ਸਤਾਰਾਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨਭਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਸਾਦਯੇਤ੍। ਅਸੌ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸੀਦਨ੍ਤੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰੇਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਲਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਲਾਵਯੇਦ੍ ਵਿਭੁਃ। ਵੇਗਂ ਵਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਂ ਵਾ ਵਿਧਮੇਚ੍ਛਰੈਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਨਰਪਿ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਰਣੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਪਿ ਲੋਕੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਾਪਜਨੈਰਿਵ
ਹੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨ ਤਂ ਵਧ੍ਯਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ। ਅਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯਸ੍ਤਨ੍ਮਮੈਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇੱਕ ਢੰਗ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾ ਲੋਕੇ ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਮਵਿਭਕ੍ਤਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨੈਵ ਦੇਵੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨਾਪ੍ਸਰਾ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ। ਤੁਲ੍ਯਾ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੀ ਤੁ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਸੱਪ-ਸਤ੍ਰੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਰੋਚਯਤ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰਕਮ੍ਪਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ ਗਿਆ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀ ਨਾਲ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਾਢਂ ਕਲ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੇਕਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਸਹ। ਆਨੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਵੈਦੇਹੀਮਿਮਾਂ ਹृष੍ਟੋ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਤਦੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਖਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਥੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਗੋ ਮਹਾਨ੍। ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਜਲਦੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦ।
ਸ ਦੂਰੇ ਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਟਕੇਯਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਮਾਰੀਚੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਰਾਜਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਰਮਾਨੁषੈਃ
ਦੂਰ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਉਥੇ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਲੌਕਿਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ। ਅਰ੍ਥੋਪਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ। ਆਸ਼ਙ੍ਕੇ ਨਾਧਿਜਾਨੇ ਤ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਪਾਗਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਰੀਚੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਉਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਆਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮੇ ਹਤਸ੍ਤਾਤ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਾ। ਜਨਸ੍ਥਾਨਮਵਧ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਣੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਆਖ੍ਯਾਤਾ ਕੇਨ ਵਾ ਸੀਤਾ ਮਿਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੋ ਨ ਨਨ੍ਦਤਿ ਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ?
ਸੀਤਾਮਿਹਾਨਯਸ੍ਵੇਤਿ ਕੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਲੋਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ'? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਯਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਮੁਖਾਦ੍ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਕੇਨਾਸਿ ਕਾਪਥਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਃ। ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਹृਤਂ ਕੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਮਾੜੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ? ਰਾਜਾ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ?
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਵਂਸ਼ਾਭਿਜਨਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤ- ਤੇਜੋਮਦਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਦੋਰ੍ਵਿषਾਣਃ। ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਰਾਵਣ ਨੇਹ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸਂਯੁਗੇ ਰਾਘਵਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤੀ
ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਵਣ, ਉਸ ਰਾਘਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਸੌ ਰਣਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਿਸਂਧਿਵਾਲੋ ਵਿਦਗ੍ਧਰਕ੍ਸ਼ੋਮृਗਹਾ ਨृਸਿਂਹਃ। ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬੋਧਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ਰਾਙ੍ਗਪੂਰ੍ਣੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸਿਦਂष੍ਟ੍ਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਲਾਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਚਾਪਾਪਹਾਰੇ ਭੁਜਵੇਗਪਙ੍ਕੇ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਮਾਲੇ ਸੁਮਹਾਹਵੌਘੇ। ਨ ਰਾਮਪਾਤਾਲਮੁਖੇऽਤਿਘੋਰੇ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਿਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜ ਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕੀਚੜ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦੇ ਹੜ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੋਰੀ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਤਾਲ-ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕੂਦਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਲਙ੍ਕੇਸ਼੍ਵਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛ। ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਰਮਸ੍ਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਰਮਤਾਂ ਵਨੇषੁ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਇਆ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਾਰੀਚੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਉਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮੁੜ ਗਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
thumb|ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਤੀਹ-ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਹਤਾਨ੍ਯੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੂषਣਂ ਚ ਖਰਂ ਚੈਵ ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਰਣੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ ਨਨਾਦ ਜਲਦੋਪਮਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੂਸ਼ਣ, ਖਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਇਕ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਕੱਢੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗਰਜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕृਤਮਨ੍ਯੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਜਗਾਮ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।