ਮਾਨੁषੌ ਤੌ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵੈ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਨਿਃਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਤੂੰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਰਤਾ, ਇਥੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ?
ਰਾਮਤੇਜੋऽਭਿਭੂਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਸਿ। ਸ ਹਿ ਤੇਜਃਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਬਭੂਵ ਹ। ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਦਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੇਟ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਰੋਈ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਬਾਈਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮਾਧਰ੍षਿਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖ੍ਯਾ ਖਰਸ੍ਤਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਖਰਃ ਖਰਤਰਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਸ਼ੂਰ ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ, ਖਰਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਵਾਪਮਾਨਪ੍ਰਭਵਃ ਕ੍ਰੋਧੋऽਯਮਤੁਲੋ ਮਮ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਲਵਣਾਮ੍ਭ ਇਵੋਲ੍ਬਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਾਮਂ ਗਣਯੇ ਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨੁषਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਮ੍। ਆਤ੍ਮਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਤੋ ਯੋऽਦ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗੁਆ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬਾष੍ਪਃ ਸਂਧਾਰ੍ਯਤਾਮੇष ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਅਹਂ ਰਾਮਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਹਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਰਕ੍ਤਮੁष੍ਣਂ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਰਾਖਸਣ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਖਰਸ੍ਯ ਵਦਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪੁਨਰ੍ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਖਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੀ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਪਰੁषਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੂषਣਂ ਨਾਮ ਖਰਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂषण ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਵੇਗਾਨਾਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਲੋਕਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਕਾਰਯ
ਉਹ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਇਕੱਠੇ ਕਰ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪਯ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਂ ਸੌਮ੍ਯ ਧਨੂਂषਿ ਚ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ਿਤਾਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੇਰਾ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਭਾਲੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਣਕੋਵਿਦ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੌਲਸਤੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਬੇਅਦਬ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ਬਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਦੂषਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂषण ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ ਰਥ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਗਵਾਇਆ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਹੇਮਚਕ੍ਰਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਕੂਬਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖ਼ਾਸ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੂਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਜੋੜੀ ਸੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ। ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਤਾਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਿਂਕਿਣੀਵਰਭੂषਿਤਮ੍। ਸਦਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤਂ ਸੋऽਮਰ੍षਾਦਾਰੁਰੋਹ ਖਰਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਥ ਝੰਡਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਖਰਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਥਚਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਾਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੂषਣਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਖਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂषण ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ!'
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਘੋਰਚਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਮ੍। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਮਹਾਜਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਡਰਾਉਣੇ ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹਸ੍ਤਸ੍ਥੈਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੈਃ ਸਤੋਮਰੈਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਲਾਠੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ, ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਘੋਰੈਰਤਿਮਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ। ਗਦਾਸਿਮੁਸਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰੈਰ੍ਗृਹੀਤੈਰ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਲੰਸ, ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਗੱਡੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੋਸਲ ਅਤੇ ਵਜਰ, ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸੁਘੋਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਨਿਰ੍ਯਾਤਾਨਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਖਰਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਖਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਧਾਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਖਰਸ੍ਯਾਥ ਰਥਃ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਾਮ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰ ਦਾ ਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਰਥਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਖਰਸ੍ਯ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਃ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨਾਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ਃ ਸਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਖਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਖਰਃ ਖਰਸ੍ਵਰੋ ਰਿਪੋਰ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਥਾਨ੍ਤਕਃ। ਅਚੂਚੁਦਤ੍ ਸਾਰਥਿਮੁਨ੍ਨਦਨ੍ ਪੁਨ- ਰ੍ਮਹਾਬਲੋ ਮੇਘ ਇਵਾਸ਼੍ਮਵਰ੍षਵਾਨ੍
ਖਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕਸ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਹਲਕ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚੀਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਤੈਈਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਾਤਂ ਬਲਂ ਘੋਰਮਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਕਮ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਮਹਾਘੋਰਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਗਰ੍ਦਭਾਰੁਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਫੌਜ ਨਿਕਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗਧੇ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਉਲਾਹਾ ਕਰਦਾ ਖੂਨ ਦਾ ਮੀਂਹ ਪਿਆ।
ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੁਰਗਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਜਵਾਃ। ਸਮੇ ਪੁष੍ਪਚਿਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ।