ਸ ਤਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਮਘਵਤਾ ਸੁਰਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਂਦਧੇ ਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਮੋਚ ਚ ਖਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਬਾਣ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖਰਾ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਣੋ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸਮਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਰਾਮੇਣ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਖਰਸ੍ਯੋਰਸਿ ਚਾਪਤਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਣ, ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਧਨੁ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਖਰੋ ਭੂਮੌ ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਰੁਦ੍ਰੇਣੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਰਣ੍ਯੇ ਯਥਾਨ੍ਧਕਃ
ਖਰਾ, ਬਾਣ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਵੇਤ ਅਰਣੀ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਵृਤ੍ਰ ਇਵ ਵਜ੍ਰੇਣ ਫੇਨੇਨ ਨਮੁਚਿਰ੍ਯਥਾ। ਬਲੋ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਹਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਹਤਃ ਖਰਃ
ਖਰਾ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਧੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਝੱਗ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਨਮੁਚੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਬਲਾ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ। ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਂਸ਼੍ਚਾਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਡੰਬੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਖਰਦੂषਣਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਹਤਾਨਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸਨ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਹੋ ਵੀਰ੍ਯਮਹੋ ਦਾਰ੍ਢ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰਿਵ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਾਹ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿੰਨਾ ਢੀਠਪਣ — ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗਤਾਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਭਾਜ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਮਂ ਸਾਗਸ੍ਤ੍ਯਾ ਇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਗਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਇਸ ਕਾਰਨ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ—'
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਜਗਾਮ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਆਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਦੇਸ਼ਮੁਪਾਯੇਨ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
'—ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆ।'
ਏषਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਤਦਿਦਂ ਨਃ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ
'ਇਹ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਣ੍ਡਕੇषੁ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਹੁਣ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੰਡਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਣਗੇ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ—
ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸੁਖੀ ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਿਜਯੀ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਪਹਾੜੀ ਕਿਲੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਭਿਪੂਜਿਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾਰਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਬਭੂਵ ਹृष੍ਟਾ ਵੈਦੇਹੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨ੍ ਹਤਾਨ੍। ਰਾਮਂ ਚੈਵਾਵ੍ਯਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਤੋष ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਵੈਦੇਹੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਪਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਘਮਰ੍ਦਨਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਪੁਨਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਨਨਾ ਬਭੂਵ ਹृष੍ਟਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
thumb|ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦਕਮ੍ਪਨਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਂ ਵੇਗੇਨ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਅਕੰਪਨ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਚਲ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਹਵੋ ਹਤਾਃ। ਖਰਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕਥਂਚਿਦਹਮਾਗਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਖਰਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਅਕਮ੍ਪਨਮੁਵਾਚੇਦਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੇਨ ਭੀਮਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਹਤਂ ਮਮ ਪਰਾਸੁਨਾ। ਕੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਗਤਿਂ ਨਾਧਿਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਕਿਹੜੇ ਨੇ ਮੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜਨਸਥਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ?
ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਘਵਤਾ ਸੁਖਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਨਾਪਿ ਨ ਯਮੇਨ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਕਾਲੋ ਦਹੇਯਮਪਿ ਪਾਵਕਮ੍। ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਰਣਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਯੋਜਯਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਕਾਲ ਦਾ ਵੀ ਕਾਲ ਹਾਂ; ਜੇ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਤਸ੍ਯ ਤਰਸਾ ਵੇਗਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਪਿ ਚੋਤ੍ਸਹੇ। ਦਹੇਯਮਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇਜਸਾऽऽਦਿਤ੍ਯਪਾਵਕੌ
ਮੈਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਕਮ੍ਪਨਃ। ਭਯਾਤ੍ ਸਂਦਿਗ੍ਧਯਾ ਵਾਚਾ ਰਾਵਣਂ ਯਾਚਤੇऽਭਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਕੰਪਨ ਡਰ ਕਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋऽਭਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਸਂਦਿਗ੍ਧਮਕਮ੍ਪਨਃ
ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਕੰਪਨ ਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ। ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਵृਤ੍ਤਾਯਤਮਹਾਭੁਜਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲ੍ਯਬਲਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਖਰਸ਼੍ਚ ਸਹਦੂषਣਃ
ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕਮ੍ਪਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗੂੰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਃ ਸਹ। ਉਪਯਾਤੋ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਚ੍ਚਿਦਕਮ੍ਪਨ
ਕੀ ਇਹ ਰਾਮ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਆਇਆ ਹੈ? ਅਕੰਪਨ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ।