ਤੇषਾਂ ਸੁਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਨਾਵਲੋਕਯਨ੍। ਤਚ੍ਚਾਨੀਕਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਰਾਮਂ ਸਮਨੁਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਚੁੱਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇਜ਼ ਜਥਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਧृਤਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਰਾਮੋऽਪਿ ਚਾਰਯਂਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਣਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਉਹ ਜਥਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਡੂੰਘਾ, ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਰਾਮ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਖਰਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖੋ ਗਤਃ। ਵਿਤਤ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਂ ਤੂਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਖਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢੇ।
ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਜਗਾਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸਾऽऽਵਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਵ੍ਯਥਨ੍ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਰੁष੍ਟਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੇਵ ਕ੍ਰਤੁਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕੰਬ ਗਏ; ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਰਾਭਰਣੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਮਾਨਵਰ੍ਣੈਃ। ਬਭੂਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਨੀਲਮਿਵਾਭ੍ਰਜਾਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਗਹਿਣੇ, ਰਥ ਤੇ ਬਖਤਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
thumb|ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿਚ ਪਚਵੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਧਨੁਂ ਰਾਮਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਂ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਖਰਃ ਸਹ ਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਖਰਾ, ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਗੁਣਂ ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਖਰਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਸੂਤਂ ਚੋਦ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਉਚਾ ਕਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਚਾਲਕ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਖਰਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸੂਤਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ ਸਮਚੋਦਯਤ੍। ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇਕੋ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਧਨੁਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਥਚਾਲਕ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਕੱਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਨਿष੍ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਮੁਞ੍ਚਮਾਨਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਚਿਵਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਰਥਗਤਃ ਖਰਃ। ਬਭੂਵ ਮਧ੍ਯੇ ਤਾਰਾਣਾਂ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਖਰਾ, ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਲਾਲ ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਾਮਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਨਨਾਦ ਸਮਰੇ ਖਰਃ
ਫਿਰ ਖਰਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਰਾਮਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰਾਯਸੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ੂਰਂ ਨਿਜਘ੍ਨੂ ਰੋषਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ, ਭਾਲੇ, ਜੈਵਲਿਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਬਲਾਹਕਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਥੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ।
ਗਜੈਃ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਾਭੈ ਰਾਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਘਾਂਸਵਃ। ਤੇ ਰਾਮੇ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਏ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਧਾਰਾਭਿਰ੍ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਮਹਾਘਨਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕ੍ਰੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਕਰੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਵਰ੍ਹਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਿਥਿष੍ਵਿਵ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵृਤਃ ਪਾਰਿषਦਾਂ ਗਣੈਃ। ਤਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਤੁਧਾਨੈਃ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਿਥੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਘਵ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੇੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਨਦ੍ਯੋਘਾਨਿਵ ਸਾਗਰਃ। ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਪਰ ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਚਲਃ। ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਦਿਗ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਜਲਦੇ ਵਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜੇ ਹੋਣ।
ਬਭੂਵ ਰਾਮਃ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਵृਤਃ। ਵਿषੇਦੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਰਾਮ ਸਾਂਝ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਏਕਂ ਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦੁਰਾਵਾਰਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਾਨ੍ ਕਾਲਪਾਸ਼ੋਪਮਾਨ੍ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ।
ਮੁਮੋਚ ਲੀਲਯਾ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍। ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਦੂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਾਸ਼ਾਃ ਕਾਲਕृਤਾ ਇਵ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਦੇਹਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਤੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਰੇਜੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਃ। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਯਕਾਸ਼੍ਚਾਪਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰਤੀਵੋਗ੍ਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃਪ੍ਰਾਣਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਤੈਰ੍ਧਨੂਂषਿ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਾਣਿ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ, ਡਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਚਾਵਾ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹੂਨ੍ ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣਾਨੂਰੂਨ੍ ਕਰਿਕਰੋਪਮਾਨ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ ਉਰਾਂ, ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।