ਤੇ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਸਾਮਰ੍षਾਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਪਾਣਯਃ। ਸਮਰੇ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸੋऽਭਵਨ੍ਮਮ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗਿਆ।
ਸਾਸ੍ਮਿ ਭੀਤਾ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਭਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਦਾ ਜਣੀ! ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ।
ਵਿषਾਦਨਕ੍ਰਾਧ੍ਯੁषਿਤੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਸੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨਿ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਤ੍ਰਾਯਸੇ ਮਗ੍ਨਾਂ ਵਿਪੁਲੇ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਡਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ?
ਏਤੇ ਚ ਨਿਹਤਾ ਭੂਮੌ ਰਾਮੇਣ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਯੇ ਚ ਮੇ ਪਦਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਮਯਿ ਤੇ ਯਦ੍ਯਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਯਦਿ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਤੇषੁ ਚ। ਰਾਮੇਣ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਤੇਜੋ ਵਾਸ੍ਤਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਜੋਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜਣੀ—
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਨਿਲਯਂ ਜਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਯਦਿ ਰਾਮਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਨ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵਧਿष੍ਯਸਿ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਕਾਂਟਾ ਮਾਰ ਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ,
ਤਵ ਚੈਵਾਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਹਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਨਿਰਲੱਜ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖੇ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਬਲੋऽਪਿ ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਨ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾਰੋਪਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹਾਦਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਝੂਠੀ ਹੈ।
ਅਪਯਾਹਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਮਰੇ ਮੂਢਾਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਕੁਲਪਾਂਸਨ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਵੇਂਗਾ।
ਮਾਨੁषੌ ਤੌ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵੈ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਨਿਃਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਤੂੰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਰਤਾ, ਇਥੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ?
ਰਾਮਤੇਜੋऽਭਿਭੂਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਸਿ। ਸ ਹਿ ਤੇਜਃਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਬਭੂਵ ਹ। ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਦਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੇਟ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਰੋਈ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਬਾਈਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮਾਧਰ੍षਿਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖ੍ਯਾ ਖਰਸ੍ਤਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਖਰਃ ਖਰਤਰਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਸ਼ੂਰ ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ, ਖਰਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਵਾਪਮਾਨਪ੍ਰਭਵਃ ਕ੍ਰੋਧੋऽਯਮਤੁਲੋ ਮਮ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਲਵਣਾਮ੍ਭ ਇਵੋਲ੍ਬਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਾਮਂ ਗਣਯੇ ਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨੁषਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਮ੍। ਆਤ੍ਮਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਤੋ ਯੋऽਦ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗੁਆ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬਾष੍ਪਃ ਸਂਧਾਰ੍ਯਤਾਮੇष ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਅਹਂ ਰਾਮਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਹਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਰਕ੍ਤਮੁष੍ਣਂ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਰਾਖਸਣ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਖਰਸ੍ਯ ਵਦਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪੁਨਰ੍ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਖਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੀ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਪਰੁषਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੂषਣਂ ਨਾਮ ਖਰਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੂषण ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਵੇਗਾਨਾਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਲੋਕਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਕਾਰਯ
ਉਹ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਇਕੱਠੇ ਕਰ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪਯ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਂ ਸੌਮ੍ਯ ਧਨੂਂषਿ ਚ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ਿਤਾਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੇਰਾ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਭਾਲੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਣਕੋਵਿਦ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੌਲਸਤੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਬੇਅਦਬ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ਬਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਦੂषਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂषण ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ ਰਥ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਗਵਾਇਆ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਹੇਮਚਕ੍ਰਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਕੂਬਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਖ਼ਾਸ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੂਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਜੋੜੀ ਸੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ। ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਤਾਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਮੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਿਂਕਿਣੀਵਰਭੂषਿਤਮ੍। ਸਦਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤਂ ਸੋऽਮਰ੍षਾਦਾਰੁਰੋਹ ਖਰਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਥ ਝੰਡਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਖਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਖਰਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਥਚਰ੍ਮਾਯੁਧਧ੍ਵਜਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਾਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੂषਣਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਖਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਬਕਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂषण ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ!'