ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਭਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਤਰਃ। ਇਮਾਨਸ੍ਯਾ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਪਦਵੀਮਾਗਤਾਨਿਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਠਹਿਰ ਜਾ; ਮੈਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਤ੍ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਜਯਨ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਰਾਘਵੋऽਪਿ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਚਾਮੀਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਚਕਾਰ ਸਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾ, ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਔਖਾ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੌ ਦਾਨ੍ਤੌ ਤਾਪਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੌ। ਵਸਨ੍ਤੌ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਪਹਿਂਸਥ
ਅਸੀਂ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?
ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਪਾਪਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰਕਾਰਾਨ੍ ਮਹਾਹਵੇ। ऋषੀਣਾਂ ਤੁ ਨਿਯੋਗੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ।
ਤਿष੍ਠਤੈਵਾਤ੍ਰ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਨੋਪਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣੈਰਿਹਾਰ੍ਥੋ ਵੋ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਇਥੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਊਚੁਰ੍ਵਾਚਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਘੋਰਾ ਰਾਮਂ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍। ਪਰੁषਾ ਮਧੁਰਾਭਾषਂ ਹृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਮਖੌਲ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ।
ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਨੋ ਭਰ੍ਤੁਃ ਖਰਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਾਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਦ੍ਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਤੋ ਯੁਧਿ
ਸਾਡੇ ਮਹਾਨ ਖਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਗਵਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਕਾ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਕਸ੍ਯ ਬਹੂਨਾਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਹਵੇ
ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡ।
ਏਭਿਰ੍ਬਾਹੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਕਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਇਹ ਗੜ੍ਹੇ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਪੀਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਗਵਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਰਾਘਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍। ਤਾਨਿ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜੈ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ; ਚੌਦਾਂ ਭਾਲਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਾਵਦ੍ਭਿਰੇਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤੈਃ। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਾਨ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਭਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਨੁਕਦਾਰ ਪਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ।
ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਸ੍ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਵਲ੍ਮੀਕਾਦਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨਹृਦਯਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਬਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਪ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਪਏ ਸਨ।
ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਨਾਤਾ ਵਿਕृਤਾ ਵਿਗਤਾਸਵਃ। ਤਾਨ੍ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾ
ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਖਰਂ ਸਾ ਤੁ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਸ਼ੋਣਿਤਾ। ਪਪਾਤ ਪੁਨਰੇਵਾਰ੍ਤਾ ਸਨਿਰ੍ਯਾਸੇਵ ਵਲ੍ਲਰੀ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਹੂ ਕੁਝ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਸ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਬੇਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਨਦਂ ਮਹਤ੍ । ਸਸ੍ਵਰਂ ਮੁਮੁਚੇ ਬਾष੍ਪਂ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਕੰਪਦੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਅੰਸੂ ਵਹਾਏ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਣੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਪੁਨਸ੍ਤਤਃ। ਵਧਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਨਿਖਿਲੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਿਨੀ ਖਰਸ੍ਯ ਸਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਭੱਜ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
thumb|ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਵੀਹਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪੁਨਃ ਪਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛੂਰ੍ਪਣਖਾਂ ਪੁਨਃ। ਉਵਾਚ ਵ੍ਯਕ੍ਤਯਾ ਵਾਚਾ ਤਾਮਨਰ੍ਥਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੇਜੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਨ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਨ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਚੋ ਮਮ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਭਲੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦੇ।
ਕਿਮੇਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਪੁਨਃ। ਹਾ ਨਾਥੇਤਿ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੀ ਸਰ੍ਪਵਚ੍ਚੇष੍ਟਸੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ 'ਹਾਏ ਰਾਖੀ!' ਚੀਕਦੀ ਹੈਂ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪੜੀ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਅਨਾਥਵਦ੍ ਵਿਲਪਸਿ ਕਿਂ ਨੁ ਨਾਥੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਮੈਵਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੇਰੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਤੂੰ ਬੇਸਾਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉੱਠ, ਉੱਠ! ਐਸਾ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਛੱਡ—ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਖਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ। ਵਿਮृਜ੍ਯ ਨਯਨੇ ਸਾਸ੍ਰੇ ਖਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਖਰਾ ਵਲੋਂ ਆਸ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਅਸ੍ਮੀਦਾਨੀਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤਸ਼੍ਰਵਣਨਾਸਿਕਾ। ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਘਵਂ ਘੋਰਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਤੂੰ ਚੌਦਾਂ ਵਿਰਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜੇ।