ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਠੋਰ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯਕੀਨਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਦਿਦਂ ਕਾਕਤਾਲੀਯਂ ਘੋਰਮਾਸਾਦਿਤਂ ਮਯਾ। ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਨੀਯੋऽਸਿ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਘਟਨਾ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਮਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁ ਰਾਮੋऽਸਾਵਚਿਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ। ਅਨੇਨ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਮ੍ਰਿਯੇ ਚਾਪ੍ਯਰਿਣਾ ਹਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਹਤਂ ਮਾਮਵਧਾਰਯ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਹਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਹृਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲੈ; ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਜਾਣ।
ਆਨਯਿष੍ਯਸਿ ਚੇਤ੍ ਸੀਤਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਸਹਿਤੋ ਮਯਾ। ਨੈਵ ਤ੍ਵਮਪਿ ਨਾਹਂ ਵੈ ਨੈਵ ਲਙ੍ਕਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਤੂੰ ਬਚੇਂਗਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਲੰਕਾ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਹਿਤੈषਿਣਾ ਨ ਮृष੍ਯਸੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਪਰੇਤਕਲ੍ਪਾ ਹਿ ਗਤਾਯੁषੋ ਨਰਾ ਹਿਤਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰੀਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਚਾਲੀ-ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ-ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰੁषਂ ਮਾਰੀਚੋ ਰਾਵਣਂ ਤਤਃ। ਗਚ੍ਛਾਵੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੀਨੋ ਭਯਾਦ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਂਚਰਪ੍ਰਭੋਃ
ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ', ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਰਚਾਪਾਸਿਧਾਰਿਣਾ। ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਨਹਿ ਰਾਮਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਵਰ੍ਤਤੇ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੋऽਸੌ ਯਮਦਣ੍ਡਹਤਸ੍ਯ ਤੇ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਮ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ। ਏष ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਭਵਤ੍ ਤੇਨ ਵਚਨੇਨ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਤਚ੍ਛੌਟੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਮਚ੍ਛਨ੍ਦਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਇਦਾਨੀਮਸਿ ਮਾਰੀਚਃ ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੋ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਾਰੀਚ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ।
ਆਰੁਹ੍ਯਤਾਮਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਖਗੋ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਃ। ਮਯਾ ਸਹ ਰਥੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਵਦਨੈਃ ਖਰੈਃ
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਰਥ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਇਹ ਰਥ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਭਂ ਸੀਤਾਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾ; ਜਦੋਂ ਓਥੇ ਸੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚੈਨਂ ਰਾਵਣਂ ਤਾਟਕਾਸੁਤਃ। ਤਤੋ ਰਾਵਣਮਾਰੀਚੌ ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਤਂ ਰਥਮ੍
ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਆਰੁਹ੍ਯਾਯਯਤੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਾਤ੍। ਤਥੈਵ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਪਤ੍ਤਨਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਓਹ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਚੌਕ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੇ।
ਗਿਰੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ; ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਗਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਹਮਾਰੀਚੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਤ੍
ਉਥੇ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਂ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਤਦ੍ ਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਦਲੀਵृਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਤ੍ ਸਖੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਵਯਮਾਗਤਾਃ। ਸ ਰਾਵਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਦਾ
'ਦੋਸਤ, ਜਲਦੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।' ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ—
ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਦ੍ਵਾਰਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਚਚਾਰ ਹ। ਸ ਤੁ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਸ਼ृਙ੍ਗਾਗ੍ਰਃ ਸਿਤਾਸਿਤਮੁਖਾਕृਤਿਃ। ਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਮੁਖ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ਼੍ਰਵਾਃ
ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿਹਰਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ; ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਕੰਨ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ।
ਕਿਂਚਿਦਭ੍ਯੁਨ੍ਨਤਗ੍ਰੀਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨਿਭੋਦਰਃ। ਮਧੂਕਨਿਭਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਕਞ੍ਜਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਨਿਭਃ
ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਪਰ ਚੁਕੀ ਹੋਈ, ਪੇਟ ਨੀਲੇ ਪਥਰ ਵਾਂਗ; ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਖੁਰਸ੍ਤਨੁਜਙ੍ਘਃ ਸੁਸਂਹਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਵਰ੍ਣੇਨ ਪੁਚ੍ਛੇਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਖੁਰ ਵਿਦੂਰੀਆ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲੱਤਾਂ ਪਤਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ; ਪੂੰਛ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਉੱਪਰ ਚਮਕ ਰਹੀ।
ਮਨੋਹਰਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਰ੍ਣੋ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਜਾਤੋ ਮृਗਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਯਨ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਚ ਤਤ੍। ਮਨੋਹਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮਨਮੋਹਣ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਲੋਭਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਵਿਚਰਨ੍ ਗਚ੍ਛਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਉਹ ਹਿਰਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰੌਪ੍ਯੈਰ੍ਬਿਨ੍ਦੁਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਵਿਟਪੀਨਾਂ ਕਿਸਲਯਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਧੱਬਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਹਿਰਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਪੱਤੀਆਂ ਖਾਂਦਾ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਦਲੀਗृਹਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਨਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ ਮਨ੍ਦਗਤਿਂ ਸੀਤਾਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤਃ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ 'ਚ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ।