ਕੇਨੇਦਮੁਪਦਿष੍ਟਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣਾਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛਤਿ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਸੇ ਘਟੀਆ ਤੇ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ?
ਵਧ੍ਯਾਃ ਖਲੁ ਨ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਵ ਰਾਵਣ। ਯੇ ਤ੍ਵਾਮੁਤ੍ਪਥਮਾਰੂਢਂ ਨ ਨਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਵਣ, ਤੇਰੇ ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਮਾਤ੍ਯੈਃ ਕਾਮਵृਤ੍ਤੋ ਹਿ ਰਾਜਾ ਕਾਪਥਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸ ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਨ ਗृਹ੍ਯਸੇ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਸ੍ਵਾਮਿਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸਚਿਵਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ।
ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਤਿ ਰਾਵਣ। ਵ੍ਯਸਨਂ ਸ੍ਵਾਮਿਵੈਗੁਣ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੀਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਵਣ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਮੂਲੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਧਰਮ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਰਾਜਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਨ ਚਾਤਿਪ੍ਰਤਿਕੂਲੇਨ ਨਾਵਿਨੀਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਰਾਜ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਬੇਅਦਬ, ਬਹੁਤ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਯੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਚਿਵਾ ਭੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਹ ਤੇਨ ਵੈ। ਵਿषਮੇषੁ ਰਥਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਸਾਰਥਯੋ ਯਥਾ
ਜਿਹੜੇ ਮੰਤਰੀ ਕਠੋਰ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਐਸੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨੂੰ ਸੁਸਤ ਰਥੀ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਹਵਃ ਸਾਧਵੋ ਲੋਕੇ ਯੁਕ੍ਤਧਰ੍ਮਮਨੁष੍ਠਿਤਾਃ। ਪਰੇषਾਮਪਰਾਧੇਨ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਈ ਨੇਕ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹੀ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੇਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਰਾਵਣ। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਨ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਮੇषਾ ਗੋਮਾਯੁਨਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਵਣ, ਉਹ ਵਧਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਹਫਾਜਤ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਵਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਰਾਵਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਠੋਰ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯਕੀਨਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਦਿਦਂ ਕਾਕਤਾਲੀਯਂ ਘੋਰਮਾਸਾਦਿਤਂ ਮਯਾ। ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਨੀਯੋऽਸਿ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਘਟਨਾ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਮਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁ ਰਾਮੋऽਸਾਵਚਿਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ। ਅਨੇਨ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਮ੍ਰਿਯੇ ਚਾਪ੍ਯਰਿਣਾ ਹਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਹਤਂ ਮਾਮਵਧਾਰਯ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਹਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਹृਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲੈ; ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਜਾਣ।
ਆਨਯਿष੍ਯਸਿ ਚੇਤ੍ ਸੀਤਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਸਹਿਤੋ ਮਯਾ। ਨੈਵ ਤ੍ਵਮਪਿ ਨਾਹਂ ਵੈ ਨੈਵ ਲਙ੍ਕਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਤੂੰ ਬਚੇਂਗਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਲੰਕਾ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਹਿਤੈषਿਣਾ ਨ ਮृष੍ਯਸੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਪਰੇਤਕਲ੍ਪਾ ਹਿ ਗਤਾਯੁषੋ ਨਰਾ ਹਿਤਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰੀਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਚਾਲੀ-ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ-ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰੁषਂ ਮਾਰੀਚੋ ਰਾਵਣਂ ਤਤਃ। ਗਚ੍ਛਾਵੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੀਨੋ ਭਯਾਦ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਂਚਰਪ੍ਰਭੋਃ
ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ', ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਰਚਾਪਾਸਿਧਾਰਿਣਾ। ਮਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਨਹਿ ਰਾਮਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਵਰ੍ਤਤੇ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੋऽਸੌ ਯਮਦਣ੍ਡਹਤਸ੍ਯ ਤੇ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਮ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ। ਏष ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਭਵਤ੍ ਤੇਨ ਵਚਨੇਨ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਤਚ੍ਛੌਟੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਮਚ੍ਛਨ੍ਦਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਇਦਾਨੀਮਸਿ ਮਾਰੀਚਃ ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੋ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਾਰੀਚ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ।
ਆਰੁਹ੍ਯਤਾਮਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਖਗੋ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਃ। ਮਯਾ ਸਹ ਰਥੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਵਦਨੈਃ ਖਰੈਃ
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਰਥ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਇਹ ਰਥ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਭਂ ਸੀਤਾਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾ; ਜਦੋਂ ਓਥੇ ਸੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚੈਨਂ ਰਾਵਣਂ ਤਾਟਕਾਸੁਤਃ। ਤਤੋ ਰਾਵਣਮਾਰੀਚੌ ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਤਂ ਰਥਮ੍
ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਰਾਵਣ, ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਆਰੁਹ੍ਯਾਯਯਤੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਾਤ੍। ਤਥੈਵ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਪਤ੍ਤਨਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਓਹ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਚੌਕ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੇ।
ਗਿਰੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਦੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ; ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਗਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਹਮਾਰੀਚੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਤ੍
ਉਥੇ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਂ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਤਦ੍ ਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਦਲੀਵृਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'