ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰਥਾਰ੍ਪਯਤ੍ । ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਜਘਾਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਥਸ੍ਯ ਯੁਗਮੇਕੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸ਼ਬਲਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍। षष੍ਠੇਨ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਖਰਸਾਰਥੇਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖਰਾ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਣੂਨ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਖਰਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਥ-ਪੋਲਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖਰਾ ਦਾ ਤਣੇ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਰਿਆ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੋ ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਖਰਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖਰਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਭੂਮੌ ਖਰਸ੍ਤਦਾ
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਖਰਾ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ। ਅਪੂਜਯਨ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ- ਸ੍ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਗਤਾਃ ਸਮੇਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਂਰਥੀ ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
thumb|ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਉਣਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਖਰਂ ਤੁ ਵਿਰਥਂ ਰਾਮੋ ਗਦਾਪਾਣਿਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਫਿਰ ਕੜਾ ਬੋਲਿਆ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧੇ ਬਲੇ ਮਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤਾ। ਕृਤਂ ਤੇ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਲੋਕਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤਯੋਗ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਜਨੀਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤ੍ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਜਨੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਪਂ ਦੁष੍ਟਮਿਵਾਗਤਮ੍
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਰਾ ਸੱਪ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ ਪਾਪਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਕਾਮਾਦ੍ ਵਾ ਯੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਹृष੍ਟਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਕਰਕਾਦਿਵ
ਜੋ ਲੋਭ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸੱਪ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਵਸਤੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਤਾਪਸਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਕਿਂ ਨੁ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਲੈਵੇਂਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ?
ਨ ਚਿਰਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਲੋਕਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍ਣਮੂਲਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤਯੋਗ, ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੈੜਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਕਰ੍ਤਾ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਘੋਰਂ ਪਰ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਦ੍ਰੁਮਃ ਪੁष੍ਪਮਿਵਾਰ੍ਤਵਮ੍
ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਜਰੂਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਮੌਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੈਦਾ ਹੈ।
ਨਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਪਾਪਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍। ਸਵਿषਾਣਾਮਿਵਾਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰ
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਪਾਪ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਮਾਚਰਤਾਂ ਘੋਰਂ ਲੋਕਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਅਹਮਾਸਾਦਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਤਿਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਾੜ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨ੍ਹਾ ਅੰਬ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਾਨਦ੍ਯ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਨੁਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਬਾਣੈਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਨਿਰਯਸ੍ਥਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਪੁਰਾ
ਅੱਜ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੁਗੰਧਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਲਾਧਮ। ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਾਲਫਲਂ ਯਥਾ
ਜਿੰਨਾ ਮਨ ਕਰੇ ਮਾਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਕਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਵਾ ਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤੇਜਸਾ ਚਾਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮਾਣ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਕृਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪਾਂਸਨਾਃ। ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਵਿਕਤ੍ਥਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਰਾਮ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਪਰ ਆਮ, ਅਣਸੰਯਮੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਮ।
ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਮਰੇ ਕੋऽਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ। ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਰਸ੍ਤਵੇ ਸ੍ਤਵਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰੇਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਵੀ ਨਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਕਤ੍ਥਨੇਨ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਰੂਪੇਣ ਤਪ੍ਤੇਨੇਵ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਤੇਰੀ ਵਧਾਈ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਛੋਟਾਪਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤੁ ਮਾਮਿਹ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਗਦਾਧਰਮ੍। ਧਰਾਧਰਮਿਵਾਕਮ੍ਪ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਧਾਤੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਰਣੇ ਤਵ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਮੈਂ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਫੰਨਾ ਫੜ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਂ ਬਹ੍ਵਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਤ੍ਵਹਮ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਵਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗੀ।