ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਖਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਨ੍ਤਕੋਪਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਖਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੌਦਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ।
ਮਾਨੁषੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰੌ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਮਦਯਾ ਸਹ
ਦੋ ਆਦਮੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਮੁਪਾਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਇਯਂ ਚ ਭਗਿਨੀ ਤੇषਾਂ ਰੁਧਿਰਂ ਮਮ ਪਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਉਸ ਮਾੜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਓ; ਤੇ ਇਹ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਵੇਗੀ।
ਮਨੋਰਥੋऽਯਮਿष੍ਟੋऽਸ੍ਯਾ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪਾਦ੍ਯਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੌ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸੋ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ—ਜਾਓ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਓ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਣੇ। ਇਯਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮੁਦਿਤਾ ਰੁਧਿਰਂ ਯੁਧਿ ਪਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓਗੇ, ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਘਨਾ ਵਾਤੇਰਿਤਾ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ।
thumb|ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿਚ ਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਘੋਰਾ ਰਾਘਵਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ।
ਤੇ ਰਾਮਂ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਪਿ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੁੰਪੜੀ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਗਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਭਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਤਰਃ। ਇਮਾਨਸ੍ਯਾ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਪਦਵੀਮਾਗਤਾਨਿਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਠਹਿਰ ਜਾ; ਮੈਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਤ੍ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਜਯਨ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਰਾਘਵੋऽਪਿ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਚਾਮੀਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਚਕਾਰ ਸਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾ, ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਔਖਾ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੌ ਦਾਨ੍ਤੌ ਤਾਪਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੌ। ਵਸਨ੍ਤੌ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਪਹਿਂਸਥ
ਅਸੀਂ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?
ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਪਾਪਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰਕਾਰਾਨ੍ ਮਹਾਹਵੇ। ऋषੀਣਾਂ ਤੁ ਨਿਯੋਗੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ।
ਤਿष੍ਠਤੈਵਾਤ੍ਰ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਨੋਪਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣੈਰਿਹਾਰ੍ਥੋ ਵੋ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਇਥੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਊਚੁਰ੍ਵਾਚਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਘੋਰਾ ਰਾਮਂ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍। ਪਰੁषਾ ਮਧੁਰਾਭਾषਂ ਹृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਮਖੌਲ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ।
ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਨੋ ਭਰ੍ਤੁਃ ਖਰਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਾਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਦ੍ਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਤੋ ਯੁਧਿ
ਸਾਡੇ ਮਹਾਨ ਖਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਗਵਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਕਾ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਕਸ੍ਯ ਬਹੂਨਾਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਹਵੇ
ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡ।
ਏਭਿਰ੍ਬਾਹੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਕਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਇਹ ਗੜ੍ਹੇ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਪੀਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਗਵਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਰਾਘਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍। ਤਾਨਿ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜੈ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ; ਚੌਦਾਂ ਭਾਲਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਾਵਦ੍ਭਿਰੇਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤੈਃ। ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਾਨ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਭਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਨੁਕਦਾਰ ਪਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ।
ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਸ੍ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਵਲ੍ਮੀਕਾਦਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨਹृਦਯਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਬਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਪ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਪਏ ਸਨ।
ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਨਾਤਾ ਵਿਕृਤਾ ਵਿਗਤਾਸਵਃ। ਤਾਨ੍ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾ
ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਖਰਂ ਸਾ ਤੁ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਸ਼ੋਣਿਤਾ। ਪਪਾਤ ਪੁਨਰੇਵਾਰ੍ਤਾ ਸਨਿਰ੍ਯਾਸੇਵ ਵਲ੍ਲਰੀ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਹੂ ਕੁਝ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਸ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਬੇਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਨਦਂ ਮਹਤ੍ । ਸਸ੍ਵਰਂ ਮੁਮੁਚੇ ਬਾष੍ਪਂ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਕੰਪਦੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਅੰਸੂ ਵਹਾਏ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।