ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਨਦ੍ਯੋਘਾਨਿਵ ਸਾਗਰਃ। ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਪਰ ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਚਲਃ। ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਦਿਗ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਜਲਦੇ ਵਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜੇ ਹੋਣ।
ਬਭੂਵ ਰਾਮਃ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਵृਤਃ। ਵਿषੇਦੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਰਾਮ ਸਾਂਝ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਏਕਂ ਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦੁਰਾਵਾਰਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਾਨ੍ ਕਾਲਪਾਸ਼ੋਪਮਾਨ੍ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ।
ਮੁਮੋਚ ਲੀਲਯਾ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍। ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਦੂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਾਸ਼ਾਃ ਕਾਲਕृਤਾ ਇਵ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਦੇਹਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਤੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਰੇਜੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਃ। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਯਕਾਸ਼੍ਚਾਪਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰਤੀਵੋਗ੍ਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪ੍ਰਾਣਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਤੈਰ੍ਧਨੂਂषਿ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਾਣਿ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ, ਡਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਚਾਵਾ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹੂਨ੍ ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣਾਨੂਰੂਨ੍ ਕਰਿਕਰੋਪਮਾਨ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ ਉਰਾਂ, ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਯਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਾਹਾਨ੍ ਰਥਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸਸਾਰਥੀਨ੍। ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਗਜਾਰੋਹਾਨ੍ ਸਹਯਾਨ੍ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਰ੍ਬਿਭਿਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਬਾਣਾ ਗੁਣਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਪਦਾਤੀਨ੍ ਸਮਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨਯਦ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਦਿਤਂ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਨ ਰਾਮੇਣ ਸੁਖਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਵਨਮਿਵਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨੀ ਸਥਾਨ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਭੀਮਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਾਨ੍ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਮਾਯ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਕਈ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਭਾਲੇ, ਸੂਲੇ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਵਾਰ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਹਾਰ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਚਰ੍ਮਸ਼ਰਾਸਨਾਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਵਾਤਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਪਾਦਪਾ ਯਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਏ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਖਰਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਾਹਤਾਃ
ਜੋ ਉੱਥੇ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ, ਖਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਦੂषਣਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂषਣਾਸ਼੍ਰਯਨਿਰ੍ਭਯਾਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਾਲਤਾਲਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ
ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਏ ਤੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੂਲੇ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਰੱਸੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰੁਮਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਤਦ੍ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਜੰਗ ਅਜੀਬ, ਹੜ੍ਹ-ਵਧੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਾਦਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਘਵਂ ਪੁਨਰਾਰ੍ਦਯਨ੍
ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਭਿਰਾਵृਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਖੇਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਮਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਸਮਯੋਜਯਦ੍ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ਼੍ਚਾਪਮਣ੍ਡਲਾਤ੍। ਸਰ੍ਵਾ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ੋ ਬਾਣੈਰਾਪੂਰ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਾਗਤੈਃ
ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਾਦਦਾਨਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਵਿਕਰ੍षਮਾਣਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਖਿੱਚਦੇ, ਸੁੱਟਦੇ ਤੇ ਵਰਤਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ਧਕਾਰਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵृਣੋਤ੍ ਸਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਬਭੂਵਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਵ ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸੀ; ਰਾਮ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੀਰ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯੁਗਪਤ੍ਪਤਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਯੁਗਪਚ੍ਚ ਹਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਯੁਗਪਤ੍ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਵਸੁਧਾਭਵਤ੍
ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਰ ਗਈ।
ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਚੀਰ ਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋष੍ਣੀषੈਰੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਗਦੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਊਰੁਭਿਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪੈਰ੍ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਉੱਥੇ ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਸਿਰ, ਕੰਗਣਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਉਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਨਾਨਾ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।