ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਾਰਾਃ ਖਦ੍ਯੋਤਸਪ੍ਰਭਾਃ। ਸਂਲੀਨਮੀਨਵਿਹਗਾ ਨਲਿਨ੍ਯਃ ਸ਼ੁष੍ਕਪਙ੍ਕਜਾਃ
ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤਾਰੇ ਜਗਮਗਾ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ; ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਮੱਛੀ ਤੇ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਉਦ੍ਧੂਤਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾ ਵਾਤਂ ਰੇਣੁਰ੍ਜਲਧਰਾਰੁਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ; ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ, ਲਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਡਦੀ।
ਚੀਚੀਕੂਚੀਤਿ ਵਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਰਿਕਾਃ। ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ 'ਚੀਚੀ' ਤੇ 'ਕੂਚੀ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ; ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ। ਖਰਸ੍ਯ ਚ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਯ ਨਰ੍ਦਮਾਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬੀ; ਜਦ ਖਰਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਗੱਜਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਭੁਜਃ ਸਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਵਸਜ੍ਜਤ। ਸਾਸ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਕੰਬਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ।
ਲਲਾਟੇ ਚ ਰੁਜੋ ਜਾਤਾ ਨ ਚ ਮੋਹਾਨ੍ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਤਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਾਨ੍
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਦਰਦ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਸੁਚਕ ਵੇਖ ਕੇ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਸ ਖਰਸ੍ਤਦਾ। ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨਿਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁਚਕ ਉਠੇ ਹਨ।'
ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨਿਵ। ਤਾਰਾ ਅਪਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਾਤਯੇਯਂ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਤੇ ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਰਣਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੋਜਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਤਂ ਬਲੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਅਹਤ੍ਵਾ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨੋਪਾਵਰ੍ਤਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟ ਸਕਦਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਾਕਮੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਨृਤਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਦੇਵਰਾਜਮਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਗਾਮਿਨਮ੍
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਮਸਤ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਰਣੇ ਹਨ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤੌ ਚ ਮਾਨਵੌ। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਜਰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਵਪਾਸ਼ਿਤਾ। ਸਮੇਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੁਦ੍ਧਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਹ ਚਾਰਣੈਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਚੋਚੁਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਸਮ੍ਮਤਾਃ। ਜਯਤਾਂ ਰਾਘਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਘਵ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪੌਲਸਤੀਆਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ।
ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਚਕਰ ਫੜ ਕੇ ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਜਾਤਕੌਤੂਹਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਹਿਨੀਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਗਤਾਯੁषਾਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ।
ਰਥੇਨ ਤੁ ਖਰੋ ਵੇਗਾਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਰਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਸ਼੍ਯੇਨਗਾਮੀ ਪृਥੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਿਹਂਗਮਃ
ਖਰ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਰਥ ਵਿਚ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਥੁਗਰੀਵ, ਯਜਨਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਵਿਹੰਗਮ,
ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਕਰਵੀਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰੁषਃ ਕਾਲਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਹੇਮਮਾਲੀ ਮਹਾਮਾਲੀ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਯੋ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਃ
ਦੁਰਜਯ, ਕਰਵੀਰ-ਆਖ, ਪਰੁਸ਼, ਕਾਲਕਾਰਮੁਕ, ਹੇਮਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਸਰਪ-ਮੂੰਹ, ਰੁਧਿਰ-ਆਸ਼ਨ—
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰਭਿਤਃ ਖਰਮ੍। ਮਹਾਕਪਾਲਃ ਸ੍ਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਮਾਥਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਤੇ ਸੇਨਾਗ੍ਰੇ ਦੂषਣਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਯੁਃ
ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਖਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਧੇ; ਮਹਾਕਪਾਲ, ਸਥੂਲ-ਆਖ, ਪ੍ਰਮਾਥ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਸਾ ਭੀਮਵੇਗਾ ਸਮਰਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸੁਦਾਰੁਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੀਰਸੇਨਾ। ਤੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਸਹਸਾਭ੍ਯੁਪੇਤਾ ਮਾਲਾ ਗ੍ਰਹਾਣਾਮਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੀ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ, ਦੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆ ਜਾਵਣ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਤੁ ਖਰੇ ਖਰਪਰਾਕ੍ਰਮੇ। ਤਾਨੇਵੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਦੋਂ ਖਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ।
ਤਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ ਰਾਮੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਇਮਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਵੇਖ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਕੇਤ ਉਠੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।
ਅਮੀ ਰੁਧਿਰਧਾਰਾਸ੍ਤੁ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੇ ਖਰਸ੍ਵਨਾਃ। ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮੇਘਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਰੁषਾ ਗਰ੍ਦਭਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਖਰਾਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਰੜੇ ਤੇ ਗਧੇ ਦੇ ਖੂਨ ਵਰਗੇ ਲਾਲ।
ਸਧੂਮਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ। ਰੁਕ੍ਮਪृष੍ਠਾਨਿ ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਏ ਵਿਵੇਕ ਵਾਲੇ।
ਯਾਦृਸ਼ਾ ਇਹ ਕੂਜਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਅਗ੍ਰਤੋ ਨੋऽਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਯਮਾਖ੍ਯਾਤਿ ਮੇ ਬਾਹੁਃ ਸ੍ਫੁਰਮਾਣੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਬਾਂਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਂਨਿਕਰ੍षੇ ਤੁ ਨਃ ਸ਼ੂਰ ਜਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਪਰਾਜਯਮ੍। ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚ ਤਵ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨੇੜੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਹਾਰ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।