ਉਦ੍ਯਤਾਨਾਂ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਯੇषਾਂ ਭਵਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਵਦਨਂ ਤੇषਾਂ ਭਵਤ੍ਯਾਯੁਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਘੋਰਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਯਂ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ। ਆਹਤਾਨਾਂ ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰੂੜ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਡੰਗੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਨਾਗਤਵਿਧਾਨਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਆਪਦਂ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੇਨ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਆਸ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸ਼ਰਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਗੁਹਾਮਾਸ਼੍ਰਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਪਾਦਪਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਹ ਗੁਫਾ ਚੁਣ ਲੈ ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ਼ਾਪਿਤੋ ਮਮ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਤ, ਤੁਰ ਜਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਾ ਏਤਾਨ੍ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਤੂੰ ਵੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਹ ਸੀਤਯਾ। ਸ਼ਰਾਨਾਦਾਯ ਚਾਪਂ ਚ ਗੁਹਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਗੁਹਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਸਹ ਸੀਤਯਾ। ਹਨ੍ਤ ਨਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਕਵਚਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਆਉਣ ਦਿਓ!' ਤੇ ਆਪਣਾ ਬਕਤਰ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਕਵਚੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਬਭੂਵ ਰਾਮਸ੍ਤਿਮਿਰੇ ਮਹਾਨਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਕਤਰ ਨਾਲ ਰਾਮ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛਰਾਨਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨੈਃ ਪੂਰਯਨ੍ ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਚੁੱਕਿਆ, ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਲਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਹ ਚਾਰਣੈਃ। ਸਮੇਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੁਦ੍ਧਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਚੋਚੁਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ
ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚੇਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਜਯਤਾਂ ਰਾਘਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ! ਰਾਘਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੌਲਸਤੀਆਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ।
ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਾਨਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਕਰਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਏਕਸ਼੍ਚ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਇਕਲਾ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ, ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ?
ਆਵਿष੍ਟਂ ਤੇਜਸਾ ਰਾਮਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭਯਾਦ੍ ਵਿਵ੍ਯਥਿਰੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਰੂਪਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਬਭੂਵ ਰੂਪਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਮ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋ ਗਈ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯਮਾਣੇ ਤੁ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣੈਃ। ਤਤੋ ਗਮ੍ਭੀਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਘੋਰਚਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗਲਗਲਾਟ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਮੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ ਜਥਾ ਉੱਠਿਆ।
ਅਨੀਕਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਵੀਰਾਲਾਪਾਨ੍ ਵਿਸृਜਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਗਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੰਗੀ ਨਾਅਰੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਤਾਂ ਜृਮ੍ਭਤਾਂ ਚਾਪ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ। ਵਿਪ੍ਰਘੁष੍ਟਸ੍ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਦੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚਦੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਂਘਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਡੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚੌਂਕ ਉਠੀਆਂ।
ਤੇषਾਂ ਸੁਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਨਾਵਲੋਕਯਨ੍। ਤਚ੍ਚਾਨੀਕਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਰਾਮਂ ਸਮਨੁਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਚੁੱਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇਜ਼ ਜਥਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਧृਤਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਰਾਮੋऽਪਿ ਚਾਰਯਂਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਣਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਉਹ ਜਥਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਡੂੰਘਾ, ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਰਾਮ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਖਰਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖੋ ਗਤਃ। ਵਿਤਤ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਂ ਤੂਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਖਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢੇ।
ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਜਗਾਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸਾऽऽਵਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਵ੍ਯਥਨ੍ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਰੁष੍ਟਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੇਵ ਕ੍ਰਤੁਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕੰਬ ਗਏ; ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਰਾਭਰਣੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਮਾਨਵਰ੍ਣੈਃ। ਬਭੂਵ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਨੀਲਮਿਵਾਭ੍ਰਜਾਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਗਹਿਣੇ, ਰਥ ਤੇ ਬਖਤਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਜਥੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
thumb|ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿਚ ਪਚਵੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਧਨੁਂ ਰਾਮਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਂ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਖਰਃ ਸਹ ਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਖਰਾ, ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਗੁਣਂ ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਖਰਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਸੂਤਂ ਚੋਦ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਉਚਾ ਕਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਚਾਲਕ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।