ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਦੂषਣਂ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸੇਨਾਗ੍ਰਯਾਯਿਨਃ। ਸਂਹਤ੍ਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ ਰਾਮਂ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਵਪਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤਿੰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ 'ਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਮਹਾਕਪਾਲਃ ਸ੍ਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਮਹਾਕਪਾਲੋ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲਾਖਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ — ਮਹਾਕਪਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ੍ਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਪਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਸਥੂਲਾਖਸ਼ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੇ ਕੁਲਹਾੜੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਤਿਥੀਨਿਵ। ਮਹਾਕਪਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਅਗਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਿਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਚਾਹੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਣ। ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਚਿਰਾਗ ਮਹਾਕਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇਯੈਸ੍ਤੁ ਬਾਣੌਘੈਃ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਮ੍। ਸ੍ਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ੍ਥੂਲੇ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਥੂਲਾਖਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿਟਪੀਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ। ਦੂषਣਸ੍ਯਾਨੁਗਾਨ੍ ਪਞ੍ਚਸਾਹਸ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਪਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਇੱਕ ਪਲ 'ਚ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਞ੍ਚਸਾਹਸ੍ਰੈਰਨਯਦ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਦੂषਣਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ,
ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਖਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਅਯਂ ਵਿਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੂषਣਃ ਸਪਦਾਨੁਗਃ
ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਫੌਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੂਸ਼ਣ ਜੰਗ 'ਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਕੁਮਾਨੁषਮ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਹਨਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
'ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਮ — ਉਸ ਆਮ ਇਨਸਾਨ — ਨਾਲ ਲੜੋ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!'
ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਕਰਵੀਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰੁषਃ ਕਾਲਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਹੇਮਮਾਲੀ ਮਹਾਮਾਲੀ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਯੋ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਃ
ਅਜੈ ਕਰਵੀਰਾਖਸ਼, ਕਰੜਾ ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪਾਸਿਆ ਤੇ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨ —
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਸੈਨਿਕਾਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਹ ਬਾਰ੍ਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹੇਮਵਜ੍ਰਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਜਘਾਨ ਸ਼ੇषਂ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਫੌਜ ਦੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਧੂਮਾ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ। ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਜ੍ਰਾ ਇਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂਡਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤੇਨੈਕੇਨ ਕਿਰ੍ਣਨਾ। ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾਭਰਣਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਸ਼ਰਾਸਨਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਦਿਗ੍ਧਾ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਕਤਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਤੇ ਚਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੈਃ ਸਮਰੇ ਪਤਿਤੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਵਸੁਧਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਮਹਾਵੇਦਿਃ ਕੁਸ਼ੈਰਿਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਸਰੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤੁ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਨਂ ਨਿਹਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਬਭੂਵ ਨਿਰਯਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਮ੍
ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਹਤਾਨ੍ਯੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਮਾਨੁषੇਣ ਪਦਾਤਿਨਾ
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਖਰਃ ਸ਼ੇषੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਪੂਰੇ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਖਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੀ ਬਚੇ ਸਨ।
ਸ਼ੇषਾ ਹਤਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਘੋਰਾ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜੇਨ ਤੇ
ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਦੁਰਜੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਭੀਮਬਲਂ ਮਹਾਹਵੇ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਹਤਂ ਬਲੀਯਸਾ। ਰਥੇਨ ਰਾਮਂ ਮਹਤਾ ਖਰਸ੍ਤਤਃ ਸਮਾਸਸਾਦੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੋਦ੍ਯਤਾਸ਼ਨਿਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਹਾਂਯੋਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬਿਜਲੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਖਰਂ ਤੁ ਰਾਮਾਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ ਸਂਨਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਖਰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਂ ਨਿਯੋਜਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸਾਹਸਾਤ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਂਯੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ, ਆਗਿਆ ਦੇ; ਤੂੰ ਇਹ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ।
ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਯੁਧਂ ਚਾਹਮਾਲਭੇ। ਯਥਾ ਰਾਮਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵਧਾਰ੍ਹਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਹਂ ਵਾਸ੍ਯ ਰਣੇ ਮृਤ੍ਯੁਰੇष ਵਾ ਸਮਰੇ ਮਮ। ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰਣੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕੋ ਭਵ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੰਗ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਰੋਕ ਲੈ ਤੇ ਗਵਾਹ ਬਣ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਵਾ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਮਯਿ ਵਾ ਨਿਹਤੇ ਰਾਮਂ ਸਂਯੁਗਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਖਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਭਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ। ਗਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯੇਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਰਾਘਵਾਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ
ਖਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨਾਏ ਹੋਏ, ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ, ਜੰਗ ਕਰ', ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤੁ ਰਥੇਨੈਵ ਵਾਜਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ।