ਸ ਰਥੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਗੋ ਮਹਾਨ੍। ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਜਲਦੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦ।
ਸ ਦੂਰੇ ਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਟਕੇਯਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਮਾਰੀਚੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਰਾਜਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਰਮਾਨੁषੈਃ
ਦੂਰ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਉਥੇ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਲੌਕਿਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ। ਅਰ੍ਥੋਪਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ। ਆਸ਼ਙ੍ਕੇ ਨਾਧਿਜਾਨੇ ਤ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਪਾਗਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਰੀਚੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਉਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਆਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮੇ ਹਤਸ੍ਤਾਤ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਾ। ਜਨਸ੍ਥਾਨਮਵਧ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਣੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਆਖ੍ਯਾਤਾ ਕੇਨ ਵਾ ਸੀਤਾ ਮਿਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੋ ਨ ਨਨ੍ਦਤਿ ਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ?
ਸੀਤਾਮਿਹਾਨਯਸ੍ਵੇਤਿ ਕੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਲੋਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ'? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਯਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਮੁਖਾਦ੍ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਕੇਨਾਸਿ ਕਾਪਥਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਃ। ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਹृਤਂ ਕੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਮਾੜੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ? ਰਾਜਾ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ?
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਵਂਸ਼ਾਭਿਜਨਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤ- ਤੇਜੋਮਦਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਦੋਰ੍ਵਿषਾਣਃ। ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਰਾਵਣ ਨੇਹ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸਂਯੁਗੇ ਰਾਘਵਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤੀ
ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਵਣ, ਉਸ ਰਾਘਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਸੌ ਰਣਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਿਸਂਧਿਵਾਲੋ ਵਿਦਗ੍ਧਰਕ੍ਸ਼ੋਮृਗਹਾ ਨृਸਿਂਹਃ। ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬੋਧਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ਰਾਙ੍ਗਪੂਰ੍ਣੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸਿਦਂष੍ਟ੍ਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਲਾਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਚਾਪਾਪਹਾਰੇ ਭੁਜਵੇਗਪਙ੍ਕੇ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਮਾਲੇ ਸੁਮਹਾਹਵੌਘੇ। ਨ ਰਾਮਪਾਤਾਲਮੁਖੇऽਤਿਘੋਰੇ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਿਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜ ਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕੀਚੜ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦੇ ਹੜ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੋਰੀ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਤਾਲ-ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕੂਦਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਲਙ੍ਕੇਸ਼੍ਵਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛ। ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਰਮਸ੍ਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਰਮਤਾਂ ਵਨੇषੁ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਇਆ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਾਰੀਚੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਉਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮੁੜ ਗਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
thumb|ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਤੀਹ-ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਹਤਾਨ੍ਯੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੂषਣਂ ਚ ਖਰਂ ਚੈਵ ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਰਣੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ ਨਨਾਦ ਜਲਦੋਪਮਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੂਸ਼ਣ, ਖਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਇਕ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਕੱਢੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗਰਜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕृਤਮਨ੍ਯੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਜਗਾਮ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਰਾਵਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਉਪੋਪਵਿष੍ਟਂ ਸਚਿਵੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ। ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਗਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਜੇਯਂ ਸਮਰੇ ਘੋਰਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਕृਤਵ੍ਰਣਮ੍। ਐਰਾਵਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਕਿਣਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਭੁਜਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵੀਰਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।
ਨਦ੍ਧਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਸੁਭੁਜਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਸ਼ਨਂ ਮਹਾਸ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਬੈਡੂਰੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੇਵਸਂਯੁਗੇ। ਅਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਤਾਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਚੋਟਾਂ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਅਹਤਾਙ੍ਗੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤਂ ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣੈਸ੍ਤਦਾ। ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਟਕਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਨਮ੍। ਉਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੜਪ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਕਰਂ ਸਦਾ। ਪੁਰੀਂ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ।