ਸ ਖਰਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸੂਤਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ ਸਮਚੋਦਯਤ੍। ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇਕੋ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਧਨੁਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਥਚਾਲਕ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਕੱਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਨਿष੍ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਮੁਞ੍ਚਮਾਨਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਚਿਵਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਰਥਗਤਃ ਖਰਃ। ਬਭੂਵ ਮਧ੍ਯੇ ਤਾਰਾਣਾਂ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਖਰਾ, ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਲਾਲ ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਾਮਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਸਮਰੇ ਖਰਃ
ਫਿਰ ਖਰਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਰਾਮਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰਾਯਸੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਂ ਨਿਜਘ੍ਨੂ ਰੋषਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ, ਭਾਲੇ, ਜੈਵਲਿਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਬਲਾਹਕਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਥੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ।
ਗਜੈਃ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਾਭੈ ਰਾਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਘਾਂਸਵਃ। ਤੇ ਰਾਮੇ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਏ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਧਾਰਾਭਿਰ੍ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਮਹਾਘਨਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕ੍ਰੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਕਰੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਵਰ੍ਹਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਿਥਿष੍ਵਿਵ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵृਤਃ ਪਾਰਿषਦਾਂ ਗਣੈਃ। ਤਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਤੁਧਾਨੈਃ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਿਥੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਘਵ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੇੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਨਦ੍ਯੋਘਾਨਿਵ ਸਾਗਰਃ। ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਪਰ ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਚਲਃ। ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਦਿਗ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਜਲਦੇ ਵਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜੇ ਹੋਣ।
ਬਭੂਵ ਰਾਮਃ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਵृਤਃ। ਵਿषੇਦੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਰਾਮ ਸਾਂਝ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਏਕਂ ਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦੁਰਾਵਾਰਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਾਨ੍ ਕਾਲਪਾਸ਼ੋਪਮਾਨ੍ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ।
ਮੁਮੋਚ ਲੀਲਯਾ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍। ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਦੂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਾਸ਼ਾਃ ਕਾਲਕृਤਾ ਇਵ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਦੇਹਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਤੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਰੇਜੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਃ। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਯਕਾਸ਼੍ਚਾਪਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰਤੀਵੋਗ੍ਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪ੍ਰਾਣਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਤੈਰ੍ਧਨੂਂषਿ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਾਣਿ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ, ਡਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਚਾਵਾ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹੂਨ੍ ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣਾਨੂਰੂਨ੍ ਕਰਿਕਰੋਪਮਾਨ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ ਉਰਾਂ, ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਯਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਾਹਾਨ੍ ਰਥਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸਸਾਰਥੀਨ੍। ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਗਜਾਰੋਹਾਨ੍ ਸਹਯਾਨ੍ ਸਾਦਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਰ੍ਬਿਭਿਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਬਾਣਾ ਗੁਣਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਪਦਾਤੀਨ੍ ਸਮਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨਯਦ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰਰ੍ਦਿਤਂ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਨ ਰਾਮੇਣ ਸੁਖਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਵਨਮਿਵਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨੀ ਸਥਾਨ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਭੀਮਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਾਨ੍ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਮਾਯ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਕਈ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਭਾਲੇ, ਸੂਲੇ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਬਾਣੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਵਾਰ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਹਾਰ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਚਰ੍ਮਸ਼ਰਾਸਨਾਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਵਾਤਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਪਾਦਪਾ ਯਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਢਾਲਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਏ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਖਰਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਾਹਤਾਃ
ਜੋ ਉੱਥੇ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ, ਖਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਦੂषਣਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਦੂਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂषਣਾਸ਼੍ਰਯਨਿਰ੍ਭਯਾਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਾਲਤਾਲਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ
ਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਏ ਤੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸृਜਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੂਲੇ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਰੱਸੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।