ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦਕਮ੍ਪਨਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਗਤੋ ਯੁਧਿ
ਰਾਮ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ। ਕਨੀਯਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਕਾਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡੁੰਢੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਸ ਤੇਨ ਸਹ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਵਕੇਨਾਨਿਲੋ ਯਥਾ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਜਵਰਸ੍ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਵ ਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ। ਸ਼ਰਾ ਰਾਮੇਣ ਤੂਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ।
ਸਰ੍ਪਾਃ ਪਞ੍ਚਾਨਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਯੇਨ ਯੇਨ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਕਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਭੱਜਦੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਮਮੇਵਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵਾਨਘ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਅਕਮ੍ਪਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਅਥੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਮਕਮ੍ਪਨਃ। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਪੌਰੁषਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ।'
ਅਸਾਧ੍ਯਃ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਮੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਆਪਗਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾ ਵੇਗਂ ਪਰਿਹਰੇਚ੍ਛਰੈਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੜਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਤਾਰਾਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨਭਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਸਾਦਯੇਤ੍। ਅਸੌ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸੀਦਨ੍ਤੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰੇਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਲਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਲਾਵਯੇਦ੍ ਵਿਭੁਃ। ਵੇਗਂ ਵਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਂ ਵਾ ਵਿਧਮੇਚ੍ਛਰੈਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਨਰਪਿ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਰਣੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਪਿ ਲੋਕੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਾਪਜਨੈਰਿਵ
ਹੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨ ਤਂ ਵਧ੍ਯਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ। ਅਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯਸ੍ਤਨ੍ਮਮੈਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇੱਕ ਢੰਗ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾ ਲੋਕੇ ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਮਵਿਭਕ੍ਤਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨੈਵ ਦੇਵੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨਾਪ੍ਸਰਾ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ। ਤੁਲ੍ਯਾ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੀ ਤੁ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਸੱਪ-ਸਤ੍ਰੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਰੋਚਯਤ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰਕਮ੍ਪਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ ਗਿਆ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀ ਨਾਲ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਾਢਂ ਕਲ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੇਕਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਸਹ। ਆਨੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਵੈਦੇਹੀਮਿਮਾਂ ਹृष੍ਟੋ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਤਦੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਖਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਥੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਗੋ ਮਹਾਨ੍। ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਜਲਦੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦ।
ਸ ਦੂਰੇ ਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਟਕੇਯਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਮਾਰੀਚੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਰਾਜਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਰਮਾਨੁषੈਃ
ਦੂਰ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਟਕਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਉਥੇ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਲੌਕਿਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ। ਅਰ੍ਥੋਪਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ। ਆਸ਼ਙ੍ਕੇ ਨਾਧਿਜਾਨੇ ਤ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਪਾਗਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਰੀਚੇਨ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਇਉਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਆਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮੇ ਹਤਸ੍ਤਾਤ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਾ। ਜਨਸ੍ਥਾਨਮਵਧ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਨਸਥਾਨ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਣੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਆਖ੍ਯਾਤਾ ਕੇਨ ਵਾ ਸੀਤਾ ਮਿਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੋ ਨ ਨਨ੍ਦਤਿ ਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ?
ਸੀਤਾਮਿਹਾਨਯਸ੍ਵੇਤਿ ਕੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਲੋਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ'? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਯਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਮੁਖਾਦ੍ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੰਦ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।