ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਮਾਲ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਭਿਰਾਵृਤਮ੍। ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਵਿਧਿਜ੍ਞਾਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਈ ਗਹਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਖੇਡ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੇਵਿਤਂ ਦੇਵਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਭਿਰੁਪਾਸਿਤਮ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਮृਤਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਹਂਸਕ੍ਰੌਞ੍ਚਪ੍ਲਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਾਰਸੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਮ੍। ਵੈਦੂਰ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਤਰਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾਗਰਤੇਜਸਾ
ਹੰਸ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਦੂਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਣਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਤੂਰ੍ਯਗੀਤਾਭਿਜੁष੍ਟਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਈ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਪਸਾ ਜਿਤਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਮਗਾਨ੍ਯਭਿਸਮ੍ਪਤਨ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨਦਾਨੁਜਃ
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਯਾਸਰਸਮੂਲਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਨਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਘ੍ਰਾਣਤृਪ੍ਤਿਕਰਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਜੰਗਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਰਸ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ।
ਅਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਤਕ੍ਕੋਲਾਨਾਂ ਚ ਜਾਤ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਿਨਾਂ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਅਗਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਤੱਕੋਲ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲਦਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਤਮਾਲਸ੍ਯ ਗੁਲ੍ਮਾਨਿ ਮਰਿਚਸ੍ਯ ਚ। ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਸਮੂਹਾਨਿ ਸ਼ੁष੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਤੀਰਤਃ
ਤਮਾਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਰੀਚ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕ ਰਹੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਸ਼ੈਲਾਨਿ ਪ੍ਰਵਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਾਲਨਿਚਯਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਰਾਜਤਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਾਣਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਚ। ਧਨਧਾਨ੍ਯੋਪਪਨ੍ਨਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨੈਰਾਵृਤਾਨਿ ਚ
ਮਨਮੋਹਣੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਝਰਨੇ, ਅਜੋਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਮੀਨ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਗਾਢਾਨਿ ਨਗਰਾਣਿ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਤਂ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਮृਦੁਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਰਮ, ਹਰੀ-ਭਰੀ, ਤੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਛੁਹੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਅਨੂਪੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਿਦਿਵੋਪਮਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ ਮੇਘਾਭਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਜਲ-ਕਿਨਾਰੇ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਯਸ੍ਯ ਤਾਃ ਸ਼ਾਖਾਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਾਃ। ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਮਾਦਾਯ ਮਹਾਕਾਯਂ ਚ ਕਚ੍ਛਪਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕੱਛੂਆ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਗਰੁਡਃ ਸ਼ਾਖਾਮਾਜਗਾਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਸ੍ਯ ਤਾਂ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਖਾਂ ਭਾਰੇਣ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਖਾਣ ਲਈ ਮਹਾਬਲੀ ਗਰੁੜ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਅਚਾਨਕ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਰ੍ਣਬਹੁਲਾਂ ਬਭਞ੍ਜਾਥ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤ੍ਰ ਵੈਖਾਨਸਾ ਮਾषਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਟਾਹਲੀ ਤੋੜੀ। ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਮਾਸ਼, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਅਤੇ ਮਰੀਚਪਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਜਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਧੂਮ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਤਾਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਤੇषਾਂ ਦਯਾਰ੍ਥਂ ਗਰੁਡਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧੂੜੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਟਾਹਲੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਭਗ੍ਨਾਮਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਤੌ ਚੋਭੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਏਕਪਾਦੇਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾਮਿषਮ੍
ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਟਾਹਲੀ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ।
ਨਿषਾਦਵਿषਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਯਾ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਟਾਹਲੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕੇ ਅਦੁੱਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਦ੍ਵਿਗੁਣੀਕृਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਅਮृਤਾਨਯਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਈ। ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਸੁਪਰ੍ਣਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਭਦ੍ਰਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨਦਾਨੁਜਃ
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਦੀਪਤੇਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਂ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਯਤਾਹਾਰਂ ਮਾਰੀਚਂ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਚ ਨਿਯਮਤ ਸੀ।
ਸ ਰਾਵਣਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਮਾਰੀਚੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰਮਾਨੁषੈਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਾਦਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੋਜਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ। ਅਰ੍ਥੋਪਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਕਸਦ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਨ੍ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਕੇਨਾਰ੍ਥੇਨ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਇਹਾਗਤਃ
''ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਇਥੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ?''
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਰੀਚੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀਚ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੀਆਂ।
thumb|षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
''ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।''
ਮਾਰੀਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਾਤ ਵਚਨਂ ਮਮ ਭਾषਤਃ। ਆਰ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਮ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
''ਮਾਰੀਚ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੋ।''
ਜਾਨੀषੇ ਤ੍ਵਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯਤ੍ਰ ਖਰੋ ਮਮ। ਦੂषਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਸਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਚ ਮੇ
''ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਖਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।''
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
''ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।''