ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਕਰਵੀਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰੁषਃ ਕਾਲਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਹੇਮਮਾਲੀ ਮਹਾਮਾਲੀ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਯੋ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਃ
ਅਜੈ ਕਰਵੀਰਾਖਸ਼, ਕਰੜਾ ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸਿਆ ਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ —
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਸੈਨਿਕਾਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਹ ਬਾਰ੍ਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹੇਮਵਜ੍ਰਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਜਘਾਨ ਸ਼ੇषਂ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਫੌਜ ਦੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਧੂਮਾ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ। ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਜ੍ਰਾ ਇਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂਡਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤੇਨੈਕੇਨ ਕਿਰ੍ਣਨਾ। ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾਭਰਣਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਸ਼ਰਾਸਨਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਦਿਗ੍ਧਾ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਕਤਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਤੇ ਚਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੈਃ ਸਮਰੇ ਪਤਿਤੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਵਸੁਧਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਮਹਾਵੇਦਿਃ ਕੁਸ਼ੈਰਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਸਰੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤੁ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਨਂ ਨਿਹਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਬਭੂਵ ਨਿਰਯਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਮ੍
ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਹਤਾਨ੍ਯੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਮਾਨੁषੇਣ ਪਦਾਤਿਨਾ
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਖਰਃ ਸ਼ੇषੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਪੂਰੇ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਖਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੀ ਬਚੇ ਸਨ।
ਸ਼ੇषਾ ਹਤਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਘੋਰਾ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜੇਨ ਤੇ
ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਦੁਰਜੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਭੀਮਬਲਂ ਮਹਾਹਵੇ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਹਤਂ ਬਲੀਯਸਾ। ਰਥੇਨ ਰਾਮਂ ਮਹਤਾ ਖਰਸ੍ਤਤਃ ਸਮਾਸਸਾਦੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੋਦ੍ਯਤਾਸ਼ਨਿਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਹਾਂਯੋਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬਿਜਲੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਖਰਂ ਤੁ ਰਾਮਾਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ ਸਂਨਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਖਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਂ ਨਿਯੋਜਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸਾਹਸਾਤ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਂਯੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ, ਆਗਿਆ ਦੇ; ਤੂੰ ਇਹ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ।
ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਯੁਧਂ ਚਾਹਮਾਲਭੇ। ਯਥਾ ਰਾਮਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵਧਾਰ੍ਹਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਹਂ ਵਾਸ੍ਯ ਰਣੇ ਮृਤ੍ਯੁਰੇष ਵਾ ਸਮਰੇ ਮਮ। ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰਣੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕੋ ਭਵ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੰਗ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਰੋਕ ਲੈ ਤੇ ਗਵਾਹ ਬਣ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਵਾ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਮਯਿ ਵਾ ਨਿਹਤੇ ਰਾਮਂ ਸਂਯੁਗਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਖਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਭਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ। ਗਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਰਾਘਵਾਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ
ਖਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨਾਏ ਹੋਏ, ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ, ਜੰਗ ਕਰ', ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤੁ ਰਥੇਨੈਵ ਵਾਜਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾਸਮੂਹਾਨ੍ ਸ ਮਹਾਮੇਘ ਇਵੋਤ੍ਸृਜਨ੍। ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ ਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਦਂ ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਡੁੰਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਧਨੁषਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਰਾਮਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋਸ੍ਤਦਾ। ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਤਿਬਲਿਨੋਃ ਸਿਂਹਕੁਞ੍ਜਰਯੋਰਿਵ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾ ਬਾਣੈਰ੍ਲਲਾਟੇ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਅਮਰ੍षੀ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਮਃ ਸਂਰਬ੍ਧ ਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍। ਪੁष੍ਪੈਰਿਵ ਸ਼ਰੈਰ੍ਯੋऽਹਂ ਲਲਾਟੇऽਸ੍ਮਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ! ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਜਖਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਗੁਣਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰੋਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਜਘਾਨ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜਿਆ।
ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚਤੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ। ਅष੍ਟਭਿਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸੂਤਂ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੇਨ ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਹਤਰਥਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ—
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਬਾਣੈਰ੍ਹृਦਯੇ ਸੋऽਭਵਜ੍ਜਡਃ। ਸਾਯਕੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਾਮਰ੍षਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ।