ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਲਾਧਮ। ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਾਲਫਲਂ ਯਥਾ
ਜਿੰਨਾ ਮਨ ਕਰੇ ਮਾਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਕਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਵਾ ਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤੇਜਸਾ ਚਾਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮਾਣ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਕृਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪਾਂਸਨਾਃ। ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਵਿਕਤ੍ਥਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਰਾਮ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਪਰ ਆਮ, ਅਣਸੰਯਮੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ।
ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਮਰੇ ਕੋऽਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ। ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਰਸ੍ਤਵੇ ਸ੍ਤਵਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰੇਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਵੀ ਨਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਕਤ੍ਥਨੇਨ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਰੂਪੇਣ ਤਪ੍ਤੇਨੇਵ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਤੇਰੀ ਵਧਾਈ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਛੋਟਾਪਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤੁ ਮਾਮਿਹ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਗਦਾਧਰਮ੍। ਧਰਾਧਰਮਿਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਧਾਤੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਰਣੇ ਤਵ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਮੈਂ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਫੰਨਾ ਫੜ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਂ ਬਹ੍ਵਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਤ੍ਵਹਮ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਵਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਹਤਾਨਿ ਤੇ। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇषਾਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਗਦਾਂ ਪਰਮਾਙ੍ਗਦਾਮ੍। ਖਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਮਸ਼ਨਿਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਖਰਬਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾ ਮਹਤੀ ਗਦਾ। ਭਸ੍ਮ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹਤੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ੋਪਮਾਂ ਗਦਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਹੁਧਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਨੇ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਗਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਿਬਲੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲੀਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਤੇ ਛੇਦੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ।
thumb|ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਾਣੈ ਰਾਘਵੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਰਬ੍ਧਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਬਲਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਹੀਨਤਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਵृਥਾ ਤ੍ਵਮੁਪਗਰ੍ਜਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੇ ਘਟੀਆ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਚੀਲਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏषਾ ਬਾਣਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਗਦਾ ਭੂਮਿਤਲਂ ਗਤਾ। ਅਭਿਧਾਨਪ੍ਰਗਲ੍ਭਸ੍ਯ ਤਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਘਾਤਿਨੀ
ਇਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਿਨष੍ਟਾਨਾਮਿਦਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤਦਪਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਛਾਂਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਝੂਠ ਸੀ।
ਨੀਚਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਮृਤਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਿਕੰਮਾ, ਘਟੀਆ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਝੂਠਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਫੇਨਬੁਦ੍ਬੁਦਭੂषਿਤਮ੍। ਵਿਦਾਰਿਤਸ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਹੀ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਚੀਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਰਤ ਖੌਲਦੀ ਤੇ ਫੇਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੀਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਪਾਂਸੁਰੂषਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਨ੍ਯਸ੍ਤਭੁਜਦ੍ਵਯਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਪਰਮਦਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਨਿਦ੍ਰੇ ਸ਼ਯਿਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਾਂਸਨੇ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾ ਦਣ੍ਡਕਾ ਇਮੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਹਤਸ੍ਥਾਨੇ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਮਚ੍ਛਰੈਃ। ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਵਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮੁਨਯੋ ਵਨੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸਕਣਗੇ।
ਅਦ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਬਾष੍ਪਾਰ੍ਦ੍ਰਵਦਨਾ ਦੀਨਾ ਭਯਾਦਨ੍ਯਭਯਾਵਹਾਃ
ਅੱਜ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੋਕਰਸਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਿਕਾਃ। ਅਨੁਰੂਪਕੁਲਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਯਾਸਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਰੀਦृਸ਼ਃ
ਅੱਜ ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੈਂ, ਦੁਖ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਣਗੀਆਂ ਤੇ ਬੇਮਕਸਦ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਨृਸ਼ਂਸਸ਼ੀਲ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਣ੍ਟਕ। ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੈਰਗ੍ਨੌ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਹਵਿਃ
ਕ੍ਰੂਰ ਸੁਭਾਵ, ਘਟੀਆ ਮਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼—ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੁਨੀ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਮੇਵਮਭਿਸਂਰਬ੍ਧਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਰਾਘਵਂ ਵਨੇ। ਖਰੋ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਰੋषਾਤ੍ ਖਰਤਰਸ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਦृਢਂ ਖਲ੍ਵਵਲਿਪ੍ਤੋऽਸਿ ਭਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਨਿਰ੍ਭਯਃ। ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਤਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈਂ ਤੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ।