ਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਣੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਪੁਨਸ੍ਤਤਃ। ਵਧਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਨਿਖਿਲੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਿਨੀ ਖਰਸ੍ਯ ਸਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਭੱਜ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
thumb|ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਵੀਹਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪੁਨਃ ਪਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛੂਰ੍ਪਣਖਾਂ ਪੁਨਃ। ਉਵਾਚ ਵ੍ਯਕ੍ਤਯਾ ਵਾਚਾ ਤਾਮਨਰ੍ਥਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੇਜੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਨ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਨ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਚੋ ਮਮ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਭਲੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦੇ।
ਕਿਮੇਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਪੁਨਃ। ਹਾ ਨਾਥੇਤਿ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੀ ਸਰ੍ਪਵਚ੍ਚੇष੍ਟਸੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ 'ਹਾਏ ਰਾਖੀ!' ਚੀਕਦੀ ਹੈਂ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪੜੀ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਅਨਾਥਵਦ੍ ਵਿਲਪਸਿ ਕਿਂ ਨੁ ਨਾਥੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਮੈਵਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੇਰੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਤੂੰ ਬੇਸਾਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉੱਠ, ਉੱਠ! ਐਸਾ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਛੱਡ—ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਖਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ। ਵਿਮृਜ੍ਯ ਨਯਨੇ ਸਾਸ੍ਰੇ ਖਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਖਰਾ ਵਲੋਂ ਆਸ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਅਸ੍ਮੀਦਾਨੀਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤਸ਼੍ਰਵਣਨਾਸਿਕਾ। ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਘਵਂ ਘੋਰਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਤੂੰ ਚੌਦਾਂ ਵਿਰਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜੇ।
ਤੇ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਸਾਮਰ੍षਾਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਪਾਣਯਃ। ਸਮਰੇ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸੋऽਭਵਨ੍ਮਮ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗਿਆ।
ਸਾਸ੍ਮਿ ਭੀਤਾ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਭਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਤ ਦਾ ਜਣੀ! ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ।
ਵਿषਾਦਨਕ੍ਰਾਧ੍ਯੁषਿਤੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਸੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨਿ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਤ੍ਰਾਯਸੇ ਮਗ੍ਨਾਂ ਵਿਪੁਲੇ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਡਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ?
ਏਤੇ ਚ ਨਿਹਤਾ ਭੂਮੌ ਰਾਮੇਣ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਯੇ ਚ ਮੇ ਪਦਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਮਯਿ ਤੇ ਯਦ੍ਯਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਯਦਿ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਤੇषੁ ਚ। ਰਾਮੇਣ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਤੇਜੋ ਵਾਸ੍ਤਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਜੋਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜਣੀ—
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਨਿਲਯਂ ਜਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਯਦਿ ਰਾਮਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਨ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵਧਿष੍ਯਸਿ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਕਾਂਟਾ ਮਾਰ ਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ,
ਤਵ ਚੈਵਾਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਹਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਨਿਰਲੱਜ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖੇ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਬਲੋऽਪਿ ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਨ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾਰੋਪਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹਾਦਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਝੂਠੀ ਹੈ।
ਅਪਯਾਹਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਮਰੇ ਮੂਢਾਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਕੁਲਪਾਂਸਨ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਵੇਂਗਾ।
ਮਾਨੁषੌ ਤੌ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵੈ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਨਿਃਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਤੂੰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਰਤਾ, ਇਥੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ?
ਰਾਮਤੇਜੋऽਭਿਭੂਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਸਿ। ਸ ਹਿ ਤੇਜਃਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਬਭੂਵ ਹ। ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਦਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੇਟ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਰੋਈ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਬਾਈਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮਾਧਰ੍षਿਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖ੍ਯਾ ਖਰਸ੍ਤਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਖਰਃ ਖਰਤਰਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਸ਼ੂਰ ਖਰਾ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ, ਖਰਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਵਾਪਮਾਨਪ੍ਰਭਵਃ ਕ੍ਰੋਧੋऽਯਮਤੁਲੋ ਮਮ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਲਵਣਾਮ੍ਭ ਇਵੋਲ੍ਬਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਾਮਂ ਗਣਯੇ ਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨੁषਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਮ੍। ਆਤ੍ਮਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਹਤੋ ਯੋऽਦ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗੁਆ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬਾष੍ਪਃ ਸਂਧਾਰ੍ਯਤਾਮੇष ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਅਹਂ ਰਾਮਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਹਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਰਕ੍ਤਮੁष੍ਣਂ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਵੇਂਗੀ, ਰਾਖਸਣ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਖਰਸ੍ਯ ਵਦਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪੁਨਰ੍ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਖਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੀ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।