ਇਤਿ ਰਾਮੇਣ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਗਨ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਅਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਮਯਾ ਸਹ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਨ੍ ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਨਖੀਂ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਯੁਕ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਸੋਮਿਤ੍ਰੀ ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਂ ਦਾਸਸ੍ਯ ਮੇ ਦਾਸੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਸੋऽਹਮਾਰ੍ਯੇਣ ਪਰਵਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕਮਲਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਤੂੰ, ਦਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ।
ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਮੁਦਿਤਾਮਲਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵ ਯਵੀਯਸੀ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ, ਸਫਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਵੀ ਸੁਚੱਜਾ ਹੈ।
ਏਤਾਂ ਵਿਰੂਪਾਮਸਤੀਂ ਕਰਾਲਾਂ ਨਿਰ੍ਣਤੋਦਰੀਮ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮੇਵੈष ਭਜਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁੱਢੀ, ਬਦਸੂਰਤ, ਮੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਏਗਾ।
ਕੋ ਹਿ ਰੂਪਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਮਾਨੁषੀषੁ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਵਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਕਿਹੜਾ ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ, ਐਸਾ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗਾ?
ਇਤਿ ਸਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੋਕ੍ਤਾ ਕਰਾਲਾ ਨਿਰ੍ਣਤੋਦਰੀ। ਮਨ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਿਹਾਸਾਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸਾ ਰਾਮਂ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਪਰਂਤਪਮ੍। ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਮਾਂ ਵਿਰੂਪਾਮਸਤੀਂ ਕਰਾਲਾਂ ਨਿਰ੍ਣਤੋਦਰੀਮ੍। ਵृਦ੍ਧਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਨ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਇਸ ਬੁੱਢੀ, ਬਦਸੂਰਤ, ਮੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਦ੍ਯੇਮਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਵ ਮਾਨੁषੀਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਮਲਾਤਸਦृਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹੋਲ੍ਕਾ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਲਤਾ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੋਹਿਨੀ ਵੱਲ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਗੋਲਾ ਦੌੜੀ।
ਕ੍ਰੂਰੈਰਨਾਰ੍ਯੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪਰਿਹਾਸਃ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਥਂਚਿਤ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਜੀਵਤੀਮ੍
ਸੋਮਿਤ੍ਰੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੁਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖ।
ਇਮਾਂ ਵਿਰੂਪਾਮਸਤੀਮਤਿਮਤ੍ਤਾਂ ਮਹੋਦਰੀਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਰੂਪਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਬਦਸੂਰਤ, ਮੰਦ, ਪਾਗਲ, ਵੱਡੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਬਦਸੂਰਤ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਰ੍ਣਨਾਸੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਕਰ੍ਣਨਾਸਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਵਰਂ ਸਾ ਵਿਨਦ੍ਯ ਚ। ਯਥਾਗਤਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਘੋਰਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਵਨਮ੍
ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਵਕਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖੀ ਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਸਾ ਵਿਰੂਪਾ ਮਹਾਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਨਨਾਦ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਨਾਦਾਨ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਮਾਨੋ ਸਾਵਣ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁਧਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਾਹੂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੂਨ ਵਹਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਫੜਕੇ ਗਰਜਦੀ ਹੋਈ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਘਸਂਵृਤਂ ਖਰਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਗਤਂ ਵਿਰੂਪਿਤਾ। ਉਪੇਤ੍ਯ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮੁਗ੍ਰਤੇਜਸਂ ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਗਗਨਾਦ੍ ਯਥਾਸ਼ਨਿਃ
ਫਿਰ, ਵਿਅੰਗ ਹੋਈ ਉਹ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਤੇ ਤੀਬਰ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਭਯਮੋਹਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਘਵਮਾਗਤਂ ਵਨਮ੍। ਵਿਰੂਪਣਂ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਿਨੀ ਖਰਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਥੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਡਰ, ਭਟਕਾਵ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜੰਗਲ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅੰਗ ਹੋਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
thumb|ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰੰਯਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨ੍ਹੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਪਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਂ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਭਗਿਨੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਤਪ੍ਤਃ ਖਰਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜਦ ਖਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗੀ, ਵਿਅੰਗ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪ੍ਰਮੋਹਂ ਜਹਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍। ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਕੇਨ ਤ੍ਵਮੇਵਂਰੂਪਾ ਵਿਰੂਪਿਤਾ
ਉਠ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ; ਆਪਣਾ ਭਟਕਾਵ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੇ ਵਿਅੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਃ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪਮਾਸੀਨਮਾਸ਼ੀਵਿषਮਨਾਗਸਮ੍। ਤੁਦਤ੍ਯਭਿਸਮਾਪਨ੍ਨਮਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯਾ
ਕੌਣ, ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਚੁੰਬਿਆ ਹੋਵੇ?
ਕਾਲਪਾਸ਼ਂ ਸਮਾਸਜ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੀਤਵਾਨ੍ ਵਿषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੌਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਭਟਕਾਵ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ?
ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਾਮਗਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਨੀਤਾ ਤ੍ਵਂ ਕੇਨਾਨ੍ਤਕਸਮਾਗਤਾ
ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੇ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ?
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਕੋऽਯਮੇਵਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਰੂਪਾਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਇਹਨੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਲੋਕੇ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਅਮਰੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕੇ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਸ੍ਯੇ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਗੈਃ। ਸਲਿਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਾਸਕ੍ਤਂ ਨਿष੍ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਸਾਰਸਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ਼ਰਸਂਕृਤ੍ਤਮਰ੍ਮਣਃ। ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਕਸ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀ ਪਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕਿਸ ਦਾ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਪੀਣੀ ਚਾਹੇਗੀ?