ਸ਼ਰਧਾਰਾਸਮੂਹਾਨ੍ ਸ ਮਹਾਮੇਘ ਇਵੋਤ੍ਸृਜਨ੍। ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ ਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਦਂ ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਡੁੰਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਧਨੁषਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਰਾਮਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋਸ੍ਤਦਾ। ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਤਿਬਲਿਨੋਃ ਸਿਂਹਕੁਞ੍ਜਰਯੋਰਿਵ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾ ਬਾਣੈਰ੍ਲਲਾਟੇ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਅਮਰ੍षੀ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਮਃ ਸਂਰਬ੍ਧ ਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍। ਪੁष੍ਪੈਰਿਵ ਸ਼ਰੈਰ੍ਯੋऽਹਂ ਲਲਾਟੇऽਸ੍ਮਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ! ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਜਖਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਗੁਣਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰੋਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਜਘਾਨ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜਿਆ।
ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚਤੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ। ਅष੍ਟਭਿਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸੂਤਂ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੇਨ ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਹਤਰਥਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ—
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਬਾਣੈਰ੍ਹृਦਯੇ ਸੋऽਭਵਜ੍ਜਡਃ। ਸਾਯਕੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਾਮਰ੍षਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ ਧੂਮਸ਼ੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰੀ ਰਾਮਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ; ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ—
ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਪਤਿਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਰਸ੍ਥੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਹਤਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਤੋ ਭਗ੍ਨਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਖਰਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਖਮੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਭੱਜ ਕੇ, ਖਰ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮृਗਾ ਇਵ। ਤਾਨ੍ ਖਰੋ ਦ੍ਰਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰੁषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍। ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਵੀਂਸਾ ਸਰਗ।
ਨਿਹਤਂ ਦੂषਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾ ਸਹ। ਖਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ ਤ੍ਰਾਸੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖਰ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰ ਲੱਗਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਮਵਿषਹ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਤਮੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਦੂषਣਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਅਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ, ਜੋ ਰਾਮ ਇਕੱਲਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਹਤਭੂਯਿष੍ਠਂ ਵਿਮਨਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਆਸਸਾਦ ਖਰੋ ਰਾਮਂ ਨਮੁਚਿਰ੍ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਰੀ ਗਈ ਵੇਖੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਨੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਮੁਚਿ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਸੀ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਚ੍ਚਾਪਂ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਭੋਜਨਾਨ੍। ਖਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਮਾਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਖਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਸੁਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਚਚਾਰ ਸਮਰੇ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ ਸ਼ਰੈ ਰਥਗਤਃ ਖਰਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋऽਪਿ ਸੁਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕੈਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿषਹੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੈਰਿਵਾਗ੍ਨਿਭਿਃ। ਨਭਸ਼੍ਚਕਾਰਾਵਿਵਰਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਖਰਰਾਮਵਿਸਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਪਰ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮਨਾਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰਸਂਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਖਰ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਸ਼ਰਜਾਲਾਵृਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਸਂਰਮ੍ਭਾਦੁਭਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਤੋਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍ਣਿਭਿਃ। ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਖਰ ਨੇ ਨਲਿਕਾ, ਨਰਾਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਵਿਕਰਨੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇਨੇ ਰਾਮਂ ਖਰਸ੍ਤਦਾ
ਖਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਤਂ ਸਿਂਹਮਿਵ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੋਦ੍ਵਿਜਤੇ ਰਾਮਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਰਥੇਨ ਮਹਤਾ ਖਰਃ। ਆਸਸਾਦਾਥ ਤਂ ਰਾਮਂ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਖਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਮੁष੍ਟਿਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਖਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍
ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਪਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨਾਦਾਯ ਮਰ੍ਮਣਿ। ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸਤ ਤੀਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਖਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਰੀਰ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੇ।