ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਰਾਵਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਉਪੋਪਵਿष੍ਟਂ ਸਚਿਵੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ। ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਗਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਜੇਯਂ ਸਮਰੇ ਘੋਰਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਕृਤਵ੍ਰਣਮ੍। ਐਰਾਵਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਕਿਣਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਭੁਜਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵੀਰਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।
ਨਦ੍ਧਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਸੁਭੁਜਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਸ਼ਨਂ ਮਹਾਸ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਬੈਡੂਰੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੇਵਸਂਯੁਗੇ। ਅਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਤਾਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਚੋਟਾਂ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਅਹਤਾਙ੍ਗੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤਂ ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣੈਸ੍ਤਦਾ। ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਟਕਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਨਮ੍। ਉਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੜਪ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਕਰਂ ਸਦਾ। ਪੁਰੀਂ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਜਹਾਰ ਯਃ। ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨਰਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਗਂ ਵੈ ਜਹਾਰ ਯਃ। ਵਨਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਲਿਨੀਂ ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਕਾਮਨਾ-ਪੂਰਨ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਹਾਨ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੈਤਰਰਥ, ਨਲਿਨੀ ਤੇ ਨੰਦਨ ਦੇ ਦਿਵ-ਵਨ ਵੀ ਲੈ ਲਏ।
ਵਿਨਾਸ਼ਯਤਿ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਮਹਾਭਾਗਾਵੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੌ ਪਰਂਤਪੌ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯਃ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ। ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ ਧੀਰਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਪਜਹਾਰ ਯਃ। ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਿਸ਼ਾਚਪਤਗੋਰਗੈਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧੀਰਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਅਭਯਂ ਯਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਤੋ ਮਾਨੁषਾਦृਤੇ। ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਭਿष੍ਟੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਧ੍ਵਰੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਸੀ; ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨੇषੁ ਯਃ ਸੋਮਮੁਪਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯਜ੍ਞਹਰਂ ਦੁष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਂ ਕ੍ਰੂਰਕਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਜੋ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਸੋਮ ਰਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦਾ, ਬੁਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਕਸ਼ਂ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤੇ ਰਤਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍
ਕਠੋਰ, ਦਇਆ ਰਹਿਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਮ ਪਹਿਰਾਵੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਸਨੇ ਸੂਪਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਕੁਲਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਠਿਆ ਮੌਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰਾਂ।
ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਰਾਵਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਆਈ, ਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੀਪ੍ਤਵਿਸ਼ਾਲਲੋਚਨਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਭਯਲੋਭਮੋਹਿਤਾ। ਸੁਦਾਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਭੀਤਚਾਰਿਣੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਵਿਰੂਪਿਤਾ
ਉਸਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇਜ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਜੋ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਪਰ ਡਰ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਡਰ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਭੁਲੇਖਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
thumb|ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹ ਤੇ ਤੀਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਦੀਨਾ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍। ਅਮਾਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਸ੍ਵੈਰਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ। ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਰਸ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ।
ਸਕ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੇषੁ ਭੋਗੇषੁ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਲੁਬ੍ਧਂ ਨ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਘਟੀਆ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੋਕ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਅੱਗ।
ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਃ ਕਾਲੇ ਨਾਨੁਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸ ਤੁ ਵੈ ਸਹ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਤੈਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯੁਕ੍ਤਚਾਰਂ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਦੂਰਾਨ੍ਨਦੀਪਙ੍ਕਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ, ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਕਣ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿषਯਮਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਤੇ ਨ ਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਗਿਰਯਃ ਸਾਗਰੇ ਯਥਾ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਆਤ੍ਮਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗृਹ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵੈਃ। ਅਯੁਕ੍ਤਚਾਰਸ਼੍ਚਪਲਃ ਕਥਂ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਜਿਹੜੇ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਹੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਅਸਥਿਰ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇਗਾ?