ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਘਵਤਾ ਸੁਖਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਨਾਪਿ ਨ ਯਮੇਨ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਕਾਲੋ ਦਹੇਯਮਪਿ ਪਾਵਕਮ੍। ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਰਣਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਯੋਜਯਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਕਾਲ ਦਾ ਵੀ ਕਾਲ ਹਾਂ; ਜੇ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਤਸ੍ਯ ਤਰਸਾ ਵੇਗਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਪਿ ਚੋਤ੍ਸਹੇ। ਦਹੇਯਮਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇਜਸਾऽऽਦਿਤ੍ਯਪਾਵਕੌ
ਮੈਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਕਮ੍ਪਨਃ। ਭਯਾਤ੍ ਸਂਦਿਗ੍ਧਯਾ ਵਾਚਾ ਰਾਵਣਂ ਯਾਚਤੇऽਭਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਕੰਪਨ ਡਰ ਕਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋऽਭਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਸਂਦਿਗ੍ਧਮਕਮ੍ਪਨਃ
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ। ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਵृਤ੍ਤਾਯਤਮਹਾਭੁਜਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲ੍ਯਬਲਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਖਰਸ਼੍ਚ ਸਹਦੂषਣਃ
ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕਮ੍ਪਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗੂੰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਃ ਸਹ। ਉਪਯਾਤੋ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਚ੍ਚਿਦਕਮ੍ਪਨ
ਕੀ ਇਹ ਰਾਮ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਆਇਆ ਹੈ? ਅਕੰਪਨ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦਕਮ੍ਪਨਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਗਤੋ ਯੁਧਿ
ਰਾਮ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ। ਕਨੀਯਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਕਾਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡੁੰਢੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਸ ਤੇਨ ਸਹ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਵਕੇਨਾਨਿਲੋ ਯਥਾ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਜਵਰਸ੍ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਵ ਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ। ਸ਼ਰਾ ਰਾਮੇਣ ਤੂਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ।
ਸਰ੍ਪਾਃ ਪਞ੍ਚਾਨਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਯੇਨ ਯੇਨ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਕਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਭੱਜਦੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਮਮੇਵਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਂ ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵਾਨਘ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਅਕਮ੍ਪਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਨਸਥਾਨ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਅਥੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਮਕਮ੍ਪਨਃ। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਪੌਰੁषਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ।'
ਅਸਾਧ੍ਯਃ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਮੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਆਪਗਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾ ਵੇਗਂ ਪਰਿਹਰੇਚ੍ਛਰੈਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੜਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਤਾਰਾਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨਭਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਸਾਦਯੇਤ੍। ਅਸੌ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸੀਦਨ੍ਤੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰੇਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਲਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਲਾਵਯੇਦ੍ ਵਿਭੁਃ। ਵੇਗਂ ਵਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਂ ਵਾ ਵਿਧਮੇਚ੍ਛਰੈਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਨਰਪਿ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਰਣੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਪਿ ਲੋਕੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਾਪਜਨੈਰਿਵ
ਹੇ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨ ਤਂ ਵਧ੍ਯਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ। ਅਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯਸ੍ਤਨ੍ਮਮੈਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇੱਕ ਢੰਗ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾ ਲੋਕੇ ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਮਵਿਭਕ੍ਤਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨੈਵ ਦੇਵੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨਾਪ੍ਸਰਾ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ। ਤੁਲ੍ਯਾ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੀ ਤੁ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਸੱਪ-ਸਤ੍ਰੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਰੋਚਯਤ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰਕਮ੍ਪਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ ਗਿਆ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀ ਨਾਲ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਾਢਂ ਕਲ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੇਕਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਸਹ। ਆਨੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਵੈਦੇਹੀਮਿਮਾਂ ਹृष੍ਟੋ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਤਦੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਖਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਥੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਗੋ ਮਹਾਨ੍। ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਜਲਦੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦ।