ਸਾ ਤਂ ਰਤ੍ਨਮਯਂ ਮृਗਮ੍
ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ; ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਜਿਹਾ ਹਿਰਣ ਵੇਖਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਙ੍ਗਨਾ। ਤਂ ਵੈ ਰੁਚਿਰਦਨ੍ਤੋष੍ਠਂ ਰੂਪ੍ਯਧਾਤੁਤਨੂਰੁਹਮ੍
ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਵੇਖਿਆ; ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ, ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਸ ਚ ਤਾਂ ਰਾਮਦਯਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮਾਯਾਮਯੋ ਮृਗਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ।
ਵਿਚਚਾਰ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਪਯਨ੍ਨਿਵ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਂ ਮृਗਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਸੀਤਾ ਜਗਾਮ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
thumb|ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਚੁਨਤਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤੀ। ਹੇਮਰਾਜਤਵਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਚਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਮृष੍ਟਹਾਟਕਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਿ ਚਕ੍ਰਨ੍ਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸਾਯੁਧਮ੍
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਖੁੱਟ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆਹੂਯਾਹੂਯ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਮृਗਂ ਸਾਧੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਆਗਚ੍ਛਾਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਸਹਾਨੁਜ
ਬਾਰ ਬਾਰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ; 'ਆਓ, ਆਓ ਜਲਦੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ!'
ਤਾਵਾਹੂਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਤੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਦਾ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ਮृਗਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਮਣ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਮੇਵੈਨਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾਰੀਚਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮृਗਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੱਖਮਣ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਮਾਰੀਚਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਹੈ।'
ਚਰਨ੍ਤੋ ਮृਗਯਾਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਪਾਪੇਨੋਪਾਧਿਨਾ ਵਨੇ। ਅਨੇਨ ਨਿਹਤਾ ਰਾਮ ਰਾਜਾਨਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ
'ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਰਾਮਾ, ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਿਦੋ ਮਾਯਾ ਮृਗਰੂਪਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਭਾਨੁਮਤ੍ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰਸਂਨਿਭਮ੍
'ਇਹ ਮਾਇਆਵਾਦੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੰਧਰਵ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ।'
ਮृਗੋ ਹ੍ਯੇਵਂਵਿਧੋ ਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਘਵ। ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤੀਨਾਥ ਮਾਯੈषਾ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਘਵ, ਇੰਝ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਸੀਤਾ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਛਦ੍ਮਨਾ ਹृਤਚੇਤਨਾ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਹੋਈ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਭਿਰਾਮੋऽਸੌ ਮृਗੋ ਹਰਤਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਆਨਯੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਦਰਯੋਗ ਪਤੀ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਹਿਰਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਓ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਖੇਡ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਹਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਬਹਵਃ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਮृਗਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚਮਰਾਃ ਸृਮਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਚਮਰਾ, ਸ੍ਰਮਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪृषਤਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰੂਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਭਾਲੂ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ ਦृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮृਗੋ ਮਯਾ। ਤੇਜਸਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਯਂ ਮृਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿਰਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ—ਨਾ ਚਮਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ—ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਰਣ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਰਤ੍ਨਭੂਤੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ। ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ ਵਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਨਿਭਃ
ਇਹ ਹਿਰਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੋਭਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਰਸਮ੍ਪਚ੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਮृਗੋऽਦ੍ਭੁਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਹृਦਯਂ ਹਰਤੀਵ ਮੇ
ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਸੋਭਾ! ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ! ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵੀ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਹਿਰਣ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਗ੍ਰਹਣਮਭ੍ਯੇਤਿ ਜੀਵਨ੍ ਨੇਵ ਮृਗਸ੍ਤਵ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਭਵਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਜੀਵਤ ਫੜ ਲਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸ਼ਚਰਜ ਕਰੇਗਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤਵਨਵਾਸਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਵਿਭੂषਾਰ੍ਥੋ ਮृਗ ਏष ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਿਰਣ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।