ਸ ਸਾਯਕੈਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿषਹੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੈਰਿਵਾਗ੍ਨਿਭਿਃ। ਨਭਸ਼੍ਚਕਾਰਾਵਿਵਰਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਖਰਰਾਮਵਿਸਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਪਰ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮਨਾਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰਸਂਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਖਰ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਸ਼ਰਜਾਲਾਵृਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਸਂਰਮ੍ਭਾਦੁਭਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਿਭਿਃ। ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਖਰ ਨੇ ਨਲਿਕਾ, ਨਰਾਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਵਿਕਰਨੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇਨੇ ਰਾਮਂ ਖਰਸ੍ਤਦਾ
ਖਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਤਂ ਸਿਂਹਮਿਵ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੋਦ੍ਵਿਜਤੇ ਰਾਮਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਰਥੇਨ ਮਹਤਾ ਖਰਃ। ਆਸਸਾਦਾਥ ਤਂ ਰਾਮਂ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਖਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਮੁष੍ਟਿਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਖਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍
ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਪਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨਾਦਾਯ ਮਰ੍ਮਣਿ। ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸਤ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਖਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਰੀਰ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਾਮਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਸਮਰੇ ਖਰਃ
ਖਰ ਨੇ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਤਂ ਬਾਣੈਃ ਖਰਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸੁਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਪਪਾਤ ਕਵਚਂ ਭੂਮੌ ਰਾਮਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਫਿਰ, ਖਰ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਕਵਚ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਪਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਘਵਃ। ਰਰਾਜ ਸਮਰੇ ਰਾਮੋ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਗਮ੍ਭੀਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਚਕਾਰਾਨ੍ਤਾਯ ਸ ਰਿਪੋਃ ਸਜ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ, ਗੰਭੀਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਮਹਦ੍ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਤ੍ ਤਦਤਿਸृष੍ਟਂ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਵਰਂ ਤਦ੍ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਖਰਂ ਸਮਭਿਧਾਵਤ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਖਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਰਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋ ਧ੍ਵਜਃ। ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਮਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਖਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਮਂ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਿ ਮਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਾਤਙ੍ਗਮਿਵ ਤੋਮਰੈਃ
ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਮੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਖਰਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤੈਃ। ਵਿਦ੍ਧੋ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਬਭੂਵ ਰੁषਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਰਾਮ, ਖਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਰਮਾਹਵੇ। ਮੁਮੋਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਃ षਟ੍ ਸ਼ਰਾਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਛੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰਥਾਰ੍ਪਯਤ੍ । ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਜਘਾਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਥਸ੍ਯ ਯੁਗਮੇਕੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸ਼ਬਲਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍। षष੍ਠੇਨ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਖਰਸਾਰਥੇਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖਰਾ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਣੂਨ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਖਰਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਥ-ਪੋਲਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਖਰਾ ਦਾ ਤਣੇ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਰਿਆ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮੋ ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਖਰਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰਵੇਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖਰਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਭੂਮੌ ਖਰਸ੍ਤਦਾ
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਖਰਾ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਸਮੇਤ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ। ਅਪੂਜਯਨ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ- ਸ੍ਤਦਾ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰਗਤਾਃ ਸਮੇਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਂਰਥੀ ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
thumb|ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਉਣਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਖਰਂ ਤੁ ਵਿਰਥਂ ਰਾਮੋ ਗਦਾਪਾਣਿਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਫਿਰ ਕੜਾ ਬੋਲਿਆ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧੇ ਬਲੇ ਮਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤਾ। ਕृਤਂ ਤੇ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਲੋਕਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤਯੋਗ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਜਨੀਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤ੍ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।