ਤਂ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਦੀਪਤੇਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਂ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਯਤਾਹਾਰਂ ਮਾਰੀਚਂ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਨਿਯਮਤ ਸੀ।
ਸ ਰਾਵਣਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਮਾਰੀਚੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰਮਾਨੁषੈਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਾਦਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੋਜਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ। ਅਰ੍ਥੋਪਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਕਸਦ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਨ੍ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਕੇਨਾਰ੍ਥੇਨ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਇਹਾਗਤਃ
''ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਇਥੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ?''
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਰੀਚੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀਚ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੀਆਂ।
thumb|षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
''ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।''
ਮਾਰੀਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਾਤ ਵਚਨਂ ਮਮ ਭਾषਤਃ। ਆਰ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਮ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
''ਮਾਰੀਚ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੋ।''
ਜਾਨੀषੇ ਤ੍ਵਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯਤ੍ਰ ਖਰੋ ਮਮ। ਦੂषਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਸਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਚ ਮੇ
''ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।''
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
''ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।''
ਵਸਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਅਧਿਵਾਸਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਬਾਧਮਾਨਾ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਮੁਨੀਨ੍ ਯੇ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
''ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।''
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਖਰਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
''ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਖਰ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।''
ਤੇ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਮਾਨਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸਙ੍ਗਤਾਃ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ
ਹੁਣ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਖਰਪ੍ਰਮੁਖਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਤੇਨ ਸਂਜਾਤਰੋषੇਣ ਰਾਮੇਣ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਖਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਿਤਂ ਧਨੁਃ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੁਗ੍ਰਤੇਜਸਾਮ੍
ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਉਗਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤਾਨਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਮਾਨੁषੇਣ ਪਦਾਤਿਨਾ। ਖਰਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੂषਣਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖੀ ਯੋਧਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਸ਼ਣ ਵੀ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਦਣ੍ਡਕਾਃ ਕृਤਾਃ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਨ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪਾਂਸਨਃ। ਅਸ਼ੀਲਃ ਕਰ੍ਕਸ਼ਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਮੂਰ੍ਖੋ ਲੁਬ੍ਧੋऽਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿੰਦਨ ਹੈ—ਉਹ ਅਧਰਮੀ, ਕਰੜਾ, ਨਿਰਦਈ, ਮੂਰਖ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਾਨਾਮਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਯੇਨ ਵੈਰਂ ਵਿਨਾਰਣ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁਕਾ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਹਿਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਨਾਸਾਪਹਾਰੇਣ ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਵਿਰੂਪਿਤਾ। ਅਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਹਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਭਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਂ ਸਹਾਯੇਨ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੇਨ ਮਹਾਬਲ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਹਮਤ੍ਰਾਭਿਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਤਤ੍ਸਹਾਯੋ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸਮਰ੍ਥੋ ਹ੍ਯਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੋ, ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਵੀਰ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਦਰ੍ਪੇ ਚ ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ। ਉਪਾਯਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੂਰੋ ਮਹਾਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਬਲ, ਜੰਗ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਏਤਦਰ੍ਥਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰੋ ਰਜਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਚਰ
ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਸੀਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮृਗਰੂਪਿਣਮ੍। ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕਹੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਰਪਾਯੇ ਤੁ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਸੀਤਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਨਿਰਾਬਾਧੋ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮਿਵ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਥਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੁ ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸੁਖਂ ਰਾਮੇ ਭਾਰ੍ਯਾਹਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਦਿਲ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਚ
ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰੀਚਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਓष੍ਠੌ ਪਰਿਲਿਹਨ੍ ਸ਼ੁष੍ਕੌ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ। ਮृਤਭੂਤ ਇਵਾਰ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾ ਝਪਕੀ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।