ਨੀਚਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਮृਤਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਿਕੰਮਾ, ਘਟੀਆ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਝੂਠਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਫੇਨਬੁਦ੍ਬੁਦਭੂषਿਤਮ੍। ਵਿਦਾਰਿਤਸ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹੀ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਚੀਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਰਤ ਖੌਲਦੀ ਤੇ ਫੇਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੀਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਪਾਂਸੁਰੂषਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਨ੍ਯਸ੍ਤਭੁਜਦ੍ਵਯਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਪਰਮਦਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਨਿਦ੍ਰੇ ਸ਼ਯਿਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਾਂਸਨੇ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾ ਦਣ੍ਡਕਾ ਇਮੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਹਤਸ੍ਥਾਨੇ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਮਚ੍ਛਰੈਃ। ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਵਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮੁਨਯੋ ਵਨੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸਕਣਗੇ।
ਅਦ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਬਾष੍ਪਾਰ੍ਦ੍ਰਵਦਨਾ ਦੀਨਾ ਭਯਾਦਨ੍ਯਭਯਾਵਹਾਃ
ਅੱਜ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੋਕਰਸਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਿਕਾਃ। ਅਨੁਰੂਪਕੁਲਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਯਾਸਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਰੀਦृਸ਼ਃ
ਅੱਜ ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਦੁਖ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਬੇਮਕਸਦ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਨृਸ਼ਂਸਸ਼ੀਲ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਣ੍ਟਕ। ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੈਰਗ੍ਨੌ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਹਵਿਃ
ਕ੍ਰੂਰ ਸੁਭਾਵ, ਘਟੀਆ ਮਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼—ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੁਨੀ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਮੇਵਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਰਾਘਵਂ ਵਨੇ। ਖਰੋ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਰੋषਾਤ੍ ਖਰਤਰਸ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਦृਢਂ ਖਲ੍ਵਵਲਿਪ੍ਤੋऽਸਿ ਭਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਃ। ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਤਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈਂ ਤੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਕਾਲਪਾਸ਼ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਹਿ ਯੇ। ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਿਰਸ੍ਤषਡਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਸਂਰੁਧ੍ਯ ਭृਕੁਟਿਂ ਤਤਃ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਸਾਲਮਵਿਦੂਰੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਾਚਰ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ।
ਰਣੇ ਪ੍ਰਹਰਣਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹ੍ਯਵਲੋਕਯਨ੍। ਸ ਤਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਂਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਰ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਲਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!'
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਘੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰੋषਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰੇ ਖਰਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਜਾਤਸ੍ਵੇਦਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੋषਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਖਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ ਰਕ੍ਤਂ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਫੇਨਿਲਮ੍। ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਸ੍ਯੇਵ ਧਾਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਿਸ੍ਰਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਬਾਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਖਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਝਰਨੀ ਤੋਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਕਲਃ ਸ ਕृਤੋ ਬਾਣੈਃ ਖਰੋ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਤ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਗਨ੍ਧੇਨ ਤਮੇਵਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਖਰਾ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਲਹੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਪਦਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਖਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਧਾਯ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰਮ੍। ਖਰਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਖਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਬਾਣ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸ ਤਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਮਘਵਤਾ ਸੁਰਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਂਦਧੇ ਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਮੋਚ ਚ ਖਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਬਾਣ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖਰਾ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਣੋ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸਮਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਰਾਮੇਣ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਖਰਸ੍ਯੋਰਸਿ ਚਾਪਤਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਣ, ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਧਨੁ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਖਰੋ ਭੂਮੌ ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਰੁਦ੍ਰੇਣੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਰਣ੍ਯੇ ਯਥਾਨ੍ਧਕਃ
ਖਰਾ, ਬਾਣ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਵੇਤ ਅਰਣੀ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਵृਤ੍ਰ ਇਵ ਵਜ੍ਰੇਣ ਫੇਨੇਨ ਨਮੁਚਿਰ੍ਯਥਾ। ਬਲੋ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਹਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਹਤਃ ਖਰਃ
ਖਰਾ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਧੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਝੱਗ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਨਮੁਚੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਬਲਾ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ। ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਂਸ਼੍ਚਾਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਡੰਬੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਖਰਦੂषਣਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਹਤਾਨਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸਨ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਹੋ ਵੀਰ੍ਯਮਹੋ ਦਾਰ੍ਢ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰਿਵ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਾਹ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿੰਨਾ ਢੀਠਪਣ — ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗਤਾਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਭਾਜ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਮਂ ਸਾਗਸ੍ਤ੍ਯਾ ਇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਗਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਇਸ ਕਾਰਨ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ—'
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਜਗਾਮ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਆਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਦੇਸ਼ਮੁਪਾਯੇਨ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
'—ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆ।'