ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਜਨੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਪਂ ਦੁष੍ਟਮਿਵਾਗਤਮ੍
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਰਾ ਸੱਪ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ ਪਾਪਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਕਾਮਾਦ੍ ਵਾ ਯੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਹृष੍ਟਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਕਰਕਾਦਿਵ
ਜੋ ਲੋਭ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਵਸਤੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਤਾਪਸਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਕਿਂ ਨੁ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਲੈਵੇਂਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ?
ਨ ਚਿਰਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਲੋਕਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍ਣਮੂਲਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤਯੋਗ, ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੈੜਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਕਰ੍ਤਾ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਘੋਰਂ ਪਰ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਦ੍ਰੁਮਃ ਪੁष੍ਪਮਿਵਾਰ੍ਤਵਮ੍
ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਜਰੂਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਮੌਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈਦਾ ਹੈ।
ਨਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਪਾਪਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍। ਸਵਿषਾਣਾਮਿਵਾਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰ
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਪਾਪ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਮਾਚਰਤਾਂ ਘੋਰਂ ਲੋਕਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਅਹਮਾਸਾਦਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਤਿਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਾੜ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨ੍ਹਾ ਅੰਬ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਾਨਦ੍ਯ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਨੁਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਬਾਣੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਨਿਰਯਸ੍ਥਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਪੁਰਾ
ਅੱਜ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੁਗੰਧਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਲਾਧਮ। ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਾਲਫਲਂ ਯਥਾ
ਜਿੰਨਾ ਮਨ ਕਰੇ ਮਾਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਕਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਵਾ ਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤੇਜਸਾ ਚਾਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮਾਣ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਕृਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪਾਂਸਨਾਃ। ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਵਿਕਤ੍ਥਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਰਾਮ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਪਰ ਆਮ, ਅਣਸੰਯਮੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ।
ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਮਰੇ ਕੋऽਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ। ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਰਸ੍ਤਵੇ ਸ੍ਤਵਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰੇਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਵੀ ਨਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਕਤ੍ਥਨੇਨ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਰੂਪੇਣ ਤਪ੍ਤੇਨੇਵ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਤੇਰੀ ਵਧਾਈ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਛੋਟਾਪਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤੁ ਮਾਮਿਹ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਗਦਾਧਰਮ੍। ਧਰਾਧਰਮਿਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਧਾਤੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਰਣੇ ਤਵ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਮੈਂ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਫੰਨਾ ਫੜ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਂ ਬਹ੍ਵਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਤ੍ਵਹਮ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਵਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਹਤਾਨਿ ਤੇ। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇषਾਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਗਦਾਂ ਪਰਮਾਙ੍ਗਦਾਮ੍। ਖਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਮਸ਼ਨਿਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਖਰਬਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾ ਮਹਤੀ ਗਦਾ। ਭਸ੍ਮ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹਤੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ੋਪਮਾਂ ਗਦਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਹੁਧਾ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਨੇ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਗਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਿਬਲੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲੀਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਤੇ ਛੇਦੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ।
thumb|ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਾਣੈ ਰਾਘਵੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਰਬ੍ਧਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਬਲਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਹੀਨਤਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਵृਥਾ ਤ੍ਵਮੁਪਗਰ੍ਜਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੇ ਘਟੀਆ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਚੀਲਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏषਾ ਬਾਣਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਗਦਾ ਭੂਮਿਤਲਂ ਗਤਾ। ਅਭਿਧਾਨਪ੍ਰਗਲ੍ਭਸ੍ਯ ਤਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਘਾਤਿਨੀ
ਇਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਿਨष੍ਟਾਨਾਮਿਦਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤਦਪਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਛਾਂਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਝੂਠ ਸੀ।