ਵ੍ਯਚਰਨ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮृषਿਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਥ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਦ੍ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਕਾਂਪ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਮਾਂ ਰਾਮਃ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਖੁਦ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ।'
ਮਾਰੀਚਾਨ੍ਮੇ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ
'ਮਾਰੀਚ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਊਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੋऽਯਮਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਰਾਘਵ ਹਾਲੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁੱਕਾ।'
ਕਾਮਂ ਤੁ ਮਮ ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਹ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਬਲੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਸ੍ਵਯਮੇਤ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
'ਮੇਰਾ ਫੌਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਮਣਾ-ਸਾਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਤਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮੁਨੀ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਰਾਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਬਲਂ ਲੋਕੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਦੇਵਤਾਨਾਮਪਿ ਭਵਾਨ੍ ਸਮਰੇष੍ਵਭਿਪਾਲਕਃ
ਰਾਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ।
ਆਸੀਤ੍ ਤਵ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਲੋਕਵਿਦਿਤਂ ਨृਪ। ਕਾਮਮਸ੍ਤਿ ਮਹਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਿਹ ਪਰਂਤਪ
ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਬਾਲੋऽਪ੍ਯੇष ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹੇ। ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਮਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਰਹੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਮਾਦਾਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਜਗਾਮ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਬਭੂਵੋਪਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ ਧਨੁਃ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਲਈ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਜਾਤਵ੍ਯਞ੍ਜਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬਾਲਃ ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਧਨ੍ਵੀ ਸ਼ਿਖੀ ਕਨਕਮਾਲਯਾ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਚੋਟੀ।
ਸ਼ੋਭਯਨ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਰਾਮ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਬਲੀ ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਦਰ੍ਪਾਦਾਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਂ ਸਹਸੈਵੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਃ। ਮਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹ
ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਵਜਾਨਨ੍ਨਹਂ ਮੋਹਾਦ੍ ਬਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਂ ਵੇਦਿਮਭ੍ਯਧਾਵਂ ਕृਤਤ੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝਿਆ, ਸੋਚਿਆ 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੈ', ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਯਜਨ-ਵੇਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣਃ ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਤੇਨਾਹਂ ਤਾਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨੇਚ੍ਛਤਾ ਤਾਤ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਵੀਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵੇਗੇਨ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਹੋਸ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।
ਪਾਤਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਗਮ੍ਭੀਰੇ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਿਰਾਤ੍ ਤਾਤ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਮਸ੍ਮਿ ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਾਯਾਸ੍ਤੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਅਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਬਾਲੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਯਦਿ ਰਾਮੇਣ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਾਪਦਾਂ ਘੋਰਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰੋਂਗੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਪਾਵੋਗੇ।
ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਿਵਿਧਿਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚੈਵ ਸਂਤਾਪਮਨਰ੍ਥਂ ਚਾਹਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ, ਰਸ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਥਿਆਂ ਤੇ ਮੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੇਕਾਰ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਓਗੇ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਿਨष੍ਟਾਂ ਮੈਥਿਲੀਕृਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੈਥਿਲੀ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੋਗੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਪਾਪਾਨਿ ਸ਼ੁਚਯਃ ਪਾਪਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਪਰਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਨਾਗਹ੍ਰਦੇ ਯਥਾ
ਜੋ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀਆਂ ਅਜਗਰ ਵਾਲੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਭਿਹਤਾਨ੍ ਭੂਮੌ ਤਵ ਦੋषਾਤ੍ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੇਖੇਗਾ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਜ਼ਰੀਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ ਹੋਣਗੇ।
ਹृਤਦਾਰਾਨ੍ ਸਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ ਵਿਦ੍ਰਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਹਤਸ਼ੇषਾਨਸ਼ਰਣਾਨ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੇਖੇਗਾ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਛੀਨ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ ਆਸਰਾ-ਹੀਣ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਰਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਭਵਨਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਸਾਰੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਪਾਪਤਰਂ ਮਹਤ੍। ਪ੍ਰਮਦਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ।
ਭਵ ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਃ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਮਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਜੀਵਿਤਂ ਚੇष੍ਟਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਨ ਰੱਖ, ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ, ਵਧਾਈ, ਰਾਜ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਜੀਵਨ ਬਚਾ।
ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਮਿਤ੍ਰਵਰ੍ਗਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਚਿਰਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਰਾਮਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਖਦਾਈ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀਵੇਂ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ।