ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਹਤਾਨਿ ਤੇ। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇषਾਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਗਦਾਂ ਪਰਮਾਙ੍ਗਦਾਮ੍। ਖਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਮਸ਼ਨਿਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਖਰਬਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾ ਮਹਤੀ ਗਦਾ। ਭਸ੍ਮ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹਤੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ੋਪਮਾਂ ਗਦਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਹੁਧਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਨੇ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਗਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਿਬਲੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲੀਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਤੇ ਛੇਦੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ।
thumb|ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਾਣੈ ਰਾਘਵੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਰਬ੍ਧਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਬਲਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਹੀਨਤਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਵृਥਾ ਤ੍ਵਮੁਪਗਰ੍ਜਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੇ ਘਟੀਆ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਚੀਲਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏषਾ ਬਾਣਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਗਦਾ ਭੂਮਿਤਲਂ ਗਤਾ। ਅਭਿਧਾਨਪ੍ਰਗਲ੍ਭਸ੍ਯ ਤਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਘਾਤਿਨੀ
ਇਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਿਨष੍ਟਾਨਾਮਿਦਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤਦਪਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਛਾਂਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਝੂਠ ਸੀ।
ਨੀਚਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਮृਤਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਿਕੰਮਾ, ਘਟੀਆ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਝੂਠਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਫੇਨਬੁਦ੍ਬੁਦਭੂषਿਤਮ੍। ਵਿਦਾਰਿਤਸ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹੀ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਚੀਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਰਤ ਖੌਲਦੀ ਤੇ ਫੇਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੀਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਪਾਂਸੁਰੂषਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਨ੍ਯਸ੍ਤਭੁਜਦ੍ਵਯਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਪਰਮਦਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਨਿਦ੍ਰੇ ਸ਼ਯਿਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਾਂਸਨੇ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾ ਦਣ੍ਡਕਾ ਇਮੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਹਤਸ੍ਥਾਨੇ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਮਚ੍ਛਰੈਃ। ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਵਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮੁਨਯੋ ਵਨੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸਕਣਗੇ।
ਅਦ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਬਾष੍ਪਾਰ੍ਦ੍ਰਵਦਨਾ ਦੀਨਾ ਭਯਾਦਨ੍ਯਭਯਾਵਹਾਃ
ਅੱਜ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੋਕਰਸਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਿਕਾਃ। ਅਨੁਰੂਪਕੁਲਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਯਾਸਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਰੀਦृਸ਼ਃ
ਅੱਜ ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਦੁਖ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਬੇਮਕਸਦ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਨृਸ਼ਂਸਸ਼ੀਲ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਣ੍ਟਕ। ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੈਰਗ੍ਨੌ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਹਵਿਃ
ਕ੍ਰੂਰ ਸੁਭਾਵ, ਘਟੀਆ ਮਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼—ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੁਨੀ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਮੇਵਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਰਾਘਵਂ ਵਨੇ। ਖਰੋ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਰੋषਾਤ੍ ਖਰਤਰਸ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਦृਢਂ ਖਲ੍ਵਵਲਿਪ੍ਤੋऽਸਿ ਭਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਃ। ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਤਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈਂ ਤੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਕਾਲਪਾਸ਼ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਹਿ ਯੇ। ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਿਰਸ੍ਤषਡਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਸਂਰੁਧ੍ਯ ਭृਕੁਟਿਂ ਤਤਃ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਸਾਲਮਵਿਦੂਰੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਾਚਰ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ।
ਰਣੇ ਪ੍ਰਹਰਣਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹ੍ਯਵਲੋਕਯਨ੍। ਸ ਤਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਂਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਰ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਲਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!'
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਘੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰੋषਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰੇ ਖਰਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਜਾਤਸ੍ਵੇਦਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੋषਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸਮਰੇ ਖਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ ਰਕ੍ਤਂ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਫੇਨਿਲਮ੍। ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਸ੍ਯੇਵ ਧਾਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਿਸ੍ਰਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਬਾਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਖਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਝਰਨੀ ਤੋਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਕਲਃ ਸ ਕृਤੋ ਬਾਣੈਃ ਖਰੋ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਤ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਗਨ੍ਧੇਨ ਤਮੇਵਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਖਰਾ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਲਹੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਪਦਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਖਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹਾ ਪਿੱਛੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਧਾਯ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰਮ੍। ਖਰਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਖਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਬਾਣ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗਾ ਸੀ।