ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ ਧੂਮਸ਼ੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰੀ ਰਾਮਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ; ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ—
ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਪਤਿਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਰਸ੍ਥੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਹਤਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਤੋ ਭਗ੍ਨਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਖਰਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਖਮੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭੱਜ ਕੇ, ਖਰ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮृਗਾ ਇਵ। ਤਾਨ੍ ਖਰੋ ਦ੍ਰਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰੁषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍। ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਵੀਂਸਾ ਸਰਗ।
ਨਿਹਤਂ ਦੂषਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾ ਸਹ। ਖਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ ਤ੍ਰਾਸੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖਰ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰ ਲੱਗਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਮਵਿषਹ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਤਮੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਦੂषਣਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਅਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ, ਜੋ ਰਾਮ ਇਕੱਲਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਹਤਭੂਯਿष੍ਠਂ ਵਿਮਨਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਆਸਸਾਦ ਖਰੋ ਰਾਮਂ ਨਮੁਚਿਰ੍ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਰੀ ਗਈ ਵੇਖੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਨੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਮੁਚਿ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਸੀ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਭੋਜਨਾਨ੍। ਖਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਮਾਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਖਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਸੁਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਚਚਾਰ ਸਮਰੇ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ ਸ਼ਰੈ ਰਥਗਤਃ ਖਰਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋऽਪਿ ਸੁਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕੈਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿषਹੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੈਰਿਵਾਗ੍ਨਿਭਿਃ। ਨਭਸ਼੍ਚਕਾਰਾਵਿਵਰਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਖਰਰਾਮਵਿਸਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਪਰ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮਨਾਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰਸਂਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਖਰ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਸ਼ਰਜਾਲਾਵृਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਸਂਰਮ੍ਭਾਦੁਭਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਿਭਿਃ। ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਖਰ ਨੇ ਨਲਿਕਾ, ਨਰਾਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਵਿਕਰਨੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇਨੇ ਰਾਮਂ ਖਰਸ੍ਤਦਾ
ਖਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਤਂ ਸਿਂਹਮਿਵ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੋਦ੍ਵਿਜਤੇ ਰਾਮਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਰਥੇਨ ਮਹਤਾ ਖਰਃ। ਆਸਸਾਦਾਥ ਤਂ ਰਾਮਂ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਖਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਮੁष੍ਟਿਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਖਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍
ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਪਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨਾਦਾਯ ਮਰ੍ਮਣਿ। ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸਤ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਖਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਰੀਰ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਾਮਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਸਮਰੇ ਖਰਃ
ਖਰ ਨੇ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਤਂ ਬਾਣੈਃ ਖਰਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸੁਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਪਪਾਤ ਕਵਚਂ ਭੂਮੌ ਰਾਮਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਫਿਰ, ਖਰ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਕਵਚ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਪਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਘਵਃ। ਰਰਾਜ ਸਮਰੇ ਰਾਮੋ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਗਮ੍ਭੀਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਚਕਾਰਾਨ੍ਤਾਯ ਸ ਰਿਪੋਃ ਸਜ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ, ਗੰਭੀਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਮਹਦ੍ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਤ੍ ਤਦਤਿਸृष੍ਟਂ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਵਰਂ ਤਦ੍ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਖਰਂ ਸਮਭਿਧਾਵਤ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਖਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਨਕਪੁਙ੍ਖੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਰਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋ ਧ੍ਵਜਃ। ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਮਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਖਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਮਂ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਿ ਮਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਾਤਙ੍ਗਮਿਵ ਤੋਮਰੈਃ
ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਮੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਖਰਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤੈਃ। ਵਿਦ੍ਧੋ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਬਭੂਵ ਰੁषਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਰਾਮ, ਖਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਰਮਾਹਵੇ। ਮੁਮੋਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਃ षਟ੍ ਸ਼ਰਾਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਛੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।